بروک، پیتر: تفاوت میان نسخه‌ها

</ref> (در ۱۹۶۲ به آن پیوست) به‌روی صحنه‌ بردن اثر شکسپیری<ref>Shakespearean</ref> ''رؤیای شب نیمۀ تابستان''<ref> ''A Midsummer Night’s Dream'' </ref> (۱۹۷۰) بود که در یک سالن ورزشی سفیدرنگ و همراه با گروه‌های سیرک و [[کمدیا دلارته|کُمدیا د لارته]]<ref>commedia dell’arte</ref> انجام شد. در همان سال با جدا شدن از کمپانی رویال شکسپیر، در ابتکاری شخصی، مرکز بین‌المللی پژوهش‌های تئاتری<ref> Le Centre International de Créations Théâtrales/The International Centre for Theatre Research </ref> را در [[پاریس]] بنیاد نهاد و از همان زمان در پاریس مقیم شد. اجراهای بعدی بروک برآنند که جنبه‌هایی از فرهنگ‌های مختلف را درآمیزند و آنها عبارتند از ''منطق‌الطّیر''<ref>The Conference of the Birds </ref> (۱۹۷۳)، براساس داستانی ایرانی، و ''[[مهابهاراتا]]''<ref>Mahabarata </ref> (۱۹۸۵ـ ۱۹۸۸)، که مجموعه‌ای از سه نمایش‌نامه براساس همین منظومۀ هندویی<ref>Hindu </ref> است. فیلم‌های سینمایی‌اش عبارتند از ''سالار مگس‌ها''<ref>Lord of the Flies </ref> (۱۹۶۲)، ''نشست‌هایی با مردان استثنایی''<ref>Meetings with Remarkable Men </ref> (۱۹۷۹)، و ''مهابهاراتا'' (۱۹۸۹)؛ او نویسندۀ کتاب ''فضای خالی''<ref>The Empty Space </ref> (۱۹۶۸)، که مطالعه‌ای ژرف دربارۀ تئاتر معاصر است، و نیز مقاله‌ها و مطالعاتی است که در کتاب ''لحظۀ دگرگونی''<ref>The Shifting Point</ref> (۱۹۸۸) انتشار یافته‌اند.

از خاطره‌انگیزترین آثار بروک می‌توان به «مارا-ساد» (نوشتۀ [[پتر وایس]]) در سال ۱۹۶۴ اشاره کرد که نمایشی پیچیده دربارۀ [[مارکی دو ساد]] و زندانیان یک آسایشگاه روانی بود. وی وقتی این نمایش را سال ۱۹۶۶ در برادوی اجرا کرد برندۀ [[جایزه تونی]] شد و دومین جایزۀ تونی خود را پس از آن برای نمایش شگفت‌انگیز ''رؤیای شب نیمۀ تابستان'' دریافت کرد. در این نمایش اخیر که وی سال ۱۹۷۰ در انگلستان روی صحنه برد دکور صحنه با مجموعه‌ای از جعبه‌های سفید شکل گرفته بود و بازیگران با لباس‌های کارگری کارخانه یا لباس‌های گشاد رنگارنگ مانند یک سیرک ظاهر شده بودند و در حین نمایش روی ذوزنقه‌ای تاب می‌خوردند و نمایش شکسپیر را به شیوه‌ای معاصر و بازیگوشانه ارائه می‌کردند. یکی از آخرین آثار بروک نمایش «زندانی» بود که او آن را نوشت و در پاریس و جشنوارۀ ادینبورو و در تئاتر ملی لندن روی صحنه برد. این نمایش را وی وقتی ساخت که ۹۲ ساله بود. پیتر بروک با جایزۀ سلطنتی بریتانیا در سال ۱۹۶۵ و نشان لژیون دونور فرانسه در سال ۲۰۱۳ تقدیر شده بود.