کامو و چوگان: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۵ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
کامو و چوگان (Kamu Va Chugan) | کامو و چوگان (Kamu Va Chugan) | ||
شهری در مناطق شمال غربی استان اصفهان، شهرستان کاشان، بخش قمصر. با حدود 180هکتار مساحت و ارتفاع ۲,46۰متر از سطح دریا، در منطقهای کوهستانی، در فاصلۀ 250کیلومتری جنوب غرب تهران، ۱۱5کیلومتری شمال غربی اصفهان و 50کیلومتری جنوب غربی کاشان، سر راه میمه به قمصر و کاشان، قرار دارد. این شهر با اقلیم سرد و خشک، از مرتفعترین شهرهای ایران است. کوههای کرکس از شمال، کَمَر خَرونْجِن از شمال شرقی، کَمَر سیاه از شرق، کَمَر سفید و قُرُقْچی از غرب و چال و پَرَند از شمال غرب آن را احاطه کرده است و رود فصلی جوشقان (یا کامو)، به طول حدود 44کیلومتر، پس از عبور از جوشقان، به سمت شمال شرق ادامۀ مسیر میدهد و از شمال غرب کامو نیز میگذرد. کامو و چوگان با راه اصلی، از طریق شهر میمه به شهرهای اصفهان و قم و از طریق شهر قمصر به کاشان متصل میشود. علاوه بر جاذبههای تاریخی و طبیعی و آبوهوای ییلاقی، این شهر به واسطۀ ساخت رصدخانه ملی ایران در ارتفاعات شمال شرق آن در سطح ملی و بینالمللی نیز حائز اهمیت است. | شهری در مناطق شمال غربی استان اصفهان، شهرستان کاشان، بخش قمصر. شهرداری کامو و چوگان در سال 1392ش دایر گردید. با حدود 180هکتار مساحت و ارتفاع ۲,46۰متر از سطح دریا، در منطقهای کوهستانی، در فاصلۀ 250کیلومتری جنوب غرب تهران، ۱۱5کیلومتری شمال غربی اصفهان و 50کیلومتری جنوب غربی کاشان، سر راه میمه به قمصر و کاشان، قرار دارد. این شهر با اقلیم سرد و خشک، از مرتفعترین شهرهای ایران است. کوههای کرکس از شمال، کَمَر خَرونْجِن از شمال شرقی، کَمَر سیاه از شرق، کَمَر سفید و قُرُقْچی از غرب و چال و پَرَند از شمال غرب آن را احاطه کرده است و رود فصلی جوشقان (یا کامو)، به طول حدود 44کیلومتر، پس از عبور از جوشقان، به سمت شمال شرق ادامۀ مسیر میدهد و از شمال غرب کامو نیز میگذرد. کامو و چوگان با راه اصلی، از طریق شهر میمه به شهرهای اصفهان و قم و از طریق شهر قمصر به کاشان متصل میشود. علاوه بر جاذبههای تاریخی و طبیعی و آبوهوای ییلاقی، این شهر به واسطۀ ساخت رصدخانه ملی ایران در ارتفاعات شمال شرق آن در سطح ملی و بینالمللی نیز حائز اهمیت است. | ||
آثاری از قبیل حجاریها و همچنین ابزارآلاتی از جنس سنگ، یا نشانههایی حاکی از پالایش مواد، و همچنین کشف لولههای سفالین که به منظور انتقال آب به بخشهای مختلف مورد استفاده قرار میگرفته است، یا وجود استخرهایی که برای ذخیره و مهار آب ایجاد شده بودهاند، همچنین شهرت قالیهای آن حکایت از حضور جوامع انسانی از هزارههای پیش از میلاد در این منطقه و آبادانی روستاهای آن در دورههای اسلامی دارد. در 1323ش آبادی جوشقان، با ضبط جوشقان قالی، در دهستان جوشقان (مشتمل بر 23 آبادی که آبادی کامو نیز جزو آن بود) از توابع شهرستان کاشان و جزو استان دوم (مازندران) بود. پس از آن، دهستان جوشقان با دوازده آبادی، به مرکزیت آبادی جوشقان، جزو بخش میمه شهرستان کاشان شد. در 1340ش، شهرستان کاشان (به همراه جوشقان) تابع استان مرکزی گردید. در شهریور 1366ش، جوشقان با نام جوشقان قالی دهستانی شد به مرکزیت آبادی جوشقان قالی در بخش قمصر شهرستان کاشان. در تیر 1379ش، آبادی جوشقان و آبادی کامو ضمن ترکیب با هم به شهر جوشقان و کامو تبدیل و شهرداری آن در سال بعد تأسیس شد؛ و نهایتاً در انتهای سال 1391ش با اصلاح مصوبۀ پیشین، روستاهای کامو و چوگان با هم شهری به همین نام را تشکیل دادند و شهرک وحدت نیز با شهر جوشقان قالی ادغام شد. شهرداری کامو و چوگان در سال 1392ش دایر گردید. در ارتفاعات کامو و چوگان غارهای سنگی با آثار بشری از هزاران سال پیش وجود دارد. نقوش دیوارههای سنگی این غارها و فضاهای تاقچهمانند آنها نشاندهندۀ این است که در دورۀ غارنشینی مورد استفادۀ انسانها بودهاند. در وجه تسمیۀ این شهر چنین آمده: «كامو» تركيبی از دو كلمه «كام» و «او» در زبان محلی به معنای دهانه یا سرچشمۀ آب، و «چوگان» برگرفته از اسم ورزش چوگان و نشانۀ رونق این ورزش باستانی در گذشته و به خصوص عهد صفوی، در منطقۀ مسطح جنوب شرقی شهر است. برج میرزا آقا خان این شهر تنها نمونۀ قابل سکونت در ایران است. | |||
در سرشماری سراسری 1395ش جمعیت آن 2,434نفر بوده است. مردم کامو و چوگان به زبان راجی، از زبانهای ایران مرکزی، سخن میگویند. اقتصاد این شهر برپایۀ کشاورزی، دامداری و معدن سنگ آهن و مهمترین محصولات آن در وهلۀ اول گل محمدی (و گلاب)، و پس از آن بادام، گردو، انگور، کشمش، گلابی، گیلاس، آلبالو، زردآلو، هلو، سیب و غلات و حبوبات است. | |||
---- | |||
[[رده:جغرافیای ایران]] | |||
[[رده:اصفهان]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۰۴
کامو و چوگان (Kamu Va Chugan)
شهری در مناطق شمال غربی استان اصفهان، شهرستان کاشان، بخش قمصر. شهرداری کامو و چوگان در سال 1392ش دایر گردید. با حدود 180هکتار مساحت و ارتفاع ۲,46۰متر از سطح دریا، در منطقهای کوهستانی، در فاصلۀ 250کیلومتری جنوب غرب تهران، ۱۱5کیلومتری شمال غربی اصفهان و 50کیلومتری جنوب غربی کاشان، سر راه میمه به قمصر و کاشان، قرار دارد. این شهر با اقلیم سرد و خشک، از مرتفعترین شهرهای ایران است. کوههای کرکس از شمال، کَمَر خَرونْجِن از شمال شرقی، کَمَر سیاه از شرق، کَمَر سفید و قُرُقْچی از غرب و چال و پَرَند از شمال غرب آن را احاطه کرده است و رود فصلی جوشقان (یا کامو)، به طول حدود 44کیلومتر، پس از عبور از جوشقان، به سمت شمال شرق ادامۀ مسیر میدهد و از شمال غرب کامو نیز میگذرد. کامو و چوگان با راه اصلی، از طریق شهر میمه به شهرهای اصفهان و قم و از طریق شهر قمصر به کاشان متصل میشود. علاوه بر جاذبههای تاریخی و طبیعی و آبوهوای ییلاقی، این شهر به واسطۀ ساخت رصدخانه ملی ایران در ارتفاعات شمال شرق آن در سطح ملی و بینالمللی نیز حائز اهمیت است.
آثاری از قبیل حجاریها و همچنین ابزارآلاتی از جنس سنگ، یا نشانههایی حاکی از پالایش مواد، و همچنین کشف لولههای سفالین که به منظور انتقال آب به بخشهای مختلف مورد استفاده قرار میگرفته است، یا وجود استخرهایی که برای ذخیره و مهار آب ایجاد شده بودهاند، همچنین شهرت قالیهای آن حکایت از حضور جوامع انسانی از هزارههای پیش از میلاد در این منطقه و آبادانی روستاهای آن در دورههای اسلامی دارد. در 1323ش آبادی جوشقان، با ضبط جوشقان قالی، در دهستان جوشقان (مشتمل بر 23 آبادی که آبادی کامو نیز جزو آن بود) از توابع شهرستان کاشان و جزو استان دوم (مازندران) بود. پس از آن، دهستان جوشقان با دوازده آبادی، به مرکزیت آبادی جوشقان، جزو بخش میمه شهرستان کاشان شد. در 1340ش، شهرستان کاشان (به همراه جوشقان) تابع استان مرکزی گردید. در شهریور 1366ش، جوشقان با نام جوشقان قالی دهستانی شد به مرکزیت آبادی جوشقان قالی در بخش قمصر شهرستان کاشان. در تیر 1379ش، آبادی جوشقان و آبادی کامو ضمن ترکیب با هم به شهر جوشقان و کامو تبدیل و شهرداری آن در سال بعد تأسیس شد؛ و نهایتاً در انتهای سال 1391ش با اصلاح مصوبۀ پیشین، روستاهای کامو و چوگان با هم شهری به همین نام را تشکیل دادند و شهرک وحدت نیز با شهر جوشقان قالی ادغام شد. شهرداری کامو و چوگان در سال 1392ش دایر گردید. در ارتفاعات کامو و چوگان غارهای سنگی با آثار بشری از هزاران سال پیش وجود دارد. نقوش دیوارههای سنگی این غارها و فضاهای تاقچهمانند آنها نشاندهندۀ این است که در دورۀ غارنشینی مورد استفادۀ انسانها بودهاند. در وجه تسمیۀ این شهر چنین آمده: «كامو» تركيبی از دو كلمه «كام» و «او» در زبان محلی به معنای دهانه یا سرچشمۀ آب، و «چوگان» برگرفته از اسم ورزش چوگان و نشانۀ رونق این ورزش باستانی در گذشته و به خصوص عهد صفوی، در منطقۀ مسطح جنوب شرقی شهر است. برج میرزا آقا خان این شهر تنها نمونۀ قابل سکونت در ایران است.
در سرشماری سراسری 1395ش جمعیت آن 2,434نفر بوده است. مردم کامو و چوگان به زبان راجی، از زبانهای ایران مرکزی، سخن میگویند. اقتصاد این شهر برپایۀ کشاورزی، دامداری و معدن سنگ آهن و مهمترین محصولات آن در وهلۀ اول گل محمدی (و گلاب)، و پس از آن بادام، گردو، انگور، کشمش، گلابی، گیلاس، آلبالو، زردآلو، هلو، سیب و غلات و حبوبات است.