پرش به محتوا

بلیس، آرتور (۱۸۹۱ـ۱۹۷۵): تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۳۳: خط ۳۳:
[[پرونده:Bliss, Arthur.jpg|بندانگشتی|آرتور بلیس]]
[[پرونده:Bliss, Arthur.jpg|بندانگشتی|آرتور بلیس]]
رهبر ارکستر<ref>conductor
رهبر ارکستر<ref>conductor
</ref> و آهنگ‌ساز انگلیسی‌. در ۱۹۵۳ درجۀ‌ استادی‌ موسیقی‌ ملکه<ref>Master of Queen’s Music </ref> را دریافت‌ کرد. ازجمله آثار اوست:‌ ''یک‌ سمفونی‌ رنگ''<ref>''A Colour Symphony'' </ref>''‌'' (۱۹۲۲)، موسیقی‌ برای‌ باله‌های‌ ''کیش و مات''<ref>''Checkmate'' </ref> (۱۹۳۷)، ''معجزه‌ در گُربالز''<ref>''Miracle in the Gorbals'' </ref> (۱۹۴۴)، و ''آدام‌ صفر''<ref>''Adam Zero'' </ref> (۱۹۴۶)، اپرای ''المپی‌ها''<ref>The Olympians </ref> (۱۹۴۹) و موسیقی‌ فیلم‌هایی مانند ''چیزهای آینده''<ref>Things to Come </ref>''‌'' (۱۹۳۵). در ۱۹۱۸ نخستین‌ اجرای ''رگتایم''<ref>Ragtime </ref> اثر [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref> را برای‌ یازده ساز رهبری‌ کرد. بلیس‌ در کالج‌ راگبی<ref>Rugby </ref> و پمبروک<ref>Pembroke </ref>، [[کیمبریج|کیمبریج‌]]، تحصیل‌ کرد و استاد موسیقی‌اش‌ در آن‌جا چارلز وود<ref>Charles Wood </ref> بود. در ۱۹۱۳ وارد کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی<ref>Royal College of Music </ref> لندن‌ شد و زیرنظر [[استنفورد، چارلز ویلیرز (1852 ـ 1924)|چارلز استَنفورد]]<ref>Charles Stanford </ref>، [[وئن ویلیامز، رالف|رالف‌ وُئَن‌ ویلیامز]]<ref>Ralph Vaughan Williams </ref>، و [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)|گوستاو هولست]]<ref>Gustav Holst </ref> تحصیل‌ کرد، اما در ۱۹۱۴ به‌ ارتش‌ پیوست‌ و تا ۱۹۱۸ در خدمت‌ نظام‌ بود. در ۱۹۲۱ استاد آهنگ‌سازی‌ کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی‌ شد، اما سال‌ بعد تمام‌ وقت‌ خود را برای‌ آهنگ‌سازی‌ اختصاص داد‌ و دیگر هیچ‌ شغل‌ رسمی‌ای‌ نداشت‌ تا ۱۹۴۱ که‌ به‌سمت‌ سرپرست‌ موسیقی‌ در بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref> استخدام‌ شد، و در ۱۹۴۵ از این‌ شغل‌ نیز به ‌نفع‌ ویکتور هِلی‌ ـ هاچینسون<ref>Victor Hely-Hutchinson </ref> کناره‌گیری‌ کرد. نخستین‌ تجربه‌هایش‌ را رسانۀ‌ موسیقایی‌ غیرمعمول‌، مانند کنسرتو برای‌ [[تنور]]، [[پیانو]]، سازهای‌ زهی‌، و کوبه‌ای‌ و ''راه''<ref>''Rout'' </ref>''‌'' برای‌ [[سوپرانو]] و ارکستر مجلسی‌ ساخت. موسیقی‌ نخستین‌ او ظاهری‌ مینیاتوری‌ دارد اما بعدها بر فرم‌های‌ بزرگ‌تر تسلط‌ یافت‌. با ساخت''‌ سمفونی‌ رنگ‌''، ''مقدمه‌''<ref>Introduction </ref> و ''آلگرو''<ref>Allegro </ref>، و کنسرتوی‌ ویولن‌<ref>violin concerto </ref> تاحدی‌ موفق‌ شد خود را همتای‌ [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)|ادوارد الگار]]<ref>Edward Elgar </ref> قرار دهد. خاطرات‌ خود، ''آن‌طور که‌ به‌‌یاد دارم‌''<ref>As I Remember</ref>، را در ۱۹۷۰ منتشر کرد.
</ref> و آهنگ‌ساز انگلیسی‌. در ۱۹۵۳ درجۀ‌ استادی‌ موسیقی‌ ملکه<ref>Master of Queen’s Music </ref> را دریافت‌ کرد. ازجمله آثار اوست:‌ ''یک‌ سمفونی‌ رنگ''<ref>''A Colour Symphony'' </ref>''‌'' (۱۹۲۲)، موسیقی‌ برای‌ باله‌های‌ ''کیش و مات''<ref>''Checkmate'' </ref> (۱۹۳۷)، ''معجزه‌ در گُربالز''<ref>''Miracle in the Gorbals'' </ref> (۱۹۴۴)، و ''آدام‌ صفر''<ref>''Adam Zero'' </ref> (۱۹۴۶)، اپرای ''المپی‌ها''<ref>The Olympians </ref> (۱۹۴۹) و موسیقی‌ فیلم‌هایی مانند ''چیزهای آینده''<ref>Things to Come </ref>''‌'' (۱۹۳۵). در ۱۹۱۸ نخستین‌ اجرای ''رگتایم''<ref>Ragtime </ref> اثر [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref> را برای‌ یازده ساز رهبری‌ کرد. بلیس‌ در کالج‌ راگبی<ref>Rugby </ref> و پمبروک<ref>Pembroke </ref>، [[کیمبریج|کیمبریج‌]]، تحصیل‌ کرد و استاد موسیقی‌اش‌ در آن‌جا چارلز وود<ref>Charles Wood </ref> بود. در ۱۹۱۳ وارد کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی<ref>Royal College of Music </ref> لندن‌ شد و زیرنظر [[استنفورد، چارلز ویلیرز|چارلز استَنفورد]]<ref>Charles Stanford </ref>، [[وئن ویلیامز، رالف|رالف‌ وُئَن‌ ویلیامز]]<ref>Ralph Vaughan Williams </ref>، و [[هولست، گوستاو (۱۸۷۴ـ۱۹۳۴)|گوستاو هولست]]<ref>Gustav Holst </ref> تحصیل‌ کرد، اما در ۱۹۱۴ به‌ ارتش‌ پیوست‌ و تا ۱۹۱۸ در خدمت‌ نظام‌ بود. در ۱۹۲۱ استاد آهنگ‌سازی‌ کالج‌ سلطنتی‌ موسیقی‌ شد، اما سال‌ بعد تمام‌ وقت‌ خود را برای‌ آهنگ‌سازی‌ اختصاص داد‌ و دیگر هیچ‌ شغل‌ رسمی‌ای‌ نداشت‌ تا ۱۹۴۱ که‌ به‌سمت‌ سرپرست‌ موسیقی‌ در بی‌بی‌سی<ref>BBC </ref> استخدام‌ شد، و در ۱۹۴۵ از این‌ شغل‌ نیز به ‌نفع‌ ویکتور هِلی‌ ـ هاچینسون<ref>Victor Hely-Hutchinson </ref> کناره‌گیری‌ کرد. نخستین‌ تجربه‌هایش‌ را رسانۀ‌ موسیقایی‌ غیرمعمول‌، مانند کنسرتو برای‌ [[تنور]]، [[پیانو]]، سازهای‌ زهی‌، و کوبه‌ای‌ و ''راه''<ref>''Rout'' </ref>''‌'' برای‌ [[سوپرانو]] و ارکستر مجلسی‌ ساخت. موسیقی‌ نخستین‌ او ظاهری‌ مینیاتوری‌ دارد اما بعدها بر فرم‌های‌ بزرگ‌تر تسلط‌ یافت‌. با ساخت''‌ سمفونی‌ رنگ‌''، ''مقدمه‌''<ref>Introduction </ref> و ''آلگرو''<ref>Allegro </ref>، و کنسرتوی‌ ویولن‌<ref>violin concerto </ref> تاحدی‌ موفق‌ شد خود را همتای‌ [[الگار، ادوارد (۱۸۵۷ـ۱۹۴۳)|ادوارد الگار]]<ref>Edward Elgar </ref> قرار دهد. خاطرات‌ خود، ''آن‌طور که‌ به‌‌یاد دارم‌''<ref>As I Remember</ref>، را در ۱۹۷۰ منتشر کرد.


&nbsp;
&nbsp;
۴۷٬۷۳۶

ویرایش