Automoderated users، رباتها، دیوانسالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار
۴۷٬۸۴۷
ویرایش
سبک هندی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
'''تقسیمبندی جغرافیایی''' | '''تقسیمبندی جغرافیایی''' | ||
حوزۀ گسترش سبک هندی، چه از نظر زمان و چه از نظر مکان، بسیار طولانی و وسیع بود؛ به همین علت طبیعتاً در آنچه به طور کلی سبک هندی نام گرفته، تنوعهایی به وجود آمده است. به طوری که با وجود خصوصیتهای مشترک، سبک شعر شاعرانی که در ایران میزیستند با شعر شاعرانی که در هند ظهور کردند، تفاوتهای بسیاری یافته است. برخی سبک رایج در بین شاعران ایرانی این دوره را «سبک صفوی» نامیدهاند و عنوان سبک هندی را تنها در مورد شعر شاعرانی به کار بردهاند که طی آن دوره در هندوستان ظهور کردهاند و به علت محیط فرهنگی هندوستان و غیربومی بودن زبان فارسی در آن دیار، در شعرشان شیوهای مشخص به وجود آمده است. در تقسیمبندی دیگر، کلاً سبک شعر این دوره سبک صفوی نامگذاری شده و برای آن دو شاخه با عناوین «سبک صفوی ایرانی یا اصفهانی» و «سبک صفوی هندی» قائل شدهاند. در سبک صفوی هندی، به علت محیط فرهنگی هندوستان و غیربومی بودن زبان فارسی در آن سامان، شعر زبانی نارساتر و پیچیدهتر دارد که اغلب با لغزشهایی از نظر دستور زبان و گاه سستی کلام، همراه است. در این شاخه، کلیۀ اختصاصات سبک هندی به صورتی افراطی و مبالغهآمیز بروز میکند و فراوانی استفاده از تصویرهای [[پارادوکس|پارادوکسی]] و [[حس آمیزی|حسآمیزی]] دو خصوصیتی است که آن را از شاخۀ دیگر تمایز میبخشد. شعر [[بیدل دهلوی، عبدالقادر (عظیم آباد ۱۰۵۴ـ دهلی ۱۱۳۳ق)|میرزا عبدالقادر بیدل دهلوی]] نمونۀ مشخص این شاخه است. همچنانکه | حوزۀ گسترش سبک هندی، چه از نظر زمان و چه از نظر مکان، بسیار طولانی و وسیع بود؛ به همین علت طبیعتاً در آنچه به طور کلی سبک هندی نام گرفته، تنوعهایی به وجود آمده است. به طوری که با وجود خصوصیتهای مشترک، سبک شعر شاعرانی که در ایران میزیستند با شعر شاعرانی که در هند ظهور کردند، تفاوتهای بسیاری یافته است. برخی سبک رایج در بین شاعران ایرانی این دوره را «سبک صفوی» نامیدهاند و عنوان سبک هندی را تنها در مورد شعر شاعرانی به کار بردهاند که طی آن دوره در هندوستان ظهور کردهاند و به علت محیط فرهنگی هندوستان و غیربومی بودن زبان فارسی در آن دیار، در شعرشان شیوهای مشخص به وجود آمده است. در تقسیمبندی دیگر، کلاً سبک شعر این دوره سبک صفوی نامگذاری شده و برای آن دو شاخه با عناوین «سبک صفوی ایرانی یا اصفهانی» و «سبک صفوی هندی» قائل شدهاند. در سبک صفوی هندی، به علت محیط فرهنگی هندوستان و غیربومی بودن زبان فارسی در آن سامان، شعر زبانی نارساتر و پیچیدهتر دارد که اغلب با لغزشهایی از نظر دستور زبان و گاه سستی کلام، همراه است. در این شاخه، کلیۀ اختصاصات سبک هندی به صورتی افراطی و مبالغهآمیز بروز میکند و فراوانی استفاده از تصویرهای [[پارادوکس|پارادوکسی]] و [[حس آمیزی|حسآمیزی]] دو خصوصیتی است که آن را از شاخۀ دیگر تمایز میبخشد. شعر [[بیدل دهلوی، عبدالقادر (عظیم آباد ۱۰۵۴ـ دهلی ۱۱۳۳ق)|میرزا عبدالقادر بیدل دهلوی]] نمونۀ مشخص این شاخه است. همچنانکه محمدعلى صائب تبریزی با زبان ساده و روشن و بهکارگیری [[تمثیل]] و اسلوب معادله در اشعار خود، نمونۀ بارز شاخۀ ایرانی سبک صفوی محسوب میشود. | ||