برودریک کرافورد: تفاوت میان نسخه‌ها

کرافورد اندامی درشت و تنومند داشت و با صدایی کلفت سریع حرف می‌زد و پرخاشگری می‌کرد؛ به این ترتیب تعجبی نداشت که با بازی در فیلم‌های گنگستری و کمدی‌های تندوتیز کارش را آغاز کرد. سپس وسترن‌های ارزان‌قیمت از راه رسیدند. اما رابرت راسن بود که با دادن نقش سیاست‌باز عوام‌فریب جنوب آمریکا در ''تمام مردان شاه'' باعث شهرتش شد. نقشی که به خوبی با سبک و سیاق تهاجمیِ بازی او جور درمی‌آمد. «ویلی استارکِ» او آدمی است عامی که ابتدا خیرخواه مردم می‌نماید، ولی در انتها فاسد و تباه‌تر از سیاستمداران متنفذ پیش از خودش به نظر می‌رسد. نزدیک به اواخر فیلم کسی به او می‌گوید «حرف‌هایی که می‌گفتی هنوز خوبند ولی خودت نه، و من شک دارم که قبلاً هم چیزی غیر از این بوده باشی.» همین شخصیت منفعت‌طلب با ظرافت بیشتر در ''چشم و گوش بسته'' ظاهر می‌شود و با ارعاب توخالی به بهره‌برداری از بلاهت جودی هالیدی<ref>Judy Holliday</ref> می‌پردازد. این فیلم محصول [[کلمبیا پیکچرز]] بود و بسیاری شخصیت او را دارای شباهت قابل ملاحظه‌ای با هری کوهن<ref>Harry Cohn</ref> رئیس کلمبیا پیکچرز دانستند. کرافورد روی این موفقیت‌ها سرمایه‌گذاری نکرد و فیلم‌های بعدی‌اش اغلب آثار مهمی نبودند. برای تنوع در ''کلاهبردار'' فلینی نقشی را بازی کرد که به رغم پشت هم اندازی‌هایش فرجام رقت‌انگیزی دارد. سال‌ها فعالیت تلویزیونی و لاف و گزاف‌های یکنواختش به چهرۀ سینمایی او لطمه زد و به نقش‌های فرعی فیلم‌های ردۀ «ب» رانده شد. یک تصادف رانندگی شدید نیز در پی آمد، با این حال توانست در یکی از نقش‌های گیرای متأخرش در ''پرونده‌های خصوصی ج. ادگار هوور''<ref>''The Private Files of J. Edgar Hoover''</ref> (ساختۀ لری کوئن<ref>Larry Cohen</ref>- ۱۹۷۸) ظاهر شود.     

'''برخی دیگر از آثار سینمایی'''