باباچاهی، علی: تفاوت میان نسخه‌ها

<p>وی در دهۀ ۱۳۷۰ش به بیان آرای خویش دربارۀ شاخه‌ای از شعر جدید به نام «پسانیمایی» پرداخت و در کنار [[براهنی، رضا|رضا براهنی]] از پرهیاهوترین و پرتکاپوترین شاعران ایرانی بود. از باباچاهی جز دفترهای شعر پرشمار، مقاله‌ها، مجموعۀ مقاله‌ها و تحلیل‌های متعددی دربارۀ جوانب شعر معاصر ایران در دست است که در انتها فهرستی از آنها (جز گزیده‌ شعرهای شاعر) درج می‌شود.</p>

<p>باباچاهی پس از دوره‌ای بیماری به دنبال شکستگی پا، براثر ایست قلبی درگذشت.</p>

<p>در بی‌تکیه‌گاهی (۱۳۴۶)؛ جهان و روشنایی‌های غمناک (۱۳۴۹)؛ از نسل آفتاب (۱۳۵۳)؛ صدای شن (۱۳۵۶)؛ از خاک‌مان آفتاب برمی‌آید (۱۳۶۰)؛ آوای دریامردان (۱۳۶۸)؛ منزل‌های دریا بی‌نشان است (۱۳۷۶)؛ نم‌نم بارانم (۱۳۷۵)؛ عقل عذابم می‌دهد (۱۳۷۹)؛ قیافه‌ام که خیلی مشکوک است (۱۳۸۱)؛ رفته‌ بودم به صید نهنگ (۱۳۸۲)؛ پیکاسو در آب‌های خلیج فارس  (۱۳۸۸)؛ فقط از پریان دریایی زخم زبان نمی‌خورَد (۱۳۸۸)؛ هوش و حواس گُل شب‌بو برای من کافی‌ست (۱۳۹۱)؛ گُلِ بارانِ هزار روزه - (۱۳۹۰)؛ دنیا اشتباه می‌کند (۱۳۹۱)؛ بیا گوش‌ماهی جمع کنیم (شعرک‌ها- ۱۳۹۱)؛ به شیوهٔ خودشان عاشق می‌شوند (عاشقانه‌ها- ۱۳۹۱)؛ باغ انار از این‌طرف است (۱۳۹۱)؛ در غارهای پُر از نرگس (۱۳۹۲)؛ این کشتی پراسرار (۱۳۹۳)؛ اتاق بر آب راه می‌روم (۱۳۹۴)؛ قشنگی دنیا به همین است (۱۳۹۵)؛ آدم‌ها در غروب اسم ندارند (۱۳۹۵)؛ آئورا و دیگران من (۱۳۹۵)</p>

'''شعر کودک'''

چه کسی درِ قفس را باز کرد؟ (۱۳۵۶)؛ سوغات بهار (۱۳۳۷)