شاه آبادی، محمدعلی (اصفهان ۱۲۹۲ـ تهران ۱۳۶۹ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>حکیم و عارف اخلاقی‌مشرب و پارسای معاصر ایرانی. فرزند میرزا محمدجواد مجتهد اصفهانی بود. نخست، از محضر پدر، که درشمار شاگردان صاحب ''جواهر'' بود، و نیز برادر بزرگش، آقا میرزا احمد ،که پیش از بلوغ به اجتهاد رسید ، استفاده کرد. آن‌گاه راهی تهران شد و درشمار تلامیذ آقا هاشم اشکوری و حاج میرزا حسن آشتیانی قرار گرفت. در نجف اشرف نیز محضر آخوند خراسانی و میرزای شیرازی دوم را دریافت. از ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۴ در قم، به تدریس و ارشاد مستعدان پرداخت، آن‌گاه به تهران بازگشت و در خیابان شاه‌آباد مسکن گزید. لقب شاه‌آبادی ایشان نیز نتیجۀ همین توطّن است. ''رشحات‌البحار'' مشتمل بر رساله‌های ایمان و رجعت، انسان و فطرت و قرآن و عترت مشهورترین اثر قلمی ایشان است. شماری از معاصرین نیز محضر ایشان را دریافته‌اند که از آن میان می‌توان به امام خمینی (ره)‌، آخوند ملاعلی همدانی، میرزا عبدالکریم روشن اشاره کرد. در شهر ری، در مقبرۀ شیخ ابوالفتوح رازی به‌خاک سپرده شد.</p>