پوسن، نیکلا (۱۵۹۴ـ۱۶۶۵): تفاوت میان نسخه‌ها

نقاش فرانسوی. بیشتر در [[رم، شهر|رم]] کار کرد، و نمایندۀ سرآمد [[کلاسی سیسم|کلاسی‌سیسم]] [[باروک|بارُوکِ]]<ref>baroque classicism</ref> قرن ۱۷م بود. چندین نقاشی دینی<ref>religious painting </ref> بزرگ آفرید، لیکن آوازه‌اش بیشتر حاصل نقاشی از صحنه‌های اساطیری<ref>mythological </ref> و ادبی به‌شیوۀ کلاسیک<ref>classical </ref> خشک است، ازجمله تابلوی ''در آرکادیا هم هستم''<ref>''Et in Arcadia Ego'' </ref> (۱۶۳۸ـ۱۶۳۹م؛ [[لوور]]<ref>Louvre </ref>، [[پاریس، شهر|پاریس]]). سبک کارش در تحولات هنری [[فرانسه]] تأثیر عمیقی برجا گذاشت. پوسن بیشترِ دوران فعالیت هنری‌اش را در رم سپری کرد، ولی مدت کوتاهی نقاش دربار [[لویی سیزدهم|لوئی سیزدهم]] در فرانسه بود (۱۶۴۰ـ۱۶۴۳م). به‌‌رغم آن که در فرانسه حضور نداشت، شهرت بسیاری در آن دیار به‌دست آورد، و شیوۀ کارش سبک رسمی آکادمی فرانسه<ref>French Academy </ref> در دورۀ ریاست [[لوبرون، شارل (۱۶۱۹ـ۱۶۹۰)|شارل لوبرون]]<ref>Charles Lebrun </ref> شد. کلاسی‌سیسم مقید این سبک، که تا حدی تمایل زمانه به فلسفۀ رواقی<ref>Stoic Corneille</ref> را باز می‌تابد، با تئاتر کلاسیک کورنی<ref>Corneille</ref> و [[راسین، ژان باپتیست (۱۶۳۹ـ۱۶۹۹)|راسین]]<ref>Racine</ref> هم‌سو است. برخی از آثار عمدۀ پوسن عبارت‌اند از ''الهام شاعر''<ref>''The Inspiration of the poet'' </ref> (۱۶۳۶م؛ لوور)؛ ''عید باکوس''<ref>''Bacchanalian Festival'' </ref> ([[نگارخانه ملی لندن|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London </ref>)، که آن‌را پیش از ۱۶۴۱م برای [[ریشلیو، آرمان ژان دو پلسی دو (۱۵۸۵ـ۱۶۴۲)|ریشلیو]]<ref>Richelieu </ref> کشید، ''گوسالۀ طلایی''<ref>''The Golden Calf'' </ref> (پیش از ۱۶۳۴م؛ نگارخانۀ ملی، لندن) و ''خاکسپاری''<ref>''The Entombment'' </ref> (نگارخانۀ ملی ایرلند<ref>National Gallery of Ireland </ref>). خودنگاری فوق‌العاده‌ای از وی در ۵۶سالگی، در موزۀ لوور نگهداری می‌شود. پوسن در ۳۰سالگی به رم رفت. نخست از [[مانریسم]]<ref>Mannerism </ref> و بارُوک<ref>baroque </ref> رایج بسیار تأثیر گرفت، به‌ویژه [[دومنیکینو]]<ref>Domenichino</ref> را می‌ستود، و با او کار کرد؛ ولی به‌طور کلی منابع الهام او به سه دسته تقلیل‌پذیرند؛ دوران باستان، از طریق پیکره‌های یونانی و رومی؛ [[رافائل سانتسیو|رافائل]]، در نقاشی‌های دینی و روایی؛ و [[تیسین]]<ref> Titian</ref>، در مضامین عیش‌ونوش و مانند آن. از رافائل طرز انتقال معنا به‌کمک حالت‌های بدن را فراگرفت؛ از تیسین، که از ۱۶۳۶ تا ۱۶۴۰م به بررسی دقیق آثارش پرداخت، ارزش رنگ‌های گرم و پرمایه را آموخت.