عمارت کتابخانه ملی تبریز: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{الگو:جعبه اطلاعات اماکن5 | {{الگو:جعبه اطلاعات اماکن5 | ||
| نام = عمارت | | نام = عمارت کتابخانه ملی تبریز | ||
| نام لاتین = | | نام لاتین =Tabriz National Library Mansion | ||
| نامهای دیگر = | | نامهای دیگر =خانه اردوبادی | ||
| کشور = ایران | | کشور = ایران | ||
|استان = | |استان = آذربایجان شرقی | ||
| موقعیت = | | موقعیت = ضلع شمالی باغ گلستان در شهر تبریز | ||
| کاربري = | | کاربري =خانه، کتابخانه | ||
| مشخصات معماری = | | مشخصات معماری =عمارت 3طبقه به سبک آلمانی | ||
| سازنده = | | سازنده = | ||
| زمان ساخت = | | زمان ساخت =دوره پهلوی اول | ||
}} | }} | ||
در ضلع شمالی باغ | عمارت کتابخانه ملی تبریز Tabriz National Library Mansion | ||
(یا: خانه اردوبادی) عمارتی تاریخی در ضلع شمالی باغ گلستان، در [[تبریز، شهر|شهر تبریز]]. این ساختمان که بنای آن مربوط به دورۀ پهلوی اول است، در تاریخ ۲۶ آبان ۱۳۷۸ با شمارۀ ثبت ۲۴۹۸ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. اولین مالک آن پزشکی به نام موسی بیگ بوده که بخشی از خانه را به کلینیک خود تبدیل کرده بود. این خانه با شروع جنگ جهانی دوم تاریخ پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشت؛ در این سالها به کنسولگری عراق در تبریز تبدیل، و بعد از اشغال روسها تعطیل شد. سالها بعد، این خانه توسط دکتر اردوبادی خریداری و به کلینیک بیماران روانی تبدیل شد. کاربری این خانه در دهۀ 1350ش به چاپخانه و از دهۀ 1370ش تا به امروز به ساختمان مدیریت اسناد و کتابخانه ملی منطقه شمال غرب کشور تغییر داده شده است. | |||
در زمینی به مساحت 1600مترمربع در 3 طبقه به سبک آلمانی احداث شده است. ساختمان دارای سه ایوان میباشد که ایوان میانی بهعنوان سالن و ایوانهای جنوبی و شمالی به اتاقهای مورد نیاز اختصاص یافته بود. بدنه بیرونی از نوع سنگ محلی اسپروخوان و دارای حجاریهای چشمگیری میباشد که از لحاظ معماری شبیه و در بیشتر موارد همشکل عمارت شهرداری است؛ مخصوصاً طاقهای پنجرهها و کنگرههایی با نقش گل. از نمونههای منحصر به فرد نگهداری شده در این کتابخانه کتاب نفیس و فاخر «انجیل رسولان» است که قدیمیترین نسخه خطی موجود کتاب پیروان مسیحیت محسوب میشود؛ این کتاب بر روی پوست ماهی و به زبان [[سریانی]] (آشوری) نگاشته شده است. در سال ۱۳۴۴ش سازمان فعالیتهای فرهنگی یونسکو این کتابخانه را به عنوان کتابخانه امانتدار خود معرفی کرده و امتیاز استفاده از کلیه آثار انتشارات یونسکو را به آن اعطا کرده است. | |||
---- | |||
[[رده:جغرافیای ایران]] | |||
[[رده:آذربایجان شرقی]] | |||
[[رده:معماری]] | |||
[[رده:ابنیه سنتی ایران]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۱۶
عمارت کتابخانه ملی تبریز Tabriz National Library Mansion
| عمارت کتابخانه ملی تبریز | |
|---|---|
| نام فارسی | عمارت کتابخانه ملی تبریز |
| کشور | ایران |
| استان | آذربایجان شرقی |
| نام لاتین | Tabriz National Library Mansion |
| نامهای دیگر | خانه اردوبادی |
| موقعیت | ضلع شمالی باغ گلستان در شهر تبریز |
| کاربری | خانه، کتابخانه |
| مشخصات معماری | عمارت 3طبقه به سبک آلمانی |
| زمان ساخت | دوره پهلوی اول |
(یا: خانه اردوبادی) عمارتی تاریخی در ضلع شمالی باغ گلستان، در شهر تبریز. این ساختمان که بنای آن مربوط به دورۀ پهلوی اول است، در تاریخ ۲۶ آبان ۱۳۷۸ با شمارۀ ثبت ۲۴۹۸ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. اولین مالک آن پزشکی به نام موسی بیگ بوده که بخشی از خانه را به کلینیک خود تبدیل کرده بود. این خانه با شروع جنگ جهانی دوم تاریخ پر فراز و نشیبی را پشت سر گذاشت؛ در این سالها به کنسولگری عراق در تبریز تبدیل، و بعد از اشغال روسها تعطیل شد. سالها بعد، این خانه توسط دکتر اردوبادی خریداری و به کلینیک بیماران روانی تبدیل شد. کاربری این خانه در دهۀ 1350ش به چاپخانه و از دهۀ 1370ش تا به امروز به ساختمان مدیریت اسناد و کتابخانه ملی منطقه شمال غرب کشور تغییر داده شده است.
در زمینی به مساحت 1600مترمربع در 3 طبقه به سبک آلمانی احداث شده است. ساختمان دارای سه ایوان میباشد که ایوان میانی بهعنوان سالن و ایوانهای جنوبی و شمالی به اتاقهای مورد نیاز اختصاص یافته بود. بدنه بیرونی از نوع سنگ محلی اسپروخوان و دارای حجاریهای چشمگیری میباشد که از لحاظ معماری شبیه و در بیشتر موارد همشکل عمارت شهرداری است؛ مخصوصاً طاقهای پنجرهها و کنگرههایی با نقش گل. از نمونههای منحصر به فرد نگهداری شده در این کتابخانه کتاب نفیس و فاخر «انجیل رسولان» است که قدیمیترین نسخه خطی موجود کتاب پیروان مسیحیت محسوب میشود؛ این کتاب بر روی پوست ماهی و به زبان سریانی (آشوری) نگاشته شده است. در سال ۱۳۴۴ش سازمان فعالیتهای فرهنگی یونسکو این کتابخانه را به عنوان کتابخانه امانتدار خود معرفی کرده و امتیاز استفاده از کلیه آثار انتشارات یونسکو را به آن اعطا کرده است.