استونیایی، ادبیات: تفاوت میان نسخه‌ها

سنت غنی و غیرمکتوب شعر عامیانۀ استونیایی از قرن ۱۴م تا ۱۷ که به‌ظهور ادبیاتی نوشتاری در قرن ۱۹ انجامید و صبغه‌ای بسیار شاعرانه داشت. بن‌مایۀ حماسۀ ترکیبی<ref>synthetic epic

 

</ref> (۱۸۵۷ـ۱۸۶۱)، اثر اف آر کرویتسوالت<ref>F R Kreutzwald </ref> (۱۸۰۳ـ۱۸۸۲)، یک افسانۀ استونیایی بود. این حماسه، جنبش نوین و ملی‌گرای رمانتیک<ref>new romantic nationalist movement</ref> را الهام ‌بخشید؛ جنبشی که شاعرانی همچون لیدیا کویدولا<ref> Lydia Koidula </ref> (۱۸۴۳ـ۱۸۸۶) و آنا هاوا<ref>Anna Haava</ref> (۱۸۶۴ـ۱۹۵۷) چهره‌های سرشناس آن بودند. نوشته‌های واقع‌گرا<ref> realist writing </ref> همچون رمان‌های ادوارد ویلده<ref>Eduard Vilde </ref> (۱۸۶۵ـ۱۹۳۳) و آثار متأخر یوهان لِیو<ref>Juhan Liiv </ref> (۱۸۶۴ـ۱۹۱۳) در اواخر قرن ۱۹، جای خود را به نورمانتیسم<ref>Neo-Romanticism</ref> «استونی جوان<ref> Young Estonia </ref>» داد که گوستاو سویتس<ref>Gustav Suits </ref> (۱۸۸۳ـ۱۹۵۶)، شاعر و محقّق استونیایی، رهبری‌اش را برعهده داشت. از ۱۹۱۷ به‌بعد، نوشته‌های غناییِ<ref>Lyric</ref> نه‌چندان شکل‌گرا<ref> formalist </ref>ی گروه «سیورو<ref>Siuru </ref>»، به‌ویژه آثار ماری اندر<ref>Marie Under </ref> (۱۸۸۳ـ ) جای آن را گرفت، که آن هم در دهۀ ۱۹۳۰، جای خود را به مکتب زیبایی‌شناسی روشنفکرانۀ گروه «اربوجال<ref>Arbujal </ref>» داد که بتی آلور<ref>Betti Alver </ref> (۱۹۰۶ـ ) از پیروان آن بود. از ۱۹۴۵ تا دهۀ ۱۹۶۰، سخت‌گیری‌های استالینیستی<ref>Stalinist</ref> سبب شد تبعیدی‌هایی که عمدتاً در استکهلم بودند بر ادبیات استونیایی مسلط شوند. امّا از آن زمان نوعی احیای ادبی در استونی پدید آمده ‌است که در رأس آن یان کراس<ref> Jaan Kross</ref> (۱۹۲۰ـ )، رمان‌نویس تاریخی، قرار دارد که آثارش به زبان‌های متعدد ترجمه شده‌اند.

 

[[Category:ادبیات عمومی]] [[Category:اصطلاحات، مفاهیم، تاریخ عمومی]]