کلهر، محمدرضا (کرمانشاه ۱۲۴۵ق ـ تهران ۱۳۱۰ق): تفاوت میان نسخه‌ها

خوشنویس ایرانی. فرزند محمدرحیم بیک سردار، از ایل کلهر [[کردستان]] و از شاگردان میرزا [[خوانساری، محمد|محمد خوانساری]]، شاگرد آقا محمدمهدی تهرانی، در دورۀ ناصری بود. گرچه [[ناصرالدین شاه قاجار|ناصرالدین‌شاه]] به او توجه نشان می‌داد، به‌سبب مناعت طبع‌اش خود را وابستۀ شاه نمی‌کرد؛ و فقط یک بار به شوق زیارت با ناصرالدین‌شاه به مشهد رفت. به‌شیوۀ [[میرعماد]] می‌نوشت و برای دیدن سرمشق‌های او به [[اصفهان، شهر|اصفهان]] سفر کرد و از روی کتیبۀ معروف میرعماد در تکیۀ میرفندرسکی مشق کرد. در [[نستعلیق، خط|نستعلیق]] و [[شکسته نستعلیق، خط|شکسته نستعلیق]] سرآمد دوران بود. به‌لحاظ ترکیب‌بندی، تحولی در شیوۀ استادان پیشین پدید آورد و چون کلفت‌نویسی می‌کرد و با قلم پیوسته می‌نوشت و مرکب را یکنواخت به‌کار می‌برد، خطوط او برای [[چاپ سنگی]] بسیار مناسب بود. بیشتر مشق‌های خود را چون مناسب نمی‌دید، از بین می‌برد و همین علت قلت آثار برجای مانده از اوست و آنچه باقی‌مانده رقم ندارد. برخی از شاگردان او عبارت‌اند از مرتضی نجم‌آبادی، حاج مهدی اصطبل مازندرانی، و میرزا زین‌العابدین شریفی قزوینی (ملک الخطاطین). از جمله آثار اوست: کتاب ''فیض‌الدموع'' که در کتابخانۀ موزۀ گلستان محفوظ است و نیز شماره‌هایی از روزنامۀ ''شرف''، ''نصایح‌الملوک'' و قسمتی از ''سفرنامۀ کربلای ناصرالدین‌شاه'' و ''مخزن الانشا'' مشتمل بر خطوط نستعلیق و شکسته که به‌چاپ رسیده است.