پرش به محتوا

مناره مسجد شعیا: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
'''مناره مسجد شعیا'''
مناره مسجد شعیا  


مناره مسجد شعیا یا مجموعه [[امامزاده اسماعیل (اصفهان)|امامزاده اسماعیل اصفهان]]، که در بافت تاریخی محله درب‌امام و در حاشیه خیابان هاتف [[اصفهان، شهر|اصفهان]] قرار دارد، کهن‌ترین بخش کالبدی برجامانده در این مجموعه به شمار می‌آید. این [[مسجد]] بنابر روایات و متون کهن جغرافیای تاریخی، کهن‌ترین کانون عبادی دوره اسلامی در اصفهان و منسوب به سده‌های نخستین هجری در محله باستانی خوشینان است؛ اما مناره کنونی آن بر پایه ویژگی‌های ساختاری و الگوهای تکنیکی، اثری اصیل از دوره [[سلجوقیان]] (احتمالاً سده 6ق) محسوب می‌شود. کل این مجموعه تاریخی در ۱۵ دی ۱۳۱۰ش با شماره ۱۱۲ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مناره مسجد شعیا در مجموعه [[امامزاده اسماعیل (اصفهان)|امامزاده اسماعیل اصفهان]]، که در بافت تاریخی محله درب‌امام و در حاشیه خیابان هاتف [[اصفهان، شهر|اصفهان]] قرار دارد، کهن‌ترین بخش کالبدی برجامانده در این مجموعه به شمار می‌آید. این [[مسجد]] بنابر روایات و متون کهن جغرافیای تاریخی، کهن‌ترین کانون عبادی دوره اسلامی در اصفهان و منسوب به سده‌های نخستین هجری در محله باستانی خوشینان است؛ اما مناره کنونی آن بر پایه ویژگی‌های ساختاری و الگوهای تکنیکی، اثری اصیل از دوره [[سلجوقیان]] (احتمالاً سده 6ق) محسوب می‌شود. کل این مجموعه تاریخی در ۱۵ دی ۱۳۱۰ش با شماره ۱۱۲ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.


از منظر ساختار [[معماری]]، این مناره بر پایه‌ای هشت‌ضلعی با ضخامت قابل‌توجه استوار شده که بخش زیرین آن در جریان تحولات بعدی و توسعه‌های کالبدی، در دل [[شبستان]] و دیوارهای پیرامونی مسجد ادغام شده و بخش فوقانی آن بر فراز بام سر برآورده است. تنه مناره ساختاری ستبر و آجری دارد و برخلاف بیشتر مناره‌های دوره سلجوقی اصفهان مانند [[مناره ساربان|ساربان]] یا [[مناره چهل دختران|چهل‌دختران]]، فاقد هرگونه کتیبه تاریخی، [[مقرنس|مقرنس‌]]<nowiki/>های برجسته یا نقوش پیچیده گره‌چینی آجری است. سادگی بی‌پیرایه ساقه مناره و اتکای صرف آن بر پیوند مستحکم رج‌های [[آجر]]، بیانگر تعلق آن به فازهای اولیه یا شیوه‌های کارکردی خالص در معماری سلجوقی است.
از منظر ساختار [[معماری]]، این مناره بر پایه‌ای هشت‌ضلعی با ضخامت قابل‌توجه استوار شده که بخش زیرین آن در جریان تحولات بعدی و توسعه‌های کالبدی، در دل [[شبستان]] و دیوارهای پیرامونی مسجد ادغام شده و بخش فوقانی آن بر فراز بام سر برآورده است. تنه مناره ساختاری ستبر و آجری دارد و برخلاف بیشتر مناره‌های دوره سلجوقی اصفهان مانند [[مناره ساربان|ساربان]] یا [[مناره چهل دختران|چهل‌دختران]]، فاقد هرگونه کتیبه تاریخی، [[مقرنس|مقرنس‌]]<nowiki/>های برجسته یا نقوش پیچیده گره‌چینی آجری است. سادگی بی‌پیرایه ساقه مناره و اتکای صرف آن بر پیوند مستحکم رج‌های [[آجر]]، بیانگر تعلق آن به فازهای اولیه یا شیوه‌های کارکردی خالص در معماری سلجوقی است.
۴۹٬۴۷۶

ویرایش