ساختمان پیش ساخته: تفاوت میان نسخه‌ها

ساختمان پیش‌ساخته (prefabricated building)<br/> در معماری<ref>architecture</ref> و ساختمان<ref>construction</ref>، تولید اجزای بزرگ ساختمانی، ازجمله دیوارها، کف‌ها، سقف‌ها، و حتی کل ساختمان در کارخانه، و مونتاژ و نصب آن در محل. این روش برای ساخت خانه و ساختمان‌های دیگر بسیار کاربرد دارد. هدف از به‌‌کارگیری این روش، اجرای عملیات ساخت‌وساز در زمان کوتاه یا انبوه‌سازی در مواردی است که کارگر کافی در دسترس نیست.<br/> '''تاریخچه'''. ساختمان‌های پیش‌ساخته جدید هنگامی تولید شدند که با وقوع انقلاب صنعتی، تولید آهن در مقیاس وسیع امکان‌پذیر شد. از ۱۷۵۰، کارخانه‌ها، به‌ویژه کارخانه‌های نساجی، را با اسکلت آهنی می‌ساختند. ساختمان [[کریستال پالاس]]<ref>Crystal Palace</ref>، ساختۀ [[پاکستون، سر جوزف (۱۸۰۱ـ۱۸۶۵)|جوزف پاکستون]]<ref>Joseph Paxton</ref> (۱۸۵۱)، طی نُه ماه کاملاً به این روش، و از چدن و شیشه ساخته شد. بعدها، [[فولر، باک مینستر (۱۸۹۵ـ۱۹۸۳)|باک‌مینستر فولر]]<ref>Buckminster Fuller</ref> برای ساخت گنبدهای ژئودزیک<ref>geodesic domes</ref> خود در دهۀ ۱۹۶۰ این روش را تکمیل کرد. طی دهۀ ۱۹۳۰، ژان پرووه<ref>Jean Prouvé</ref> (۱۹۰۱ـ۱۹۸۴) سیستمی متشکل از قطعات دیوار ابداع کرد که برای ساخت خانه‌های سبک‌وزن مناسب بودند. او همچنین طرح «دیوار نما<ref>curtain wall</ref>» و سایر قطعات لازم برای ساختمان‌های پیش‌ساخته را تکمیل کرد. از ۱۹۴۵، پیش‌ساخته‌سازی شکل واقعی خود را پیدا کرد. در این دوران، برای اجرای پروژه‌های انبوه‌سازی مسکن، که با پایان [[جنگ جهانی دوم]] آغاز شده بود، کارگر کافی در دسترس نبود. در انگلستان، خانه‌ها و ساختمان‌ها را کاملاً در کارخانه می‌ساختند و سپس به محل موردنظر حمل، و در آن‌جا نصب می‌کردند.