Automoderated users، رباتها، دیوانسالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار
۴۹٬۴۷۶
ویرایش
امامزاده اسماعیل (اصفهان): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) (صفحهای تازه حاوی «امامزاده اسماعیل (اصفهان) مجموعه مذهبی و تاریخی مسجد شعیا و بقعه امامزاده اسماعیل واقع در بافت کهن محله خوشینان، در مجاورت خیابان هاتف و میدان امام علی، از ارزشمندترین کانونهای پیوستگی معماری در تاریخ اصفهان به شمار میآید. این اثر که در ۱...» ایجاد کرد) |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
امامزاده اسماعیل (اصفهان) | امامزاده اسماعیل (اصفهان) | ||
مجموعه مذهبی و تاریخی مسجد شعیا و بقعه امامزاده اسماعیل واقع در بافت کهن محله خوشینان، در مجاورت خیابان هاتف و میدان امام علی، از ارزشمندترین کانونهای پیوستگی معماری در تاریخ اصفهان به شمار میآید. این اثر که در ۱۵ دیماه ۱۳۱۰ش با شماره ۱۱۲ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده، لایههای ساختاری متعددی از سدههای نخستین اسلامی تا ادوار | مجموعه مذهبی و تاریخی مسجد شعیا و بقعه امامزاده اسماعیل واقع در بافت کهن محله خوشینان، در مجاورت خیابان هاتف و میدان امام علی، از ارزشمندترین کانونهای پیوستگی [[معماری]] در تاریخ [[اصفهان، شهر|اصفهان]] به شمار میآید. این اثر که در ۱۵ دیماه ۱۳۱۰ش با شماره ۱۱۲ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده، لایههای ساختاری متعددی از سدههای نخستین اسلامی تا ادوار [[سلجوقیان|سلجوقی]]، [[آل مظفر|آلمظفر]]، [[صفویه|صفوی]] و [[قاجاریه، سلسله|قاجار]] را در یک ترکیب کالبدی منسجم گرد آورده است. بر پایه منابع جغرافیای تاریخی نظیر ''محاسن اصفهان'' مافروخی، هسته اولیه این مکان نخستین کانون عبادی مسلمانان در اصفهان موسوم به «جامع خوشینان» بوده که بعدها به نام مسجد شعیا، منسوب به آرامگاه شعیای نبی، شهرت یافت و در متون تاریخی و کتیبههای بنا از تجدید ساخت آن در عصر سلجوقی و دوران آلب ارسلان یاد شده است. | ||
بخش شرقی این مجموعه به بارگاه امامزاده اسماعیل تعلق دارد که بر پایه کتیبههای تاریخی و شواهد نسبشناسی، با چند واسطه از نوادگان زید بن حسن مجتبی (ع) دانسته میشود. کهنترین نشانه کالبدی برجامانده در این فضا، ساقه ستبر و آجری یک مناره سلجوقی متعلق به سده 6ق است که بخش زیرین آن در میان دیوارهای شبستان مسجد محصور شده و فراز آن با کلاهک و گلدستهای باریکتر در ادوار بعدی تکمیل گردیده است. از دیگر یادگارهای کهن پیش از عصر صفوی، یک لنگه درِ منبتکاری چوبی بسیار نفیس در حدفاصل دالان ورودی و مقبره است که به دوران سلاطین آلمظفر در سده 8ق تعلق دارد و نمونهای نایاب از هنر چوبآرایی آن روزگار شمرده میشود. | بخش شرقی این مجموعه به بارگاه امامزاده اسماعیل تعلق دارد که بر پایه کتیبههای تاریخی و شواهد نسبشناسی، با چند واسطه از نوادگان زید بن حسن مجتبی (ع) دانسته میشود. کهنترین نشانه کالبدی برجامانده در این فضا، ساقه ستبر و آجری یک مناره سلجوقی متعلق به سده 6ق است که بخش زیرین آن در میان دیوارهای شبستان مسجد محصور شده و فراز آن با کلاهک و گلدستهای باریکتر در ادوار بعدی تکمیل گردیده است. از دیگر یادگارهای کهن پیش از عصر صفوی، یک لنگه درِ منبتکاری چوبی بسیار نفیس در حدفاصل دالان ورودی و مقبره است که به دوران سلاطین آلمظفر در سده 8ق تعلق دارد و نمونهای نایاب از هنر چوبآرایی آن روزگار شمرده میشود. | ||