سین، شهر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۸ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
سین، شهر Sin, city | سین، شهر Sin, city | ||
شهری در مناطق مرکزی استان اصفهان، بخش مرکزی شهرستان برخوار، و مرکز دهستان سین. براساس مصوبۀ مورخ 1 آبان 1390ش وزیران عضو کمیسیون سیاسی و دفاعی هیأت دولت روستای سین مرکز دهستان سین به شهر تبدیل و شهرداری آن سال بعد دایر شد. با ۹۸۵هکتار وسعت و ارتفاع حدود ۱,580متر از سطح دریا، در منطقۀ اقلیمی معتدل مایل به گرم و خشک و در دشتی در ۳۱۰کیلومتری جنوب تهران، 15کیلومتری شمال شهر اصفهان، و 5کیلومتری شمال غرب دولتآباد واقع شده است. | شهری در مناطق مرکزی استان اصفهان، بخش مرکزی شهرستان برخوار، و مرکز دهستان سین. براساس مصوبۀ مورخ 1 آبان 1390ش وزیران عضو کمیسیون سیاسی و دفاعی هیأت دولت روستای سین مرکز دهستان سین به شهر تبدیل و شهرداری آن سال بعد دایر شد. با ۹۸۵هکتار وسعت و ارتفاع حدود ۱,580متر از سطح دریا، در منطقۀ اقلیمی معتدل مایل به گرم و خشک و در دشتی در ۳۱۰کیلومتری جنوب تهران، 15کیلومتری شمال شهر اصفهان، و 5کیلومتری شمال غرب دولتآباد واقع شده است. در شرق با شاپورآباد، در جنوب با شهرهای دولتآباد و دستگرد و خورزوق و گز برخوار، و در غرب با شاهینشهر و گرگاب همسایه است. این شهر از جنوب و از طریق جادۀ اختصاصی به شهرهای گز، دولتآباد، خورزوق و دستگرد دسترسی دارد. ورودی شمالی شهر، سین را به جادۀ اصفهان - تهران متصل میکند. شهر سین را میتوان شامل پنج محلۀ زره، دروازه، رباط، مزرعه خسروآباد و محله باغ نو دانست که هرکدام از این محلات مراکزی را در درون خود دارند که عمدتاً شامل تنها چند واحد تجاری کوچک هستند. | ||
در مورد وجه تسمیۀ شهر سین نظریۀ مستندی وجود ندارد. نام و نشان سین در منابع تاریخی سدههای میانی اسلامی و پس از آن قابل شناسایی است و در جادۀ کاروانروی ری به اصفهان، سین آخرین بارانداز (توقفگاه) بوده. در این شهر مسجدی با مناری مرتفع (حدود ۲۸متر) وجود دارد که این منار از میانه کج شده و در قدیم همانند منارههای محله جویباره اصفهان افزون بر اذانگویی، بر فراز آن آتش برمیافروختند تا کاروانیان راهشان را به سوی شهر اصفهان گم نکنند. در پایین این مناره، کتیبهای منقوش به تاریخ ۵۲۶ق (عصر سلجوقیان) قرار دارد. در منابع تاریخی آمده که یکی از جنگهای سلطان جلالالدین منکبرنی با سپاهیان مغول در پای همین منار تاریخی سین صورت گرفته است. بنای مسجد و منارۀ سین در سال 1315ش در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. امروزه نیز با حفظ بافت سنتی شهر، پیشینۀ بسیاری بناها و خانههای آن که در گذشته بزرگترین و پرجمعیتترین آبادی شمال شهر اصفهان بوده به دورۀ قاجار و صفویه میرسد. | |||
بر اساس سرشماری سراسری 1395ش، جمعیت آن 5,495نفر بوده است. بیشتر مردم سین به زبان فارسی (گویش محلی) سخن میگویند و شیعۀ دوازدهامامیاند. اقتصاد اهالی شهر برپایۀ کشاورزی، دامداری، و تولید شیرینیهای محلی استوار است. مهمترین محصول کشاورزی سین خربزه است که به شهرها و کشورهای دیگر صادر میشود و علاوه بر آن در مزارع شهر گندم، جو، ذرت، آفتابگردان و چغندر نیز کشت میشود. تولید لبنیات، تخمۀ آفتابگردان و انواع آجیل نیز در آن رونق زیادی دارد. در شهر کارگاههای قنادی پرشماری (بیش از 350 کارگاه) دایر است که در آنها انواع مختلفی از کیک و شیرینی محلی تولید و به شهرهای دیگر صادر میشود. جلالالدین همایی در ''جغرافیای اصفهان'' انواع خربزه، بهخصوص خربزههای سین و گرگاب را از بهترین میوههای اصفهان با شهرت جهانی دانسته است و انواع آن را چنین برشمرده است: لطیفی، حسینی، سبز مُسمّی و ابراهیمی. خربزۀ ابراهیمی با پوست زرد و درون قرمز، بهترین نوع خربزه در روستای سین بود که با خربزۀ گرگاب برابری میکرد. از ویژگیهای مهم خربزۀ سین و گرگاب و برتری آنها از انواع دیگر خود، ماندگاری زیاد بود و اینکه خیلی دیر فاسد میشدند. | |||
---- | |||
[[رده:جغرافیای ایران]] | |||
[[رده:اصفهان]] | |||