محمدرضا دلپاک: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
محمدرضا دلپاک (تهران 30 تیر 1343ش- ) | محمدرضا دلپاک (تهران 30 تیر 1343ش- ) | ||
صدابردار و صداگذار ایرانی فیلم. با دریافت 10 سیمرغ بلورین بهترین صداگذاری و میکس صدای فیلم، رکوردار این رشته در سینمای ایران است. محمدرضا دلپاک علاوه بر فیلمهای سینمایی، تاکنون برای دهها فیلم مستند نیز طراحی صدا و صداگذاری کرده، که علاوه بر کارگردانان صاحبنامی چون کامران | صدابردار و صداگذار ایرانی فیلم. با دریافت 10 سیمرغ بلورین بهترین صداگذاری و میکس صدای فیلم، رکوردار این رشته در سینمای ایران است. محمدرضا دلپاک علاوه بر فیلمهای سینمایی، تاکنون برای دهها فیلم مستند نیز طراحی صدا و صداگذاری کرده، که علاوه بر کارگردانان صاحبنامی چون [[کامران شیردل]]، [[منوچهر طیاب]] و [[رخشان بنی اعتماد (تهران ۱۳۳۳ش)|رخشان بنیاعتماد]]، با جوانان نیز در این زمینه همکاری داشته است. دلپاک صدابرداری را با دو فیلم [[گلهای داوودی (فیلم سینمایی)|''گلهای داوودی'']] (1363) و ''پاییزان'' (1366) (هردو ساختۀ [[رسول صدرعاملی]]) و صداگذاری را از سالهای 1369 و ۱۳۷۰ با فیلمهای ''خونبس'' (ناصر غلامرضایی) و [[دلشدگان (فیلم)|''دلشدگان'']] ([[علی حاتمی]]) آغاز کرده است. وی طی چهاردهه فعالیت در سینمای ایران صدابرداری، طراحی صدا و صداگذاری بسیاری از فیلمهای شاخص این سالها را انجام داده است. آثاری چون ''هیولای درون، [[ای ایران (فیلم سینمایی)|ای ایران]]، [[سگ کشی (فیلم)|سگکشی]]، [[گیلانه]]، [[روز واقعه]]، [[طعم گیلاس]]، [[میکس (فیلم)|میکس]]، یک بوس کوچولو، [[درباره الی|دربارۀ الی]]، [[جدایی نادر از سیمین]] و [[فروشنده (فیلم)|فروشنده]]''. دلپاک عضو انجمن صدابرداران سينمای ايران و نايب ریيس انجمن صدابرداران است. همچنین از فعالیتهای دیگر او به تدریس صدا و سينما در موسسۀ فرهنگی هنری سورۀ تهران و اصفهان، كانون سينماگران جوان و مدرسۀ فیلمسازی هیلاج و کارنامۀ تهران میتوان اشاره کرد. محمدرضا دلپاک دارندۀ نشان درجۀ یک هنری (معادل دکتری) و از سال ۲۰۱۶م عضو آکادمی اسکار است. | ||
دلپاک فعالیت حرفهای را از سال 1358 به عنوان مسئول امور فنی صدای فیلم ''زنده باد'' (ساختۀ [[خسرو سینایی]]) شروع کرد و پس از آن تا اواخر دهۀ 1360 با همین سمت و صدابردار استودیو یا صحنه در تولید فیلمهایی چون ''هیولای درون'' (خسرو سینایی)، ''دادشاه'' (حبیب کاووش)، ''پیک جنگل'' (حسن هدایت)، ''ای ایران'' ([[داریوش مهرجویی]])، ''میرزا کوچکخان و سردار جنگل'' (هردو ساختۀ [[امیر قوی دل (مشهد ۱۳۲۶ـ تهران ۱۳۸۸ش)|امیر قویدل]])، ''اتوبوس'' ([[یدالله صمدی]])، [[پرده آخر|''پردۀ آخر'']] ([[واروژ کریم مسیحی|واروژ کریممسیحی]])، ''دو نفر و نصفی'' (یدالله صمدی) و... مشارکت کرد و با پایان این دوره (از سالهای 1369 و 1370) به صورت حرفهای و منحصراً به کارهای صداگذاری، ترکیب و طراحی صدا روی آورد. حاصل فعالیت این دورۀ حدوداً سی سالۀ اخیر دریافت جوایز پرشماریست که به برخی از آنها اشاره میکنیم. | |||
---- | ---- | ||