افتری

اَفتَری

از گویش‌های ناحیۀ سمنان. در شمار گویش‌های حاشیۀ دریای خزر است که در افتر، قصبه‌ای در سی کیلومتری سمنان، رایج است. افتری با گویش‌های سرخه‌ای، لاسگردی و سنگسری قرابت دارد. نشانۀ جمع on است که به پایان اسم اضافه می‌شود. مضاف‌الیه قبل از مضاف می‌آید که ممکن است با اضافه شدن کسرۀ اضافه، مانند pir-e xar (خرِ پیر) یا بدون کسرۀ اضافه باشد. نشانه‌های مصدری، un و on است، مانند beytun (گرفتن)، bevaton (گفتی). افعال متعددی که ستاک حال آن‌ها به r ختم می‌شوند، هنگام صرف در زمان حال ساده، r اغلب قبل از n حذف می‌شود.