لیائونینگ: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات استان های آسیا | {{جعبه اطلاعات استان های آسیا | ||
|نام فارسی =لیایونینگ | |نام فارسی =لیایونینگ | ||
| خط ۱۳: | خط ۱۰: | ||
|مساحت(کیلومتر مربع)=145,900 | |مساحت(کیلومتر مربع)=145,900 | ||
|تولیدات و صنایع مهم=زغال سنگ، آهن، نمک، و نفت | |تولیدات و صنایع مهم=زغال سنگ، آهن، نمک، و نفت | ||
}}استانی در شمال شرقی [[چین]]، با 145,900 کیلومتر مربع مساحت، و 42,591,407 نفر جمعیت (2020). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 1,336 متری از سطح دریا قرار دارد. از شرق به [[جیلین، شهر|جیلین]]<ref>Jilin | }} | ||
[[پرونده:37144900.jpg|بندانگشتی|پاگودا، لیائونینگ]] | |||
لیائونینگ (Liaoning) | |||
استانی در شمال شرقی [[چین]]، با 145,900 کیلومتر مربع مساحت، و 42,591,407 نفر جمعیت (2020). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 1,336 متری از سطح دریا قرار دارد. از شرق به [[جیلین، شهر|جیلین]]<ref>Jilin | |||
</ref>، از جنوب شرقی به [[کره شمالی|کرۀ شمالی]]، از جنوب به خلیج کره<ref>Korea Bay </ref> و خلیج لیائودونگ<ref>Gulf of Liaodong </ref>، از جنوب غربی به [[هبی]]<ref>Hebei </ref>، و از شمال غربی به [[مغولستان داخلی]]<ref>Inner Mongolia </ref> محدود است. مرکزش [[شنیانگ]]<ref>Shenyang </ref> است و سایر شهرهای مهم آن عبارتاند از [[آنشان]]<ref>Anshan </ref>، [[فوشون]]<ref>Fushun </ref>، [[لیائویانگ]]<ref>Liaoyang </ref>، و [[دالیان]]<ref>Dalian </ref> (بندر). استان مزبور جلگۀ دونگبی<ref>Dongbei Plain </ref> (جلگۀ منچوری<ref>Manchurian Plain </ref>) و علفزارهای فلات مغولستان<ref>Mongolian Plateau</ref> را دربر دارد و از صنعتیترین مناطق چین بهشمار میرود، صنایع و تولیدات آن شامل [[زغال سنگ|زغالسنگ]]، [[آهن]]، [[نمک]]، و [[نفت]] است. [[ژاپن]] بین ۱۹۰۵ و ۱۹۴۵ شهر را توسعه داد و این رشد شبهجزیرۀ [[لیائودونگ]]<ref> Liaodong Peninsula</ref> را نیز دربرگرفت ـ که بندرهای آن به تصرف روسها درآمده بودند. لیائونینگ دارای تابستانهای گرم و زمستانهای سرد است. گرمترین بخش این استان در ساحل جنوبی آن قرار دارد. تقریباً دوسوم ریزشجوی<ref> precipitation</ref> سالانۀ لیائونینگ در تابستان صورت میگیرد؛ میانگین آن بین ۱۲۰۰ میلیمتر در شبهجزیرۀ لیائودونگ و ۴۰۰ میلیمتر در غرب استان متغیّر است. | </ref>، از جنوب شرقی به [[کره شمالی|کرۀ شمالی]]، از جنوب به خلیج کره<ref>Korea Bay </ref> و خلیج لیائودونگ<ref>Gulf of Liaodong </ref>، از جنوب غربی به [[هبی]]<ref>Hebei </ref>، و از شمال غربی به [[مغولستان داخلی]]<ref>Inner Mongolia </ref> محدود است. مرکزش [[شنیانگ]]<ref>Shenyang </ref> است و سایر شهرهای مهم آن عبارتاند از [[آنشان]]<ref>Anshan </ref>، [[فوشون]]<ref>Fushun </ref>، [[لیائویانگ]]<ref>Liaoyang </ref>، و [[دالیان]]<ref>Dalian </ref> (بندر). استان مزبور جلگۀ دونگبی<ref>Dongbei Plain </ref> (جلگۀ منچوری<ref>Manchurian Plain </ref>) و علفزارهای فلات مغولستان<ref>Mongolian Plateau</ref> را دربر دارد و از صنعتیترین مناطق چین بهشمار میرود، صنایع و تولیدات آن شامل [[زغال سنگ|زغالسنگ]]، [[آهن]]، [[نمک]]، و [[نفت]] است. [[ژاپن]] بین ۱۹۰۵ و ۱۹۴۵ شهر را توسعه داد و این رشد شبهجزیرۀ [[لیائودونگ]]<ref> Liaodong Peninsula</ref> را نیز دربرگرفت ـ که بندرهای آن به تصرف روسها درآمده بودند. لیائونینگ دارای تابستانهای گرم و زمستانهای سرد است. گرمترین بخش این استان در ساحل جنوبی آن قرار دارد. تقریباً دوسوم ریزشجوی<ref> precipitation</ref> سالانۀ لیائونینگ در تابستان صورت میگیرد؛ میانگین آن بین ۱۲۰۰ میلیمتر در شبهجزیرۀ لیائودونگ و ۴۰۰ میلیمتر در غرب استان متغیّر است. | ||
نسخهٔ کنونی تا ۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۹
| لیائونینگ | |
|---|---|
| نام فارسی | لیایونینگ |
| نام لاتین | Liaoning |
| کشور | چین |
| موقعیت | شمال شرقی چین |
| مرکز | شنیانگ |
| شهرهای مهم | آنشان، فوشون، لیایویانگ و دالیان |
| جمعیت | 42,591,407 نفر (2020) |
| مساحت(کیلومتر مربع) | 145,900 |
| تولیدات و صنایع مهم | زغال سنگ، آهن، نمک، و نفت |
لیائونینگ (Liaoning)
استانی در شمال شرقی چین، با 145,900 کیلومتر مربع مساحت، و 42,591,407 نفر جمعیت (2020). بلندترین نقطه آن در ارتفاع 1,336 متری از سطح دریا قرار دارد. از شرق به جیلین[۱]، از جنوب شرقی به کرۀ شمالی، از جنوب به خلیج کره[۲] و خلیج لیائودونگ[۳]، از جنوب غربی به هبی[۴]، و از شمال غربی به مغولستان داخلی[۵] محدود است. مرکزش شنیانگ[۶] است و سایر شهرهای مهم آن عبارتاند از آنشان[۷]، فوشون[۸]، لیائویانگ[۹]، و دالیان[۱۰] (بندر). استان مزبور جلگۀ دونگبی[۱۱] (جلگۀ منچوری[۱۲]) و علفزارهای فلات مغولستان[۱۳] را دربر دارد و از صنعتیترین مناطق چین بهشمار میرود، صنایع و تولیدات آن شامل زغالسنگ، آهن، نمک، و نفت است. ژاپن بین ۱۹۰۵ و ۱۹۴۵ شهر را توسعه داد و این رشد شبهجزیرۀ لیائودونگ[۱۴] را نیز دربرگرفت ـ که بندرهای آن به تصرف روسها درآمده بودند. لیائونینگ دارای تابستانهای گرم و زمستانهای سرد است. گرمترین بخش این استان در ساحل جنوبی آن قرار دارد. تقریباً دوسوم ریزشجوی[۱۵] سالانۀ لیائونینگ در تابستان صورت میگیرد؛ میانگین آن بین ۱۲۰۰ میلیمتر در شبهجزیرۀ لیائودونگ و ۴۰۰ میلیمتر در غرب استان متغیّر است.