نانجینگ: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
|شهرها و آبادی های مهم= | |شهرها و آبادی های مهم= | ||
|موقعیت=۲۷۰کیلومتری شمال غربی شانگهای | |موقعیت=۲۷۰کیلومتری شمال غربی شانگهای | ||
|جمعیت= | |جمعیت= 9,341,685 نفر (۲۰۲۰) | ||
|تولیدات و صنایع مهم=صنایع علوم مهندسی، الکترونیک، کشتی سازی، تولید مواد شیمیایی، و پالایشگاه نفت | |تولیدات و صنایع مهم=صنایع علوم مهندسی، الکترونیک، کشتی سازی، تولید مواد شیمیایی، و پالایشگاه نفت | ||
|بناهای مهم=مقبره امپراتوران مینگ | |بناهای مهم=مقبره امپراتوران مینگ | ||
}}(یا: نانکینگ<ref>Nanking</ref>) بهمعنی پایتخت جنوبی؛ بندر درونبومی و مرکز استان [[جیانگسو]]<ref>Jiangsu </ref>، در [[چین]]، به فاصلۀ ۲۷۰کیلومتری شمال غربی [[شانگهای]]<ref>Shanghai </ref>، با | }}(یا: نانکینگ<ref>Nanking</ref>) بهمعنی پایتخت جنوبی؛ بندر درونبومی و مرکز استان [[جیانگسو]]<ref>Jiangsu </ref>، در [[چین]]، به فاصلۀ ۲۷۰کیلومتری شمال غربی [[شانگهای]]<ref>Shanghai </ref>، با 9,341,685 نفر جمعیت (۲۰۲۰) و 6,587 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۱۵ متری از سطح دریا، در ۱۶۰کیلومتری مصب رود [[چانگ جیانگ]]<ref>Chang Jiang River </ref> واقع شده است. مرکز تجاری و کانون ارتباطی، و دارای صنایع علوم مهندسی، [[الکترونیک]]، کشتیسازی، تولید مواد شیمیایی، و [[پالایشگاه نفت]] است. تولید پارچه نیز جنبۀ سنتی دارد. کاخهای باستانی شهر تقریباً نابود شدهاند و تنها بنای مهم باقیماندۀ سلطنتی چند تندیس عظیم نزدیک گورستان قدیمی، معروف به مقبرۀ امپراتوران مینگ<ref>Tomb of the Ming Emperors </ref>، است. ویرانههایی از کاخهای سلسلۀ شورشی تایپینگ<ref>Taiping Kingdom </ref> نیز در این شهر قرار دارند. آرامگاه سون یاتسن<ref>Sun Yat-sen </ref> نیز در نانجینگ است. نانجینگ با نامهای گوناگون پایتخت شش سلسله در دورههای کوتاهمدت بین قرنهای ۳ تا ۶م بوده است. حدود سال ۱۰۰۰م آن را کیانگـنینگ<ref>Kiang-ning </ref> مینامیدند، اما در ۱۳۶۸ نام کنونی را بر آن نهادند. نانجینگ در ۱۸۵۸ به بندر پیمانی<ref>treaty port </ref> تبدیل شد. در ۱۹۲۸، حکومت ملّیون گومیندانگ<ref>Guomindang </ref>، نانجینگ را بهجای [[پکن]]<ref>Beijing </ref> پایتخت کرد. این شهر در جنگ چین و ژاپن، هدف بمباران و حملۀ سربازان پیادهنظام ژاپن قرار گرفت (۱۹۳۷) و در ۱۸ دسامبر ۱۹۳۷ سقوط کرد. وحشیگریهایی که پس از اشغال شهر روی داد؛ «تجاوز به نانجینگ<ref>Rape of Nanjing</ref>» شهرت یافت. ژاپن در ۱۹۴۰ حکومت دستنشاندهای را در این شهر تأسیس کرد، اما سفارتخانههای چین در سراسر جهان آن را به رسمیت نشناختند. شهر در ۲۳ آوریل ۱۹۴۹ بدون نبرد بهدست کمونیستها افتاد، و از آن پس دیگر پایتخت چین نبود. | ||
| | ||
نسخهٔ کنونی تا ۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۲۷
نانْجینْگ (Nanjing)
| نانجینگ | |
|---|---|
| نام فارسی | نانجینگ |
| نام های دیگر | نانکینگ |
| نام پیشین | کیانگ ـ نینگ |
| نام لاتین | Nanjing |
| کشور | چین |
| ایالت | جیانگسو |
| موقعیت | ۲۷۰کیلومتری شمال غربی شانگهای |
| جمعیت | 9,341,685 نفر (۲۰۲۰) |
| تولیدات و صنایع مهم | صنایع علوم مهندسی، الکترونیک، کشتی سازی، تولید مواد شیمیایی، و پالایشگاه نفت |
| بناهای مهم | مقبره امپراتوران مینگ |
(یا: نانکینگ[۱]) بهمعنی پایتخت جنوبی؛ بندر درونبومی و مرکز استان جیانگسو[۲]، در چین، به فاصلۀ ۲۷۰کیلومتری شمال غربی شانگهای[۳]، با 9,341,685 نفر جمعیت (۲۰۲۰) و 6,587 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۱۵ متری از سطح دریا، در ۱۶۰کیلومتری مصب رود چانگ جیانگ[۴] واقع شده است. مرکز تجاری و کانون ارتباطی، و دارای صنایع علوم مهندسی، الکترونیک، کشتیسازی، تولید مواد شیمیایی، و پالایشگاه نفت است. تولید پارچه نیز جنبۀ سنتی دارد. کاخهای باستانی شهر تقریباً نابود شدهاند و تنها بنای مهم باقیماندۀ سلطنتی چند تندیس عظیم نزدیک گورستان قدیمی، معروف به مقبرۀ امپراتوران مینگ[۵]، است. ویرانههایی از کاخهای سلسلۀ شورشی تایپینگ[۶] نیز در این شهر قرار دارند. آرامگاه سون یاتسن[۷] نیز در نانجینگ است. نانجینگ با نامهای گوناگون پایتخت شش سلسله در دورههای کوتاهمدت بین قرنهای ۳ تا ۶م بوده است. حدود سال ۱۰۰۰م آن را کیانگـنینگ[۸] مینامیدند، اما در ۱۳۶۸ نام کنونی را بر آن نهادند. نانجینگ در ۱۸۵۸ به بندر پیمانی[۹] تبدیل شد. در ۱۹۲۸، حکومت ملّیون گومیندانگ[۱۰]، نانجینگ را بهجای پکن[۱۱] پایتخت کرد. این شهر در جنگ چین و ژاپن، هدف بمباران و حملۀ سربازان پیادهنظام ژاپن قرار گرفت (۱۹۳۷) و در ۱۸ دسامبر ۱۹۳۷ سقوط کرد. وحشیگریهایی که پس از اشغال شهر روی داد؛ «تجاوز به نانجینگ[۱۲]» شهرت یافت. ژاپن در ۱۹۴۰ حکومت دستنشاندهای را در این شهر تأسیس کرد، اما سفارتخانههای چین در سراسر جهان آن را به رسمیت نشناختند. شهر در ۲۳ آوریل ۱۹۴۹ بدون نبرد بهدست کمونیستها افتاد، و از آن پس دیگر پایتخت چین نبود.