اثیر اخسیکتی، محمد بن طاهر (قرن ۶ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>شاعر ایرانی. در [[خراسان]]، [[بلخ]]، [[مرو، شهر|مرو]] و [[هرات، شهر (افغانستان)|هرات]] به تکمیل دانش‌های روزگار خود پرداخت. به دربار [[سلجوقیان]] راه یافت و از آنان محمد بن محمود و رکن‌الدین ارسلان بن طغرل را مدح کرد. سپس، با [[شمس الدین ایلدگز (۵۴۱ـ۵۶۸ق)|اتابک شمس‌الدین ایلدگز]] (  ـ۵۶۸ق) آشنا شد و به [[آذربایجان، جمهوری|آذربایجان]] رفت و در آن‌جا او و پسرانش [[جهان پهلوان، نصرت الدین محمد (۵۶۸ـ۵۸۱ق)|محمد جهان پهلوان]] (حک: ۵۷۱ ـ۵۸۲ق) و [[مظفرالدین قزل ارسلان عثمان|مظفرالدین قزل ارسلان]] (حک: ۵۸۲ـ۵۸۷ق) را در قصایدی مدح گفت. از شاعران معاصرش با خاقانی و مجیر بیلقانی معارضه داشت و آنان را هجو گفت. از شاعران سبک آذربایجانی است. در مدیحه‌سرایی، از سبک سنایی و خاقانی و انوری پیروی می‌کرد. سرانجام، در [[خلخال، شهر|خلخال]] گوشه‌نشین شد و در همان‌جا درگذشت. ''دیوان اثیر اخسیکتی'' به کوشش [[همایون فرخ، رکن الدین (تهران ۱۲۹۷ـ۱۳۷۹ش)|رکن‌الدین همایون‌فرخ]] به چاپ رسیده است (تهران، ۱۳۳۷ش).</p>