اژه ای، هنر: تفاوت میان نسخه‌ها

</ref>، حدود ۲۸۰۰ـ۱۱۰۰پ‌م، در منطقۀ دریای اژه تکوین یافت. اژه ناحیه‌ای است در شرق دریای مدیترانه، که یونان، جزایر سیکلاد<ref>Cyclades Islands </ref>، و جزیرۀ کرت<ref>Crete </ref> را دربر می‌گیرد. تمدن‌های اژه‌ای، به‌رغم مبادلۀ فرهنگی، که از راه دادوستد میان آنان و تمدن‌های هم‌روزگار، مصر و بین‌النهرین<ref>Mesopotamia </ref>، برقرار بود، شیوه‌های هنری کاملاً متمایز و ممتازی به‌وجود آوردند.

'''هنر سیکلادی'''. هنر سيکلادي<ref>Cycladic art</ref>&nbsp;در عصر مفرغ (ح ۲۵۰۰ـ۱۴۰۰پ‌م) در جزایر سیکلاد شکل گرفت. از این تمدن، سفالینه‌های حکاکی‌شده و تندیسک‌<ref>statuette </ref>های مرمرین برجا مانده است. تندیسک‌ها اغلب صنمک<ref>Goddess  

</ref>هایی از زنان برهنه‌اند، که الهۀ مادر را در هیئتی چکیده‌نما<ref>stylized </ref> و نزدیک به انتزاع<ref>abstract </ref>، با صورت بیضیِ کشیده و بینی سه‌گوش، به‌تجسم درآورده‌اند. تمدن سیکلادی بر تمدن مینوسیِ<ref>Minoan</ref> هم‌جوارش تقدّم زمانی داشت، و به ‌موازات آن دوام آورد؛ تا این‌که هر دو تمدن در تمدن فراگیر میسنی (موکِنایی)<ref> Mycenaean </ref>، که در سرزمین اصلی یونان تکوین یافت، مستحیل شدند.

'''هنر مینوسی'''. هنر عصر مفرغ در جزیرۀ بزرگ کرت (ح ۲۳۰۰ـ۱۱۰۰پ‌م)، که ارزش زیباشناختی والایی داشت و در‌عین‌‌حال گرایش هنری، و عشق به مواهب زندگیِ نهفته در سرشت قوم مینوسی را متجلّی می‌کرد. سفالینه‌ها به نگاره‌های پرنشاط و خودانگیختۀ گیاهی و جانوری مزّین بود، و خمیدگی‌ها با شکل و قوارۀ ظروف هماهنگی داشت. کاخ‌های فرمانروایان مینوسی، روزگاری به دیوارنگاره<ref>fresco </ref>هایی نشاط‌انگیز در توصیف صحنه‌های زندگی روزمره، گیاهان، پرندگان، ماهیان جهنده، و یونس‌ماهی‌ها (دلفین‌ها) آراسته بود، که امروزه فقط قطعاتی از آن‌ها برجا مانده است. حوزۀ فرهنگی مینوسی براثر آتشفشان کوه تِرا<ref>Thera</ref> (اکنون سانتورینی<ref> Santorini </ref>) منهدم شد، و پس از آن میسنی‌ها (موکِنایی‌ها) زمام امور را در منطقۀ اژه به‌دست گرفتند.'''هنر میسنی''' (موکِنایی) (ح ۱۵۸۰ـ۱۱۰۰پ‌م). آثار هنری برجا‌مانده از میسنیان، چه به‌لحاظ سرشت و خصوصیات، و چه ازنظر مضامینِ تصویر شده، بازتاب اشتغالات جنگی آنان است. این قوم دژهای جنگی برافراشتند، همچون استحکامات اطراف شهر میسن (موکِنای)<ref>Mycenae </ref>، حدود ۱۳۳۰پ‌م ـ سردرِ ورودی این دژ را «دروازۀ شیران<ref>Lion Gate</ref>» خوانده‌اند، زیرا پیکره‌های غول‌آسای دو شیر بر تخته‌سنگی عظیم بر فراز آن کنده‌کاری شده است. کاخ‌های میسنایی با دیوارنگاره‌هایی چکیده‌نما تزیین می‌شدند. سفالینه‌های میسنی‌‌ها، بیشتر قدح‌های پایه‌دار بزرگی با ‌نام مخلوط‌کن<ref> krater</ref>، برای آمیختن آب و شراب، بودند که با نقش‌ صحنه‌های نبرد تزیین می‌شدند. اما ودیعۀ اصلی تمدن میسنی‌ به عالم هنر، فلزکاری‌هایی، بیشتر از مفرغ<ref> bronze </ref> یا طلا، بود، که صورتک تدفینی پادشاه (ح ۱۵۰۰پ‌م)، در موزۀ ملی آتن<ref>National Museum Athens</ref> از آن جمله است. در دوره‌های بعد، یونانیان از ابتکارهای هنری و دستاوردهای تصویریِ میسنیان و دیگر تمدن‌های دریاپیمای باستانی بهرۀ بسیار بردند.