شاردن، ژان باپتیست (۱۶۹۹ـ۱۷۷۹): تفاوت میان نسخه‌ها

نقاش فرانسوی. بازنمایی طبیعت‌گرایانۀ<ref>naturalistic</ref> اشیا و تصویر صحنه‌های خانگی<ref>domestic scenes</ref>، مضامین آثار اویند، که سنّت هلندی را به‌یاد می‌آورند. آثارش با کارهای معاصرانش، نقاشان [[روکوکو]]<ref>rococo</ref>، هیچ‌گونه هم‌خوانی نداشت. اسلوب فردی‌اش بر استفاده از لایه‌های متوالی رنگ برای دستیابی به رنگ‌مایه‌ای عمیق، مبتنی بود. اغلب از برجسته‌ترین نقاشان صحنه‌های زندگی روزمره<ref>genre scenes</ref> برشمرده می‌شود. شاردَن شاگرد یا دستیار نقاشانی همچون کوئاپل<ref>Coypel</ref> و وان‌لو<ref>Van Loo</ref> بود، و از ابتدای کارش به آثار نقش اشیا فلاندری<ref>Flemish</ref> و هلندی تمایل یافت که در [[فرانسه|فرانسۀ]] اوایل قرن ۱۸م رواج داشت؛ لیکن شیوه‌ای که پروراند با آثار هلندی و نیز با ظرافت مشهود در آثار ژان ـ باپتیست اودری<ref>Jean-Baptiste Oudry</ref> یا باپتیست مونوایه<ref>Baptiste Monnoyer</ref> تفاوت دارد. هنرش که در «عصر تصنع‌گرایی» [[لویی پانزدهم|لوئی پانزدهم]] و [[بوشه، فرانسوا (۱۷۰۳ـ۱۷۷۰)|فرانسوآ بوشه]]<ref>François Boucher</ref>، ماهیتی واقع‌گرا<ref>realist</ref> داشت، شهادتی تصویری از وجود یک [[بورژوازی]] شهرنشین و فرهیخته است که از دربار و نیز از روستاییان کشاورز، متمایز است. شاردن سراسر زندگی خود را در چنین محیطی در [[پاریس، شهر|پاریس]]، با آرامش سپری کرد. [[لارژیلی یر، نیکلا دو (۱۶۵۶ـ۱۷۴۶)|نیکُلا دو لارژیلی‌یِر]]<ref>Nicolas de Largillièrre</ref> نخستین نقاشی‌های نقش اشیای او، ازجمله تابلوی ''یخ‌بازی''<ref>''The Skate''</ref> ([[لوور]]<ref>Louvre</ref>، پاریس)، را بسیار ستود، و شاردن بی‌درنگ از طریق وی به آکادمی راه یافت. هیچ‌گاه از هنرش پول چندانی به‌دست نیاورد و از ۱۷۵۲م از پادشاه مستمری دریافت کرد؛ در ۱۷۵۷م در لوور، جایگاهی به آثار او اختصاص یافت. شاردَن به‌سبب طراحی‌های بزرگ و بررسی‌هایش در ویژگی‌های نور، در میان نقاشان قرن ۱۷م فرانسه، هنرمندی «نوگرا» به‌شمار می‌آید. جلوه‌های خاصِ نوری را، در نقاشی از پیکر انسان (ازجمله در تابلوی ''بانوی مهمان‌دار''<ref>''La Pourvoyeuse''</ref>، لوور)، و نیز در نقاشی از ظروف و خوردنی‌ها پرتجمل؛ به‌کار می‌گرفت، این ویژگی به آثارش وقار و جذابیّت خاصی می‌بخشید. در اواخر عمر به نقاشی با [[پاستل]]<ref>pastel</ref> روآورد، همچون تابلویی از تک‌چهرۀ خودش (لوور). شاردن با کیفیت ساختاری آثارش، که تحسین کوبیست‌<ref>cubist</ref>ها را برانگیخت، و استفاده از رنگ‌های مُنکسر، که [[امپرسیونیسم|امپرسیونیستی]]<ref>Impressionist</ref> خوانده می‌شود، عشق به چیزهای ساده و بی‌پیرایه را درآمیخت؛ جوهرۀ نبوغش در چنین اموری نهفته است. کشف زیبایی مکنون در سادگی، هنر او را هم‌ردیف هنر [[ورمیر، یان (۱۶۳۲ـ۱۶۷۵)|ورمیر]]<ref>Vermeer</ref> قرار می‌دهد.