ابن بطوطه: تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>شهرت ابوعبدالله محمد به عبدالله لواتی طنجی؛ ملقب به شمس‌الدین جهانگردِ معروف عرب. اصلش از قبیلۀ بربرهای لواته بود که گروه‌هایی از آنان در شمال [[افریقا، قاره|افریقا]] ازجمله [[مصر]] پراکنده بودند. وی در زادگاهش به تحصیل علوم دینی بر پایۀ فقه مالکی پرداخت. در ۷۲۵‌ق به قصد گزاردن [[حج]] راهِ سفر خود را از [[طنجه]] آغاز کرد. او پس از گذشتن از [[تلمسان]] در [[الجزیره]] به [[تونس، شهر|تونس]] رفت و در شهر صفاقس با دختر یکی از امنای آن‌جا ازدواج کرد. سپس از راه [[طرابلس، شهر (لبنان)|طرابلس]] و دیگر نواحی شمال افریقا به [[اسکندریه]] و [[قاهره]] رسید. مقصدهای بعدی او [[فلسطین]]، [[بیروت]]، [[طرابلس، شهر (لبنان)|طرابلس]]، [[حلب، شهر (سوریه)|حلب]]، [[انطاکیه]]، [[لاذقیه]]، [[بعلبک]]، و [[دمشق]] بود. وی مدتی در دمشق اقامت کرد و پس از آن رهسپار [[مکه]] و [[مدینه]] شد. سپس به [[نجف]] اشرف رفت و با قافله‌ای راه ایران درپیش گرفت و از شهرهای [[آبادان، شهر|آبادان]]، ماهشهر، [[شوشتر، شهر|شوشتر]]، [[شیراز، شهر|شیراز]]، [[اصفهان، شهر|اصفهان]] و [[تبریز، شهر|تبریز]] دیدن کرد و سرانجام به [[بغداد]] بازگشت و بار دیگر به [[حج]] رفت و مدتی در مکه اقامت گزید (‌۷۲۹‌ـ‌۷۳۰‌ق). وی با گذشتن از سواحل شرقی افریقا، [[یمن]]، [[عدن، شهر|عدن]] و [[موگادیشو]]، راه [[ظفار]]، سواحل شرقی [[عربستان سعودی|عربستان]]، [[عمان]] و [[خلیج فارس]] را درپیش گرفت و با حاکم [[هرمز، جزیره|جزیرۀ هرمز]]، سلطان [[تهمتن بن تورانشاه|قطب‌الدین تهمتن]]، دیدار کرد. آن‌گاه به [[لارستان]] فارس، [[کیش، جزیره|جزیرۀ کیش]] و [[بحرین]] رفت و بار دیگر به مکه بازگشت (۷۳۲‌ق). سفر بعدی او به [[آسیای صغیر]] و زیارت آرامگاه [[مولوی، جلال الدین محمد (بلخ ۶۰۴ـ قونیه ۶۷۲ق)|مولوی]] در [[قونیه]] بود. خطِ سیر دومین مرحلۀ سفر ابن بطوطه به‌سمت شمال تا حدودی مبهم و آشفته است. او پس از درنوردیدن سراسر شبه‌جزیرۀ [[کریمه]] به جنوب [[روسیه]]، و سپس [[قسطنطنیه]] رفت و بعد از طریق ولگا به [[خوارزم]]، [[بخارا]]، [[نخشب]]، [[سمرقند]]، [[بلخ]]، [[هرات، شهر (افغانستان)|هرات]]، [[طوس]]، [[مشهد، شهر|مشهد]]، [[سرخس، شهر|سرخس]]، [[تربت حیدریه، شهر|تربت حیدریه]]، [[نیشابور، شهر|نیشابور]]، [[بسطام، شهر|بسطام]]، [[غزنه]] و [[کابل]] سفر کرد. در ۷۳۴‌ق رهسپار [[هند]] شد و پس از اقامتی کوتاه در [[دهلی، شهر|دهلی]]، راه [[چین]] را درپیش گرفت. آن‌گاه به جزایر [[مالدیو]] و جزیرۀ ملوک رفت. ابن بطوطه که در بازگشت نیز از سرزمین‌ها و شهرهای بسیاری دیدن کرد، در ۷۵۰‌ق به [[فاس]] رسید. سپس عازم [[اندلس]] شد و به [[غرناطه]] رفت. در ‌۷۵۳ق راهی افریقای مرکزی شد و پس از عبور از صحرای افریقا به تمبوکتو رسید. او سرانجام با بازگشت به فاس در ۷۵۴‌ق، به سیاحت خود پایان داد و تا آخر عمر در آن به‌سر برد. سفرنامۀ ابن بطوطه که شرح سفرهای اوست، توسط او تقریر و به دست کاتبش ابوعبدالله محمد بن جَزّی (ابن جزّی) تحریر شده است. ابن بطوطه بزرگ‌ترین جهانگرد مسلمان است که اندکی پس از مارکوپولو به سیاحت پرداخت و سفرنامۀ خود را به رشتۀ تحریر درآورد.</p>