ابن باجه: تفاوت میان نسخهها
Mohammadi2 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه زندگینامه | {{جعبه زندگینامه | ||
|عنوان =ابن باجه | |عنوان =ابن باجه | ||
| خط ۲۹: | خط ۲۶: | ||
|پست تخصصی = | |پست تخصصی = | ||
|باشگاه = | |باشگاه = | ||
}}<p>(شهرت ابوبکر محمد بن یحیی بن صائغ) فیلسوف، دانشمند و دولتمرد مسلمان اندلسی. در سَرقُسطَه ([[ساراگوسا، شهر|ساراگوسا]]) به دنیا آمد. در جوانی به وزارت ابن تفلویت، از امرای سرقسطه، رسید و در دورۀ کوتاه وزارتش در ادارۀ امور سیاسی و اجتماعی موفق بود. احتمالاً در ۵۰۹ق به سفارت نزد عمادالدوله رفته و به فرمان وی زندانی شده است. ابن باجه ظاهراً پس از آزادی از زندانِ عمادالدوله دیگر به سرقسطه بازنگشت و به بلنسیه ([[والنسیا، شهر (اسپانیا)|والِنسیا]]) رفت. وی پس از سقوط سرقسطه بهدست مسیحیان، راهی مغرب شد و در سر راهش، در شهر شاطِبه (خاتیوا)، توسط ابواسحاق ابراهیم بن یوسف، فرماندار شهر، زندانی شد (ظاهراً حدود ۵۱۴ق). ابن باجه چندی بعد از زندان ابوسحاق ابراهیم رهایی یافت، و زین پس از سرگذشت وی اطلاع چندانی در دست نیست، جز این که وی در ۵۳۰ق در اشپیلیه و در کنار شاگردش ابوالحسن عبدالعزیز علی بن امام به تدریس، پژوهش و تألیف اشتغال داشته است. ابن باجه نویسندهای پرکار بود، اما آنچه از آثارش در [[فلسفه]]، طب، [[هندسه]]، [[نجوم]]، علوم طبیعی و کیمیا باقی مانده است یا ناقص و ناتماماند یا مجموعههایی از رسالههای کوچکاند. اغلب رسالههای برجای مانده از او حاشیه بر نوشتههای [[ارسطو (۳۸۴ـ ۳۲۲پ م)|ارسطو]] است. آرای او تأثیر زیادی بر ابن رشد داشته است. محور تفکر فلسفی ابن باجه، هستی انسان و سرگذشت اوست. در میان آثارش ''تدبیر المتوحّد'' و ''رسالةالوداع'' شهرت بیشتری دارند. </p> | }}ابن باجّه ( ـ مراکش ۵۳۳ق)<br><p>(شهرت ابوبکر محمد بن یحیی بن صائغ) فیلسوف، دانشمند و دولتمرد مسلمان اندلسی. در سَرقُسطَه ([[ساراگوسا، شهر|ساراگوسا]]) به دنیا آمد. در جوانی به وزارت ابن تفلویت، از امرای سرقسطه، رسید و در دورۀ کوتاه وزارتش در ادارۀ امور سیاسی و اجتماعی موفق بود. احتمالاً در ۵۰۹ق به سفارت نزد عمادالدوله رفته و به فرمان وی زندانی شده است. ابن باجه ظاهراً پس از آزادی از زندانِ عمادالدوله دیگر به سرقسطه بازنگشت و به بلنسیه ([[والنسیا، شهر (اسپانیا)|والِنسیا]]) رفت. وی پس از سقوط سرقسطه بهدست مسیحیان، راهی [[مغرب]] شد و در سر راهش، در شهر شاطِبه (خاتیوا)، توسط ابواسحاق ابراهیم بن یوسف، فرماندار شهر، زندانی شد (ظاهراً حدود ۵۱۴ق). ابن باجه چندی بعد از زندان ابوسحاق ابراهیم رهایی یافت، و زین پس از سرگذشت وی اطلاع چندانی در دست نیست، جز این که وی در ۵۳۰ق در اشپیلیه و در کنار شاگردش ابوالحسن عبدالعزیز علی بن امام به تدریس، پژوهش و تألیف اشتغال داشته است. ابن باجه نویسندهای پرکار بود، اما آنچه از آثارش در [[فلسفه]]، طب، [[هندسه]]، [[نجوم]]، علوم طبیعی و کیمیا باقی مانده است یا ناقص و ناتماماند یا مجموعههایی از رسالههای کوچکاند. اغلب رسالههای برجای مانده از او حاشیه بر نوشتههای [[ارسطو (۳۸۴ـ ۳۲۲پ م)|ارسطو]] است. آرای او تأثیر زیادی بر ابن رشد داشته است. محور تفکر فلسفی ابن باجه، هستی انسان و سرگذشت اوست. در میان آثارش ''تدبیر المتوحّد'' و ''رسالةالوداع'' شهرت بیشتری دارند. </p> | ||
<br><!--11025300--> | <br><!--11025300--> | ||
[[رده:فلسفه ، منطق و کلام]] | [[رده:فلسفه ، منطق و کلام]] | ||
[[رده:اسلام، ایران و شرق]] | [[رده:اسلام، ایران و شرق]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۵
| ابن باجه | |
|---|---|
| زادروز |
سرقسطه (ساراگوسا) |
| درگذشت | مراکش ۵۳۳ق |
| ملیت | اندلسی |
| شغل و تخصص اصلی | فیلسوف |
| شغل و تخصص های دیگر | دولتمرد |
| سمت | وزیر ابن تفلویت، سفیر نزد عمادالدوله (۵۰۹ ق) |
| آثار | تدبیر المتوحد؛ رساله الوداع |
| گروه مقاله | فلسفه، منطق و کلام |
ابن باجّه ( ـ مراکش ۵۳۳ق)
(شهرت ابوبکر محمد بن یحیی بن صائغ) فیلسوف، دانشمند و دولتمرد مسلمان اندلسی. در سَرقُسطَه (ساراگوسا) به دنیا آمد. در جوانی به وزارت ابن تفلویت، از امرای سرقسطه، رسید و در دورۀ کوتاه وزارتش در ادارۀ امور سیاسی و اجتماعی موفق بود. احتمالاً در ۵۰۹ق به سفارت نزد عمادالدوله رفته و به فرمان وی زندانی شده است. ابن باجه ظاهراً پس از آزادی از زندانِ عمادالدوله دیگر به سرقسطه بازنگشت و به بلنسیه (والِنسیا) رفت. وی پس از سقوط سرقسطه بهدست مسیحیان، راهی مغرب شد و در سر راهش، در شهر شاطِبه (خاتیوا)، توسط ابواسحاق ابراهیم بن یوسف، فرماندار شهر، زندانی شد (ظاهراً حدود ۵۱۴ق). ابن باجه چندی بعد از زندان ابوسحاق ابراهیم رهایی یافت، و زین پس از سرگذشت وی اطلاع چندانی در دست نیست، جز این که وی در ۵۳۰ق در اشپیلیه و در کنار شاگردش ابوالحسن عبدالعزیز علی بن امام به تدریس، پژوهش و تألیف اشتغال داشته است. ابن باجه نویسندهای پرکار بود، اما آنچه از آثارش در فلسفه، طب، هندسه، نجوم، علوم طبیعی و کیمیا باقی مانده است یا ناقص و ناتماماند یا مجموعههایی از رسالههای کوچکاند. اغلب رسالههای برجای مانده از او حاشیه بر نوشتههای ارسطو است. آرای او تأثیر زیادی بر ابن رشد داشته است. محور تفکر فلسفی ابن باجه، هستی انسان و سرگذشت اوست. در میان آثارش تدبیر المتوحّد و رسالةالوداع شهرت بیشتری دارند.