ویل، کورت یولیان (۱۹۰۰ـ۱۹۵۰): تفاوت میان نسخه‌ها

{{جعبه زندگینامه|عنوان=کورت یولیان وِیل|نام=Kurt Julian Weill|نام دیگر=|نام اصلی=|نام مستعار=|لقب=|زادروز=۱۹۰۰م|تاریخ مرگ=۱۹۵۰م|دوره زندگی=|ملیت=آلمانی|محل زندگی=|تحصیلات و محل تحصیل=|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز|شغل و تخصص های دیگر=|سبک=|مکتب=|سمت=|جوایز و افتخارات=|آثار=اپرای سه‌پولی (۱۹۲۸)، ظهور و سقوطِ شهر ماهاگونی (۱۹۲۹)|خویشاوندان سرشناس=|گروه مقاله=موسیقی|دوره=|فعالیت های مهم=|رشته=|پست تخصصی=|باشگاه=}}

 

</ref> (۱۹۲۸) و ''ظهور و سقوطِ شهر ماهاگونی''<ref>''Aufstieg and Fall der Stadt Mahagonny/The Rise and Fall of the City of Mahagonny ''</ref> (۱۹۲۹) با [[برتولت برشت]]<ref>Bertolt Brecht </ref> همکاری داشت، که هر دوی این آثار از فساد اجتماعی انتقاد می‌کردند (''ماهاگونی''، که هجو ارزش‌های امریکایی بود، در نخستین شب اجرای خود در [[لایپزیگ]]<ref>Leipzig </ref> آشوبی به‌پا کرد). کوشید با استفاده از موضوع‌های زمان خود و با ساده‌ترین ابزارهای موسیقایی، شکل نوینی از موسیقی تئاتر<ref>music theatre </ref> را پدید آورد. در ۱۹۳۵ با استقرار در امریکا، تعدادی از موفق‌ترین نمایش‌های برادوی<ref>Broadway </ref> را آهنگ‌سازی کرد، از‌جمله موزیکال ضد جنگ ''جانی جانسون''<ref>''Johnny Johnson ''</ref> (۱۹۳۶)، ''تعطیلات نیکربوکر''<ref>''Knickerbocker Holiday ''</ref> (۱۹۳۸، شامل قطعۀ معروف «ترانۀ سپتامبر<ref>''September Song ''</ref>»)، و ''صحنۀ خیابان''<ref>''Street Scene''</ref> (۱۹۴۷)، بر‌مبنای نمایش‌نامه‌ای از اِلمر رایس<ref> Elmer Rice </ref> که در دوران رکود اقتصادی امریکا اتفاق می‌افتد. نمایش موزیکال ''زندگی عشقی''<ref>''Love Life''</ref> (۱۹۴۸)، با اشعاری از آلن جِی لرنر<ref> Alan Jay Lerner</ref>، نمونۀ یک زوج امریکایی را در دورۀ ۱۵۰ ساله از تاریخ امریکا نشان می‌دهد، و به بیان ‌آمیزۀ ویل از شگفت‌زدگی و دل‌زدگی دربرابر «رویای امریکایی» می‌پردازد.