گاری، رومن (۱۹۱۴ـ۱۹۸۰): تفاوت میان نسخه‌ها

</ref> (۱۹۴۵) به نخستین توفیق ادبی‌اش دست یافت. در آثارش طنز را با تراژدی و امید را با بدبینی درهم می‌آمیخت. در رمان ''ریشه‌های آسمانی''<ref>''Les Racines du Ciel/The roots of Heaven''</ref> (۱۹۵۶)، که برندۀ جایزۀ گنکور<ref> Prix Goncourt</ref> نیز شد، به مفاهیم آزادی و عدالت، در برابر قساوت و آز می‌پردازد. برخی از آثارش را با نام مستعار امیل آژار<ref> Emil Ajar</ref> منتشر کرد. دیگر آثار او عبارت‌اند از ''خانم ال''<ref> ''Lady L La ''</ref> (۱۹۶۴)، ''رقص چنگیزخان''<ref>''Danse de Gengis Cohn/The dance of Genghis Cohn ''</ref> (۱۹۶۷)، ''جالباسی بزرگ''<ref>''Le Grand Vestiare/The Company of Men''</ref> (۱۹۶۷)، ''خداحافظ گری کوپر''<ref> ''Adieu Gary Cooper ''</ref> (۱۹۶۹) ''سگ سفید''<ref>''White Dog ''</ref> (۱۹۷۰)، ''زلال زن''<ref>''Clair de Femme/The Light of a Woman''</ref> (۱۹۷۷) و ''اضطراب حضرت سلیمان''<ref> ''L’angoisse du roi Salomon''</ref> (۱۹۸۰). بیشتر آثار وی به فارسی منتشر شده‌اند از جمله ''خداحافظ گاری کوپر'' با ترجمه‌ی [[حبیبی، سروش (تهران ۱۳۱۲ش)|سروش حبیبی]] و ''پرندگان می‌روند در پرو می‌میرند'' با دو ترجمه از [[نجفی، ابوالحسن|ابوالحسن نجفی]] و سمیه نوروزی.