حزین لاهیجی، محمدعلی (اصفهان ۱۱۰۳ـ بنارس ۱۱۸۰ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}عالم، تذکره‌نویس، و وقایع‌نگار سفری و شاعر صوفی‌مسلک ایرانی. در شهرهای مختلف ایران و عربستان تحصیل کرد و سرانجام به هند رفت (۱۱۴۶ق). با آن‌که پادشاهان و حکام هند او را حرمت می‌گذاشتند، به‌سبب اوضاع بدِ هند و مردمش، آنان را هجو می‌کرد. به فلسفۀ اشراق و عرفان نظری و عملی بیش از دیگر مکتب‌های فلسفی توجه داشت و دربارۀ آیین‌هایی چون مسیحیت، یهود، زردشت، صابئین و مذاهب مختلف اسلام تحقیق کرد. از شعرای سبک هندی است و اشعارش بیشتر رنگ و بوی صوفیانه دارد. بسیاری از آثار وی در علوم گوناگون از‌بین رفته است. از آثارش: پنج ''دیوان ''که آخرین آن‌ها چاپ شده است (تهران، ۱۳۷۴ش)؛ سفرنامۀ ''تاریخ حزین''/ ''سوانح عمری'' (اصفهان، ۱۳۳۲ ش)؛ ''تذکرة‌المعاصرین'' که شرح‌حال ۱۰۰ تن از علما و شعرای اواخر روزگار صفوی است (اصفهان، ۱۳۳۴ش؛ تهران، ۱۳۷۵ش)؛ ''مدة‌العمر'' که مهم‌ترین یادداشت‌های زندگی مؤلف است (حیدرآباد دکن، ۱۳۴۸ق).