Automoderated users، رباتها، دیوانسالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار
۴۷٬۳۱۳
ویرایش
عیاری، کیانوش: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) جز (Mohammadi3 صفحهٔ عیاری، کیانوش (اهواز ۱۳۳۰ش) را بدون برجایگذاشتن تغییرمسیر به عیاری، کیانوش منتقل کرد) |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
|نام مستعار= | |نام مستعار= | ||
|لقب= | |لقب= | ||
|زادروز= اهواز 23 | |زادروز= اهواز 23 اردیبهشت ۱۳۳۰ش | ||
|تاریخ مرگ= | |تاریخ مرگ= | ||
|دوره زندگی= | |دوره زندگی= | ||
| خط ۲۶: | خط ۲۶: | ||
|پست تخصصی = | |پست تخصصی = | ||
|باشگاه = | |باشگاه = | ||
}}[[پرونده:31129800- 2.jpg|جایگزین=کیانوش عیاری|بندانگشتی|کیانوش عیاری]]کیانوش عیاری (اهواز 23 | }}[[پرونده:31129800- 2.jpg|جایگزین=کیانوش عیاری|بندانگشتی|کیانوش عیاری]]کیانوش عیاری (اهواز 23 اردیبهشت ۱۳۳۰ش- )<br> | ||
کارگردان و فیلمنامهنویس سینما و تلویزیون ایران. از ۱۳۴۹ش به سینمای آزاد واحد اهواز پیوست و ساختن فیلمهای هشتمیلیمتری را آغاز کرد. در طی ششسال پانزده فیلم کوتاه ساخت، که تعدادی از آنها در جشنوارههای داخلی و خارجی موفقیتهایی کسب کردند. در ۱۳۶۵، در حالیکه هنوز روحیهای آماتوری بر گروه تولید فیلمش حاکم بود، نخستین فیلم بلند خود ''تنورۀ دیو'' را ساخت و در فیلمهای بعدیاش کوشید هم از ابتذال فیلمفارسی و هم از سینمای روشنفکرانه، با مخاطبان اندک خود، دور باشد. به سینمای پرتحرک تمایل دارد و در فیلمهایش به جنجالها و مقاطع بحرانی زندگی انسانها میپردازد. زندگی انسانها در فیلمهایش همراه با تلخی و بدبینی است که لزوماً به شکست نمیانجامد. بهجز ''تنورۀ دیو''، فیلمهای ''شبح کژدم'' (۱۳۶۵)، ''آن سوی آتش'' (۱۳۶۶)، ''روز باشکوه'' (۱۳۶۸)، ''آبادانیها'' (۱۳۷۱)، ''بودن یا نبودن'' (۱۳۷۸)، و حتی ''دو نیمۀ سیب'' (۱۳۷۱)، ''شاخ گاو'' (۱۳۷۴) و مجموعۀ تلویزیونی ''[[هزاران چشم (تلویزیون)|هزاران چشم]]'' (۱۳۸۲) نیز چنین درونمایهای دارند. آخرین مجموعۀ تلویزیونی وی با نام ''[[روزگار قریب (تلویزیون)|روزگار قریب]]'' (۱۳۸۷) از آثار فاخر این هنرمند به شمار میآید. عیاری نویسندگی تمام فیلمهای سینماییاش (جز مرد پنجم، خانۀ پدری و کاناپه) و تدوین آنها (جز خانۀ پدری و کاناپه) را خود به عهده داشته است. فیلمبرداری بیشتر آثار عیاری را برادرش، داریوش عیاری، انجام داده است. چهارفیلم آخر عیاری به دلیل نگاه آسیبشناسانۀ چالشانگیزش به مسائل اجتماعی و فرهنگی یا به صورت دائمی توقیف شدهاند یا در انتشار و اکرانشان موانع جدی و درازمدتی ایجاد کردهاند. کیانوش عیاری پس از فیلم کاناپه که توقیف شده، از سال 1396 تا 1400 مشغول ساخت سریال ''87 متر'' برای شبکۀ اول سیمای جمهوری اسلامی ایران بوده است. | کارگردان و فیلمنامهنویس سینما و تلویزیون ایران. از ۱۳۴۹ش به سینمای آزاد واحد اهواز پیوست و ساختن فیلمهای هشتمیلیمتری را آغاز کرد. در طی ششسال پانزده فیلم کوتاه ساخت، که تعدادی از آنها در جشنوارههای داخلی و خارجی موفقیتهایی کسب کردند. در ۱۳۶۵، در حالیکه هنوز روحیهای آماتوری بر گروه تولید فیلمش حاکم بود، نخستین فیلم بلند خود ''تنورۀ دیو'' را ساخت و در فیلمهای بعدیاش کوشید هم از ابتذال فیلمفارسی و هم از سینمای روشنفکرانه، با مخاطبان اندک خود، دور باشد. به سینمای پرتحرک تمایل دارد و در فیلمهایش به جنجالها و مقاطع بحرانی زندگی انسانها میپردازد. زندگی انسانها در فیلمهایش همراه با تلخی و بدبینی است که لزوماً به شکست نمیانجامد. بهجز ''تنورۀ دیو''، فیلمهای ''شبح کژدم'' (۱۳۶۵)، ''آن سوی آتش'' (۱۳۶۶)، ''روز باشکوه'' (۱۳۶۸)، ''آبادانیها'' (۱۳۷۱)، ''بودن یا نبودن'' (۱۳۷۸)، و حتی ''دو نیمۀ سیب'' (۱۳۷۱)، ''شاخ گاو'' (۱۳۷۴) و مجموعۀ تلویزیونی ''[[هزاران چشم (تلویزیون)|هزاران چشم]]'' (۱۳۸۲) نیز چنین درونمایهای دارند. آخرین مجموعۀ تلویزیونی وی با نام ''[[روزگار قریب (تلویزیون)|روزگار قریب]]'' (۱۳۸۷) از آثار فاخر این هنرمند به شمار میآید. عیاری نویسندگی تمام فیلمهای سینماییاش (جز مرد پنجم، خانۀ پدری و کاناپه) و تدوین آنها (جز خانۀ پدری و کاناپه) را خود به عهده داشته است. فیلمبرداری بیشتر آثار عیاری را برادرش، داریوش عیاری، انجام داده است. چهارفیلم آخر عیاری به دلیل نگاه آسیبشناسانۀ چالشانگیزش به مسائل اجتماعی و فرهنگی یا به صورت دائمی توقیف شدهاند یا در انتشار و اکرانشان موانع جدی و درازمدتی ایجاد کردهاند. کیانوش عیاری پس از فیلم کاناپه که توقیف شده، از سال 1396 تا 1400 مشغول ساخت سریال ''87 متر'' برای شبکۀ اول سیمای جمهوری اسلامی ایران بوده است. | ||