باغ سنگی (فیلم): تفاوت میان نسخه‌ها

درویش خان اسفندیارپور، مردی کر و لال و خانواده‌اش در ۴۰ کیلومتری سیرجان از طریق چوپانی و باغداری زندگی می‌کنند. او پس از اصلاحات ارضی در سال ۱۳۴۰ برای اعتراض به خاطر از دست دادن املاکش، دست از باغداری برمی‌دارد تا این که همۀ درختان زمین باقیماندۀ او (پس از تقسیم اراضی) خشک شوند. روزی درویش خان در صحرا می‌آرامد و خواب‌نما می‌شود. پس از بیدار شدن تخته‌سنگ عجیبی را زیر سر خود می‌بیند و آن‌ را به خانه می‌برد و به درختی می‌آویزد. درویش خان، روزهای بعد، قطعه‌سنگ‌های دیگری می‌یابد. با سیم‌های تلگراف سنگ‌ها را به درخت‌های اطراف چادرش آویزان می‌كند. به‌زودی باغی از سنگ در اطراف چادر برپا می‌شود. مردم از روستاهای دور و نزدیك برای تماشا و تبرک و بستن دخیل به باغ سنگی می‌آیند. همسر درویش خان از مردم در ازای آمدن به باغ سنگی پول و هدیه مطالبه می‌كند، و با طمع‌ورزی‌هایش زندگی درویش خان را برمی‌آشوبد.