پری، هیوبرت (۱۸۴۸ـ۱۹۱۸): تفاوت میان نسخه‌ها

(Parry, Hubert)

آهنگ‌ساز انگلیسی. آثار او عبارت‌اند از ترانه‌ها، [[موتت|موتت‌]]<nowiki/>ها، و آهنگ‌هایی بر اشعار میلتون<ref>Milton</ref> و [[ادواردز، بلیک (۱۹۲۲)|بلِیک]]<ref>Blake </ref>. در [[آکسفورد]] زیرنظر جورج مک‌فارن<ref>George Macfarren </ref> و ویلیام استرندیل بِنِت<ref>William Sterndale Bennett </ref> تحصیل کرد. اما تا اجرای کنسرتوی [[پیانو]]<nowiki/>اش در [[لندن (انگلستان)|لندن]] در ۱۸۸۰ و صحنه‌های کرال برگرفته از «پرومتئوس از بند رسته<ref>Prometheus Unbound  </ref>» شلی<ref>Shelley </ref> در جشنوارۀ گلاستر<ref>Gloucester Festival </ref> همان سال بین مردم آوازه‌ای به‌دست نیاورد. در ۱۸۸۳ از [[دانشگاه کیمبریج]]، در ۱۸۸۴ از آکسفورد، و در ۱۸۹۱ از دانشگاه دوبلین<ref>Dublin University </ref> دکترای افتخاری گرفت. پس از گذراندن آزمون دانشگاه لندن و تدریس در کالج سلطنتی موسیقی<ref>Royal College of Music</ref> این شهر، در ۱۸۹۴ به‌جای [[گروو، جورج (۱۸۲۰ـ۱۹۰۰)|جورج گروو]]<ref>George Grove  

</ref> مدیر این مرکز شد و تا پایان عمر این مقام را حفظ کرد. از ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۸ استاد موسیقی آکسفورد بود. چندین کتاب دربارۀ موسیقی نوشت، ازجمله پژوهشی دربارۀ باخ و ۱ جلد از ''تاریخ موسیقی آکسفورد''<ref>''Oxford History of Music'' </ref>. ازجمله آثار اوست: اپرای ''گوینیویر''<ref>''Guinevere''</ref> (۱۸۸۵ـ۱۸۸۶)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامه‌های ''پرندگان''<ref>''The Birds'' </ref> و ''قورباغه‌ها''<ref>''The Frogs''</ref> (۱۸۹۱) اثر [[آریستوفانس (ح ۴۴۵ـ ح ۳۸۰پ م)|آریستوفانس]]<ref> Aristophanes</ref>. کرال با ارکستر اوراتوریوی ''ایوب''<ref>''Job'' </ref>؛ شش موتت، چهار ''ترانۀ خداحافظی''<ref>''Songs of Farewell'' </ref>. پنج سمفونی (۱۸۷۸ـ۱۹۱۲)، ''سوییت لِیدی رادنور''<ref>''Lady Radnor’s Suite''</ref> (۱۸۹۴)، و ''یک سوییت انگلیسی''<ref>''An English Suite''</ref> برای ارکستر زهی (۱۹۲۱). ترانه‌ها نونت برای سازهای بادی؛ چهار تریوی پیانو؛ بیش از ۱۰۰ ترانه، شامل ۷۴ ترانه در دوازده کتاب ''اشعار انگلیسی''<ref>''English Lyrics''</ref> (۱۸۸۵ـ۱۹۲۰).