آرنیوس، سوانته اوگوست (۱۸۵۹ـ۱۹۲۷): تفاوت میان نسخه‌ها

دانشمند سوئدی و پایه‌گذار علم شیمی‌فیزیک<ref>physical chemistry</ref>. در ۱۹۰۳م، به سبب پژوهش‌هایش در زمینۀ برق‌کافت ([[الکترولیز (شیمی)|الکترولیز]])<ref>electrolysis</ref> [[نوبل، جایزه|جایزۀ نوبل]] شیمی گرفت. در ۱۹۰۵م، گرم‌شدن سراسریِ زمین را به سبب نشرِ [[دی اکسید کربن|دی‌اکسید کربن]]، دی‌اکسید ناشی از سوختن [[سوخت فسیلی|سوخت‌های فسیلی]]، پیش‌بینی کرد. او معلوم کرد که مادۀ حل‌شده در [[الکترولیت]] به [[یون (شیمی)|یون‌]]<nowiki/>های باردار تفکیک می‌شود. علت این‌که الکترولیت جریان [[الکتریسیته]] را هدایت می‌کند این است که یون‌ها درون محلول مهاجرت می‌کنند. آرنیوس در نزدیکی شهر [[اوپسالا، شهر|اوپسالا]]<ref>Uppsala</ref>ی سوئد زاده شد. در آن‌جا و سپس در [[استکهلم، شهر|استکهلم]] درس خواند و در زمینۀ کار با [[محلول|محلول‌]]<nowiki/>ها و الکترولیت‌ها خبره شد. هرچند از سراسر [[اروپا، قاره|اروپا]] به او سمت‌های دانشگاهی پیشنهاد می‌شد، ترجیح داد در استکهلم بماند و استاد فیزیک شود (از ۱۸۹۱م). در ۱۹۰۵م، به مدیریت انستیتو نوبل<ref>Nobel Institute</ref> در شاخۀ شیمی‌فیزیک منصوب شد. از ۱۹۰۵م به بعد، آرنیوس قوانین شیمی‌ نظری را در مسائل فیزیولوژی<ref>physiology</ref>، به‌ویژه مصونیت‌شناسی<ref>immunology</ref>، به‌‌کار برد. همچنین، مقالاتی دربارۀ فیزیک کیهان<ref>cosmic physics</ref> نوشت، ازجمله دربارۀ [[شفق قطبی]] شمالی، و انتقال مواد زنده ([[هاگ|هاگ‌]]<nowiki/>ها) در [[فضا]]، از یک [[سیاره]] به سیاره دیگر.