سیروس، خیابان: تفاوت میان نسخه‌ها

[[پرونده: 25333100.jpg | بندانگشتی|خيابان سيروس، سال 1336ش]]<p>حد فاصل چهارراه [[سرچشمه، محله|سرچشمه]] و چهارراه (خیابان) [[مولوی، خیابان|مولوی]] در تهران. نام امروزی آن شهید مصطفی خمینی است. جزئی از محلۀ چال‌میدان بود و از تعریض و امتداد دادن خیابان سرچشمه در دورۀ [[رضاشاه پهلوی (آلاشت ۱۲۵۷ـ ژوهانسبورگ ۱۳۲۳ش)|رضاشاه پهلوی]] به‌وجود آمد و سیروس نام گرفت. کوچه‌های تنگ و پرپیچ‌و‌خم، مانند کوچۀ تکیۀ رضاقلی‌خان، کوچۀ سادات اخوی (حاجی سیدنصرالله) که خانۀ او هنوز در آن‌جا باقی است و به کوچۀ حمام خشتی نیز معروف بود، کوچۀ مسجد حوض، کوچۀ انبار خشتی، کوچه یا گذر و بازارچه و تکیه و مسجد سرپُلک (سرپولک)، کوچه صابون‌پزها و کوچه سیاه‌ها در آن‌جا بود. سرپُلک محل پلی بود که در دورۀ [[قاجاریه، سلسله|قاجار]] برای عبور و مرور از روی خندق به بازار آهنگران احداث شده بود. در شرق خیابان سیروس، خیابان اسب‌فروش‌ها و در غرب آن، خیابان مال‌فروش‌ها، در جنوب شرقی میدان کاه‌فروش‌ها و در جنوب آن میدان‌های امین‌السلطان و سرقبر آقا قرار داشتند. میدان سیداسماعیل در غرب خیابان سیروس از مراکز نعل‌بندی و حلبی‌سازی و بعدها کهنه‌فروشی تهران بود. شیشه‌گری‌خانۀ منحصربه‌فرد تهران در خیابان سیروس قرار داشت. در آن میدان، قهوه‌خانه‌ای بزرگ بود که هر روز در آن نمایش‌های تعزیه و تخت‌حوضی اجرا می‌شد و پاتوق مطرب‌های محلۀ کلیمی‌ها بود. بنگاه‌های شادمانی انتهای خیابان سیروس که از دورۀ [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)|پهلوی]]، محل کسب دسته‌های نوازنده و خواننده و بازیگران نمایش‌های سیاه‌بازی و روحوضی بود، از اماکن مشهور تهران بودند. به این دسته‌ها که در جشن‌ها و مهمانی‌ها برنامه اجرا می‌کردند، مطرب روحوضی نیز می‌گفتند. معروف‌ترین آن دسته‌ها، دسته معیّر بود. خانۀ [[بهبهانی، سید عبدالله (نجف ۱۲۶۰ـ تهران ۱۳۲۸ق)|آیت‌الله سیدعبدالله بهبهانی]]، از رهبران انقلاب [[مشروطه]]، در تقاطع خیابان سیروس با خیابان جباخانه (بوذرجمهری بعدی/۱۵ خرداد کنونی) در کوچه‌ای بود که هنوز به نام او خوانده می‌شود. در شرق خیابان سیروس [[امامزاده سید اسماعیل]] از قرن ۹ق قرار دارد.</p>