رویگری، رضا: تفاوت میان نسخه‌ها

<p>بازیگر تئاتر، تلویزیون، و سینمای ایران. به‌جز فعالیت‌هایش در عرصۀ هنرهای نمایشی در زمینۀ نقاشی و موسیقی نیز فعال بود. او در پاره‌ای از نمایش‌های [[خلج، اسماعیل|اسماعیل خلج]] آواز خوانده و سرود معروف «ایران ایران» (۱۳۵۷‌ش) نیز با صدای اوست. رضا رویگری فعالیتش را در تئاتر از ‌۱۳۴۷ش با نمایش ''عبادتی بر مصیبت حسین بن منصور حلاج'' آغاز کرد، و پس از آن در نمایش‌های زیر به ایفای نقش پرداخت: ''ویس و رامین''، ''حالت چه‌طوره مش‌رحیم''، ''آتراکسیون''، ''آخر زمان''، ''نمایش روحوضی جان‌نثار''، ''شبی‌خون''، ''صندلی را کنار پنجره بگذاریم...''، و ''گلدونه‌خانم''. </p>

رویگری در نیمۀ اول دهۀ ‌۱۳۵۰ش از اعضای اصلی «گروه تئاتر کوچه» بود. او همچنین در سینما و تلویزیون نیز فعالیت زیادی داشت و در فیلم‌های ''[[عقاب ها (فیلم)|عقاب‌ها]]'' (۱۳۶۳)، ''یوزپلنگ'' (۱۳۶۴)، ''[[اجاره نشین ها (سینما)|اجاره‌نشین‌ها]]'' (۱۳۶۵)، ''افسانۀ مه‌پلنگ'' (۱۳۷۱)، ''جوانی'' (۱۳۷۷) نقش‌آفرینی کرده است؛ او در تعدادی از فیلم‌هایش هم آواز خواند. ازجمله آخرین کارهایش بازی در فیلم ''بوتیک'' (۱۳۸۳) بود که نقش‌آفرینی‌اش در آن با تحسین منتقدان مواجه، و نامزد دریافت تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در جشن سینمای ایران شد. رویگری در 10سال آخر زندگی‌اش به دلیل بیماری و از کارافتادگی فعالیت هنری چندانی نداشت و در چند مرحله در بیمارستان و آسایشگاه سالمندان کهریزک تحت مراقبت قرار گرفت.  وی براثر سکتۀ قلبی درگذشت.