مسجد معزالدین: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «مسجد معزالدین (یا: «مسجد سالارخانه») در استان آذربایجان شرقی، شهر مراغه، میدان خشکبار واقع شده. مسجد به دوره صفویه تعلق دارد؛ دورهای که با رسمیت یافتن مذهب تشیع در ایران، ساخت و بازسازی مساجد در شهرهای مختلف کشور رونق فراوان...» ایجاد کرد) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:2042191482-2.jpg|بندانگشتی|نمای داخلی مسجد معزالدین]] | |||
[[پرونده:2042191482-3.jpg|بندانگشتی|یکی از درهای وردی مسجد معزالدین]] | |||
مسجد معزالدین | مسجد معزالدین | ||
(یا: «مسجد سالارخانه») در استان [[آذربایجان شرقی]]، [[مراغه، شهر|شهر مراغه]]، میدان خشکبار واقع شده. مسجد به دوره صفویه تعلق دارد؛ دورهای که با رسمیت یافتن مذهب تشیع در ایران، ساخت و بازسازی مساجد در شهرهای مختلف کشور رونق فراوان یافت. بنای مسجد معزالدین بر اساس منابع محلی و گزارشهای ثبتی سازمان میراث فرهنگی، به یکی از بزرگان یا رجال دوره صفوی نسبت داده میشود که لقب «معزالدین» داشته است. | (یا: «مسجد سالارخانه») در استان [[آذربایجان شرقی]]، [[مراغه، شهر|شهر مراغه]]، میدان خشکبار واقع شده. این مسجد با شماره ثبت ۶۴۳ در فهرست آثار ملی ایران جای گرفته است. مسجد به دوره صفویه تعلق دارد؛ دورهای که با رسمیت یافتن مذهب تشیع در ایران، ساخت و بازسازی مساجد در شهرهای مختلف کشور رونق فراوان یافت. بنای مسجد معزالدین بر اساس منابع محلی و گزارشهای ثبتی سازمان میراث فرهنگی، به یکی از بزرگان یا رجال دوره صفوی نسبت داده میشود که لقب «معزالدین» داشته است. | ||
در فضای کلی این بنا یک مسجد کوچک دیگر و مقبرهای گنبددار وجود دارد. مسجد بزرگ 36 ستون چوبی در چهار ردیف دارد که از دیوار شمالی آن توسط قرینهای وارد محوطه مقبره شیخ معزالدین میشود. در محوطه مقبره و مساجد، سنگ نبشتهها و الواح قبرهای متعددی وجود دارد. این سنگ نبشتهها متعلق به قبر شیخ معزالدین و بستگان وی است. آن چه که از این سنگ نبشتهها معلوم میشود این است که از قرن هشتم به بعد تا روی کار آمدن شاه اسماعیل صفوی، خاندان معزالدین در مراغه صدارت و نفوذ سیاسی و معنوی داشتهاند. این مسجد در دوران سلطنت [[طهماسب صفوی اول|شاه طهماسب صفوی اول]] به وسیله فردی به نام حاجی نبی بازسازی گردید که ماده تاریخ 976 هـ. ق در کتیبهای از مرمر دیده میشود. علاوه بر این، در سال 1372 هـ. ق نیز تعمیراتی در مسجد صورت گرفت که در یک کتیبه با [[نستعلیق، خط|خط نستعلیق]] درشت نوشته شده است. | در فضای کلی این بنا یک مسجد کوچک دیگر و مقبرهای گنبددار وجود دارد. مسجد بزرگ 36 ستون چوبی در چهار ردیف دارد که از دیوار شمالی آن توسط قرینهای وارد محوطه مقبره شیخ معزالدین میشود. در محوطه مقبره و مساجد، سنگ نبشتهها و الواح قبرهای متعددی وجود دارد. این سنگ نبشتهها متعلق به قبر شیخ معزالدین و بستگان وی است. آن چه که از این سنگ نبشتهها معلوم میشود این است که از قرن هشتم به بعد تا روی کار آمدن شاه اسماعیل صفوی، خاندان معزالدین در مراغه صدارت و نفوذ سیاسی و معنوی داشتهاند. این مسجد در دوران سلطنت [[طهماسب صفوی اول|شاه طهماسب صفوی اول]] به وسیله فردی به نام حاجی نبی بازسازی گردید که ماده تاریخ 976 هـ. ق در کتیبهای از مرمر دیده میشود. علاوه بر این، در سال 1372 هـ. ق نیز تعمیراتی در مسجد صورت گرفت که در یک کتیبه با [[نستعلیق، خط|خط نستعلیق]] درشت نوشته شده است. | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۶ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۳۱
مسجد معزالدین
(یا: «مسجد سالارخانه») در استان آذربایجان شرقی، شهر مراغه، میدان خشکبار واقع شده. این مسجد با شماره ثبت ۶۴۳ در فهرست آثار ملی ایران جای گرفته است. مسجد به دوره صفویه تعلق دارد؛ دورهای که با رسمیت یافتن مذهب تشیع در ایران، ساخت و بازسازی مساجد در شهرهای مختلف کشور رونق فراوان یافت. بنای مسجد معزالدین بر اساس منابع محلی و گزارشهای ثبتی سازمان میراث فرهنگی، به یکی از بزرگان یا رجال دوره صفوی نسبت داده میشود که لقب «معزالدین» داشته است.
در فضای کلی این بنا یک مسجد کوچک دیگر و مقبرهای گنبددار وجود دارد. مسجد بزرگ 36 ستون چوبی در چهار ردیف دارد که از دیوار شمالی آن توسط قرینهای وارد محوطه مقبره شیخ معزالدین میشود. در محوطه مقبره و مساجد، سنگ نبشتهها و الواح قبرهای متعددی وجود دارد. این سنگ نبشتهها متعلق به قبر شیخ معزالدین و بستگان وی است. آن چه که از این سنگ نبشتهها معلوم میشود این است که از قرن هشتم به بعد تا روی کار آمدن شاه اسماعیل صفوی، خاندان معزالدین در مراغه صدارت و نفوذ سیاسی و معنوی داشتهاند. این مسجد در دوران سلطنت شاه طهماسب صفوی اول به وسیله فردی به نام حاجی نبی بازسازی گردید که ماده تاریخ 976 هـ. ق در کتیبهای از مرمر دیده میشود. علاوه بر این، در سال 1372 هـ. ق نیز تعمیراتی در مسجد صورت گرفت که در یک کتیبه با خط نستعلیق درشت نوشته شده است.