رقص پیشتاز: تفاوت میان نسخه‌ها

 

رقصی‌ تجربی‌ که‌ قراردادهای‌ بالۀ‌ کلاسیک‌ و رقص‌ مدرن‌ را مردود می‌شمارد. رقصِ پیشتاز بیشتر در فضاهای‌ غیررسمی، همچون موزه‌ها، پشت‌بام‌ها، و حتی روی‌ دیوار و نردبام، اجرا می‌شود. در امریکا در دهۀ ۱۹۶۰، نمایندگان‌ رقص‌ پیشتاز عبارت‌اند از مِرس‌ کانینگَم<ref>Merce Cunningham

</ref>، و اجراهای‌ هنرمندانِ ''جادسون‌ مموریال‌ چرچ‌''<ref>Judson Memorial Church</ref>. کانینگَم،‌ در عین‌‌ حال‌ که‌ تکنیک‌ و ریتم‌ را ثابت‌ نگاه‌ داشت‌، بیان‌های‌ روایی‌ و صریح‌، و هرگونه‌ ارتباط‌ و پیوند مستقیم بین‌ رقص‌ و موسیقی‌ را از رقص‌ زدود. گروهِ جادسن‌، پا را از این‌ نیز فراتر نهادند و کاملاً‌ منکر ضرورت‌ تکنیکی‌ شدند و رقص‌ خود را بر کاربردِ حرکاتِ روزمره متمرکز ساختند. اینان‌ از خلق کلیشه‌های زنانه یا مردانه‌ اجتناب‌ می‌کردند. دستاوردهای‌ اخیر در دهه‌های‌ ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ نیز برخی‌ از این‌ خصلت‌ها را به‌‌خود منضم‌ ساخته، ‌ امّا بار دیگر به‌سوی‌ حرکت‌های‌ ماهرانه‌ معطوف‌ شده‌ است، مانند‌ کارهای‌ تریشا براون<ref> Trisha Brown </ref> و مارک‌ موریس<ref>Mark Morris </ref>. نمایندگان‌ عمدۀ‌ تکنیک‌های‌ رقصِ پیشتاز در انگلستان عبارت‌اند از مایکل‌ کلارک<ref>Michael Clark </ref>، در اواسط دهۀ‌ ۱۹۸۰، رُزمری‌ بوچِر<ref>Rosemary Butcher </ref>، و لوید نیوسان<ref>Lloyd Newson </ref>. در آلمان‌، پینا باوش‌<ref>Pina Bausch </ref> و تئاترِ رقصی<ref>dance theatre </ref> که‌ در‌ ۱۹۷۴ تأسیس‌ کرد، تأثیرگذارترین‌ جریان‌ در رقص‌ اروپا از زمان‌ دیاگیلف‌<ref>Diaghilev </ref> تاکنون‌ شناخته‌ می‌شود. در ژاپن‌، نمایندگانِ رقص‌ تجربی، کمپانی‌های‌ رقصِ بوتُه<ref>butoh dance</ref>اند.