نوشین، عبدالحسین (۱۲۸۴ـ۱۳۵۰ش): تفاوت میان نسخه‌ها

<p>نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان ایرانی تئاتر. از مهم‌ترین چهره‌های روشنفکری، فرهنگ و تئاتر ایران. فعالیت‌های تئاتری‌اش آمیخته به مسائل سیاسی بود. دیدگاه‌هایش را در کتاب ''هنر تئاتر'' بیان کرد؛ او معتقد بود تئاتر نوعی نمایش است، اما هرنمایشی تئاتر نیست. </p><p>نوشین تحصیلات متوسطه را در [[دارالفنون]] انجام داد. در ۱۳۰۷ش با نخستین گروه محصلان ایرانی به فرانسه اعزام شد، و پس از تحصیل در رشتۀ تئاتر، در ۱۳۱۱ش به ایران بازگشت. در جشن‌های «هزارۀ فردوسی» سه قطعه از ''شاهنامۀ'' حکیم توس (''رستم و تهمینه''، ''زال و رودابه''، و ''رستم و کیقباد'') را بر روی صحنه برد و خودش نقش رستم را ایفا کرد. با [[لرتا]]، همسر آینده‌اش، نیز از همین زمان آشنا شد. معاشرت با [[تقی ارانی]]، رهبر گروه «۵۳ نفر»، او را به فعالیت‌های سیاسی کشاند و پس از شهریور ۱۳۲۰ش فعالیت‌هایش را گسترش داد. به ‌همراه لرتا، حسن خاشع و [[حسین خیرخواه]] فعالیت‌هایش را در باشگاه حزب تودۀ ایران آغاز کرد، و با بنیاد نهادن [[تیاتر فرهنگ|تئاتر فرهنگ]] (۱۳۲۳) و [[تیاتر فردوسی|تئاتر فردوسی]] (۱۳۲۵) به‌ کار خود ادامه داد. پس از انحلال حزب تودۀ ایران و تعطیلی تئاتر فردوسی به‌ زندان افتاد و در ۲۵ آذر ۱۳۲۹ش با گروهی از رفقایش از زندان گریخت. سپس به شوروی رفت، و تا آخر عمر به فعالیت‌های تحقیقی و ادبی، به‌‌ویژه دربارۀ فردوسی و شاهنامه، پرداخت. </p><p>برخی از نمایش‌نامه‌هایی که نوشین در دوره‌های گوناگون بر روی صحنه برد عبارتند از ''ولپن''، اثر [[بن جانسون]]؛ ''توپاز''، اثر [[پانیول، مارسل (۱۸۹۵ـ۱۹۷۴)|مارسل پانیول]]؛ ''وزیرخان لنکران''، نوشتۀ میرزافتحعلی آخوندزاده؛ ''تاجر ونیزی''، اثر [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)|ویلیام شکسپیر]]؛'' مستنطق''، نوشتۀ پریستلی؛'' پرندۀ آبی''، اثر [[مترلینک، موریس (۱۸۶۲ـ۱۹۴۹)|موریس مترلینگ]]؛ ''چراغ‌گاز''، اثر [[همیلتون، پاتریک (ح ۱۵۰۴ـ۱۵۲۸)|پاتریک همیلتون]]؛ ''بادبزن خانم ویندرمیر''، نوشتۀ [[وایلد، اسکار (۱۸۵۴ـ۱۹۰۰)|اسکار وایلد]]؛ و ''شنل قرمز''، نوشتۀ [[بریو، اوژن (۱۸۵۸ـ۱۹۳۲)|اوژن بریو]].</p>