سندرو لومینوسو: تفاوت میان نسخه‌ها

سندرو لومینوسو (گروه چریکی)

معروف است که چریک‌های «راه درخشان» به طرح‌ها یا برنامه‌های مورد پشتیبانی کارگزاری‌های اعطاکنندۀ کمک حمله می‌برند و کارگران و کشاورزان شاغل در این طرح‌ها را به همکاری با استعمارگران نو متهم می‌کنند. در 1992، در واکنش به تلاش‌هایی که [[فوجیموری، آلبرتو (۱۹۳۸)|فوجیموری]]<ref>Fujimori</ref>، رئیس‌جمهور پرو، برای سرکوب آن‌ها آغاز کرده بود و به دستگیری رهبر این گروه، آبیمال گوسمان رینوسو<ref>Abimael Guzman Reynoso</ref> (1934ـ ) به همراه تنی چند از دیگر اعضای برجستۀ آن منجر شد، چریک‌های «راه درخشان» به مبارزات خود شدت بخشیدند. گوسمان که به رئیس گونسالو<ref>Presidente Gonzalo</ref> معروف بود و دیگر دستگیرشدگان، در اکتبر همان سال به حبس ابد محکوم شدند. در طول سال 1993 برخی از قربانیان حملات چریک‌ها عبارت‌ بودند از نامزدهای احراز مقام شهردار در مرحلۀ پیش از شروع انتخابات محلی، که 100 تن آنان به دلیل ترس از مرگ کنار کشیدند، و سرخ‌پوستان آمازون که مخالف هدف‌های توسعه‌طلبانۀ این گروه در منطقۀ آمازون بودند. در طول سال 1994 بیش از 6هزار نفر از چریک‌های این سازمان خود را تسلیم مقام‌های دولت کردند. اما در 1997 این گروه خود را تحت رهبری اُسکار دوراند<ref>Oscar Durand</ref> (رفیق فلیسیانو<ref>Comrade Feliciano</ref>) تجدید سازمان کرد تا موج تازه‌ای از خشونت‌های تروریستی را به راه اندازد.