مایربر، جاکومو (۱۷۹۱ـ۱۸۶۴): تفاوت میان نسخه‌ها

مایِربِر، جاکومو (۱۷۹۱ـ۱۸۶۴)(Meyerbeer, Giacomo)<br>

[[پرونده: 38110300.jpg | بندانگشتی|مايِربِر، جاکومو]](نام اصلی: یاکوب لیبمان مایِر بِر<ref>Jakob Liebmann Meyer Beer</ref>) آهنگ‌ساز آلمانی. اپراهای تماشایی او عبارت‌اند از ''روبر شیطان''<ref>''Robert le Diable'' </ref> (۱۸۳۱) و ''هوگنوها''<ref>''Les Huguenots'' </ref> (۱۸۳۶). از ۱۸۲۶ بیشتر در پاریس اقامت داشت و پس از ۱۸۴۲ به برلین بازگشت تا سرپرست موسیقی اپرای سلطنتی<ref>Royal Opera </ref> شود. پدر او، هِرتس بِر<ref>Herz Beer </ref> بانکدار، همه‌گونه امکان پرورش استعداد زودهنگام او را برایش فراهم کرد. ابتدا تعلیم پیانو گرفت و هنگام اقامت کلمنتی<ref>Clementi </ref> در لندن چند جلسه‌‌ای نزد او رفت. در ۷‌سالگی کنسرت داد، اما پس از آن زیرنظر کارل تسِلتِر<ref>Carl Zelter </ref>، برنهارد وِبِر<ref>Bernhard Weber</ref>، و گئورگ فوگلِر<ref>Georg Vogler </ref> به تحصیل موسیقی نظری و آهنگ‌سازی مشغول شد، و در ۱۸۱۰ به خانۀ فوگلِر در دارمشتات<ref>Darmstadt </ref> نقل‌مکان کرد، تا در کنار کارل ماریا فون وِبر<ref>Carl Maria von Weber </ref> به تحصیل ادامه دهد. نخستین اپرای او در ۱۸۱۲ در مونیخ به روی صحنه رفت و اپرای دوم در ۱۸۱۳ در اشتوتگارت اجرا شد؛ او به وین رفت و پس از شنیدن نوازندگی هومِل<ref>Hummel </ref> تمام‌وقت خود را وقف پیشرفت در نوازندگی پیانو کرد و بار دیگر در مقام نوازنده‌ای نابغه بر روی صحنه ظاهر شد. در ۱۸۱۵ به توصیۀ سالیِری<ref>Salieri </ref> به ایتالیا رفت تا ساخت آثار آوازی را فراگیرد، و نخستین اپرای ایتالیایی خود را در ۱۸۱۷ در پادوا<ref>Padua</ref> به‌اجرا درآورد. در ۱۸۲۳ بخت خود را در برلین امتحان کرد، اما موفقیت چندانی به‌دست نیاورد و در ۱۸۲۴ پس از اجرای ''صلیبی''<ref>''Il crociato'' </ref> در ونیز، برای نخستین اجرای این اثر در پاریس (۱۸۲۶) به آن‌جا رفت. در این شهر مستقر شد و بیشتر عمر خود را در آن‌جا سپری کرد. از ۱۸۲۴ تا ۱۸۳۱ اثر تازه‌ای خلق نکرد، و از دلایل این امر مرگ پدرش، ازدواج خودش، و ازدست‌دادن دو فرزندش بود. در ۱۸۳۱ ''روبر شیطان'' محبوبیت گستردۀ او را در پاریس سبب شد. این اپرا، و پس از آن نیز هوگنوها و ''پیامبر''<ref>''Le Prophète'' </ref>، مایربر را به مقام استاد گراند اپرای فرانسوی رساند، که خصوصیت‌های آن شامل حال و هواي پرقدرت محلی، حضور بی‌تردید مضمون تاریخ، جلوه‌های سازی بدیع، و باله‌های پرتفصیل بود. در ۱۸۴۲ پادشاه پروس او را به سمت سرپرست موسیقی در برلین استخدام کرد. در ۱۸۶۲ به لندن رفت تا موسیقی آلمان را در نمایشگاه بزرگ<ref>Great Exhibition</ref> به تماشا بگذارد. در حدود ۱۸۵۰ سلامتی‌‌اش به‌خطر افتاد و یکی از گیراترین اپراهایش، ''زن افریقایی''<ref>''L’Africaine''</ref>، با مرگ او ناتمام ماند.<!--38110300-->