فارس آتلان: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
فارْس آتِلان (Atellan farce) | فارْس آتِلان (Atellan farce) | ||
(یا: فابیولا آتِلان<ref>Atellanae Fabulae</ref>) اجرایی نمایشی (نوعی از [[فارس]]<ref>farce </ref>) که در روم باستان رواج داشت. این نمایش نوعی بورلسک (تقلید مسخرهآمیز)<ref>burlesque</ref> بداهه از زندگی اقشار فرودست بود، ولی در طول آخرین قرن پیش از میلاد، نمایشِ آن پس از اجرای تراژدی<ref> tragedy </ref> متداول شد و صورتی ادبی بهخود گرفت. برخی شخصیتهای پیشپاافتاده نیز در این نمایش پدید آمدند که ماکّوس<ref>Maccus </ref> شکمباره، بوکّو<ref>Bucco </ref>ی ابله، پاگوس<ref>Paggus </ref> (پانتالون<ref>Pantaloon </ref>) و دوسِنوس<ref>Dossenus </ref> (پانچ<ref>Punch</ref>) از آن جمله بودند. | (یا: فابیولا آتِلان<ref>Atellanae Fabulae</ref>) اجرایی نمایشی (نوعی از [[فارس (تئاتر)|فارس]]<ref>farce </ref>) که در روم باستان رواج داشت. این نمایش نوعی بورلسک (تقلید مسخرهآمیز)<ref>burlesque</ref> بداهه از زندگی اقشار فرودست بود، ولی در طول آخرین قرن پیش از میلاد، نمایشِ آن پس از اجرای تراژدی<ref> tragedy </ref> متداول شد و صورتی ادبی بهخود گرفت. برخی شخصیتهای پیشپاافتاده نیز در این نمایش پدید آمدند که ماکّوس<ref>Maccus </ref> شکمباره، بوکّو<ref>Bucco </ref>ی ابله، پاگوس<ref>Paggus </ref> (پانتالون<ref>Pantaloon </ref>) و دوسِنوس<ref>Dossenus </ref> (پانچ<ref>Punch</ref>) از آن جمله بودند. | ||
فارسهای آتلان، نام خود را از شهر آتلا<ref> Atella </ref>، در نزدیکی کاپوا<ref>Capua </ref>، شمال ناپل برگرفتند. این اجراها بهتدریج جای خود را به میم<ref>mime </ref> ([[لال بازی، مراسم|لالبازی]]) دادند، تا آنکه در حدود دوران امپراتوری تیبریوس<ref>Tiberius</ref>، در اوایل قرن ۱م از میان رفتند. | فارسهای آتلان، نام خود را از شهر آتلا<ref> Atella </ref>، در نزدیکی کاپوا<ref>Capua </ref>، شمال ناپل برگرفتند. این اجراها بهتدریج جای خود را به میم<ref>mime </ref> ([[لال بازی، مراسم|لالبازی]]) دادند، تا آنکه در حدود دوران امپراتوری تیبریوس<ref>Tiberius</ref>، در اوایل قرن ۱م از میان رفتند. | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۰۵
فارْس آتِلان (Atellan farce)
(یا: فابیولا آتِلان[۱]) اجرایی نمایشی (نوعی از فارس[۲]) که در روم باستان رواج داشت. این نمایش نوعی بورلسک (تقلید مسخرهآمیز)[۳] بداهه از زندگی اقشار فرودست بود، ولی در طول آخرین قرن پیش از میلاد، نمایشِ آن پس از اجرای تراژدی[۴] متداول شد و صورتی ادبی بهخود گرفت. برخی شخصیتهای پیشپاافتاده نیز در این نمایش پدید آمدند که ماکّوس[۵] شکمباره، بوکّو[۶]ی ابله، پاگوس[۷] (پانتالون[۸]) و دوسِنوس[۹] (پانچ[۱۰]) از آن جمله بودند.
فارسهای آتلان، نام خود را از شهر آتلا[۱۱]، در نزدیکی کاپوا[۱۲]، شمال ناپل برگرفتند. این اجراها بهتدریج جای خود را به میم[۱۳] (لالبازی) دادند، تا آنکه در حدود دوران امپراتوری تیبریوس[۱۴]، در اوایل قرن ۱م از میان رفتند.