سولرز، فیلیپ: تفاوت میان نسخه‌ها

نویسنده و منتقد فرانسوی. در ۱۹۶۰م مجلۀ پیشتاز ''تِل کل''<ref>''Tel Quel''</ref> را تأسیس کرد که تا ۱۹۸۲م منتشر می‌شد. در دهۀ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰م در بطن شورش‌های روشنفکرانه در پاریس شرکت داشت. [[ژاک لاکان]]<ref>Jacques Lacan</ref>، [[آلتوسر، لویی (۱۹۱۸ـ۱۹۹۰)|لوئی آلتوسر]]<ref>Louis Althusser</ref> و [[رولان بارت]]<ref>Roland Barthes</ref> ازجمله دوستان او بودند. سولرز پس از اولین رمانش، ''انزوای شگفت''<ref>''A Strange Solitude''</ref> (۱۹۵۸م)، که [[موریاک، فرانسوا (۱۸۸۵ـ۱۹۷۰)|فرانسوآ موریاک]]<ref>François Mauriac</ref> و [[آراگون، لوئی (۱۸۹۷ـ۱۹۸۲م)|لوئی آراگون]]<ref>Louis Aragon</ref> آن را ستودند، ''پارک''<ref>''The Park''</ref> (۱۹۶۱م) را در قالب روایی نوشت و درپی آن ''حادثه''<ref>''Event''</ref> (۱۹۶۵م) و ''اعداد''<ref>''Numbers''</ref> (۱۹۶۸م) را منتشر کرد. [[ژاک دریدا]]<ref>Jacques Derrida</ref> در کتابش، ''اشاعه''<ref>''Dissemination''</ref>، به تجزیه و تحلیل این سه رمان پرداخته است. دیگر رمان‌های او عبارت‌اند از ''بهشت''<ref>''Paradis''</ref> (۱۹۸۱م)، ''چهرۀ بازیگر''<ref>''Portrait du Joueur''</ref> (۱۹۸۴م)، ''سوسن طلایی''<ref>''Le Lys d’Or''</ref> (۱۹۸۹م)، و ''جشن در ونیز''<ref>''Watteau in Venice''</ref> (۱۹۹۱م). این رمان‌ها با ارائۀ تفسیری نو از اندیشه‌های سیاسی، رسانه‌ها، روابط جنسی، مذهب، و هنر جامعه‌ای را که خواننده در آن زندگی می‌کند به روشنی و با نگاهی داستانی بررسی کرده‌اند. در همۀ این رمان‌ها علاقۀ سولرز به تمدن چینی نقشی بسزا دارد. نوشته‌های سولرز کیفیتی موسیقایی دارند و او استفاده از زبان گفتار و آواها را در نوشته‌هایش همیشه در اولویت قرار می‌دهد.