شوپن، فردریک فرانسوا (۱۸۱۰ـ۱۸۴۹): تفاوت میان نسخه‌ها

آهنگ‌ساز و نوازندۀ لهستانی [[پیانو|پیانو‌]]. فعالیت‌ حرفه‌ای‌ خود را در سمت نوازندۀ‌ پیانو از ۸‌‌سالگی‌ آغاز کرد. در مقام‌ یک‌ اجراکنندۀ‌ موسیقی‌، تحولی‌ بنیادی‌ در فن‌ نوازندگی‌ پیانوفورته‌<ref>pianoforte</ref> ایجاد کرد، و مشخصۀ‌ ساخته‌های‌ او، که‌ دو کنسرتوی‌ پیانو و تعدادی‌ آثار ارکستری‌‌اند، حال‌و‌هوایی‌ بسیار‌ لطیف‌ و سبُک‌ و ریتم‌هایی‌ سلیس‌ و روان دارد‌. شوپن‌ از ۱۸۳۱ در [[پاریس، شهر|پاریس‌]] زندگی‌ می‌کرد و در تالارها و مجالس‌ باب‌‌روز آن‌‌جا نام‌ و آوازه‌ای‌ داشت‌، هرچند به‌ندرت‌ کنسرتی‌ رسمی‌ برگزار می‌کرد. در ۱۸۳۶ لیست<ref>Liszt</ref>، آهنگ‌ساز، او را به‌ [[ساند، ژرژ (۱۸۰۴ـ۱۸۷۶)|ژرژ ساند]]<ref>George Sand</ref> معرفی‌ کرد و شوپن‌ در سال‌های‌ ۱۸۳۸ـ۱۸۴۶ رابطۀ‌ بسیار نزدیکی‌ با او داشت‌. طی‌ این‌ دوران‌ او از شوپن‌ که‌ به سل‌ مبتلا شده‌ بود، در [[مایورکا]]<ref>Mallorca</ref> پرستاری‌ می‌کرد و شوپن‌ به‌‌شدت‌ مشغول‌ آهنگ‌سازی‌ بود و مدتی‌ هم‌ سلامتی‌ خود را بازیافت‌. در ۱۹۰۹ موسیقی‌ او مبنای‌ بالۀ ''پری‌رویان‌ (سیلفیدها)''<ref>Les Sylphides</ref> اثر [[فوکین، میخاییل (۱۸۸۰ـ۱۹۴۲)|میخائیل‌ فوکین]]<ref>Mikhail Fokine</ref> قرار گرفت‌ و [[گرچانینوف، الکساندر (۱۸۶۴ـ۱۹۵۶)|الکساندر گرچانینوف]]<ref>Alexander Gretchaninov</ref> (۱۸۴۶-۱۹۵۶)، از شاگردان‌ [[ریمسکی کورساکوف، نیکلای (۱۸۴۴ـ۱۹۰۸)|ریمسکی‌ ـ کورساکوف]]<ref>Rimsky-Korsakov</ref>، آن را برای‌ ارکستر تنظیم‌ کرد. پدرش استاد [[فرانسه، زبان|زبان‌ فرانسه‌]] در [[ورشو، شهر|ورشو]]<ref>Warsaw</ref> بود. شوپن‌ تعلیم‌ پیانو را از ۶سالگی‌ آغاز و در ۷‌‌سالگی‌ در یک‌ کنسرت‌ شبانه‌ نوازندگی‌ کرد (همان‌ هنگام‌ برای‌ نخستین‌ بار اثری‌ منتشر کرد، یک‌ پولونز در سل‌ مینور)، و در ۸‌‌سالگی‌ نخستین‌ کنسرت‌ خود را داد. از ۱۸۲۲ از ژوزف‌ السنر<ref>Józef Elsner</ref> درس‌ آهنگ‌سازی‌ می‌گرفت‌ و در این‌ رشته‌ و نیز در بداهه‌نوازی‌ پیشرفت‌ نظرگیری‌ داشت‌. در ۱۸۲۷ کنسرواتوار ورشو<ref>Warsaw Conservatory</ref> را ترک‌ کرد و در‌ ۱۸۲۹ در [[وین|وین‌]] به نوازندگی پرداخت. پس‌ از بازگشت،‌ عاشق‌ کنستانسیا گلادکووسکا<ref>Konstancja Gladkowska</ref>، خواننده‌، شد که‌ در سومین‌ کنسرت‌ از کنسرت‌های‌ ۱۸۳۰ او برنامه‌ داشت‌؛ اما همان‌ سال‌ [[لهستان|لهستان‌]] را ترک‌ کرد و‌ در اکتبر ۱۸۳۱ به‌ [[پاریس، شهر|پاریس‌]] رفت‌ و در آن‌ شهر همواره‌ کنسرت‌ می‌داد و تدریس‌ خصوصی‌ می‌کرد. در ۱۸۳۸ به‌ دیدار ژرژ ساند در نوآن‌<ref>Nohant</ref> رفت. در کشمکش خانوادگی‌ بین‌ ژرژ ساند و فرزندانش‌ که به‌ دعوایی‌ با شوپن‌ منجر شد، آن‌ دو از هم‌ جدا شدند. ۱۳ سال‌ آخر زندگی‌ شوپن‌ در جدال‌ دائمی‌ با بیماری‌ گذشت‌، و او آخرین‌ کنسرت‌ عمومی‌ خود را در فوریۀ‌ ۱۸۴۸ برگزار کرد، اما همچنان‌ به‌ تدریس‌ و نوازندگی‌ ادامه‌ می‌داد. آثار شوپن‌، که‌ تقریباً همگی‌ برای‌ تک‌نوازی‌ پیانو ساخته‌ شده‌اند، (در کنار موسیقی‌ لیست)‌ مهم‌ترین‌ سهم‌ قرن‌ ۱۹ را در پیشبرد و تکامل‌ سبک‌ رُمانتیک‌ ادا کردند. موسیقی‌ شوپن‌ سراپا اصیل‌ است‌، و از لحاظ‌ ملودی‌ سادگی‌ آشکاری‌ دارد که‌ معمولاً مجموعۀ‌ متنوعی‌ از جریان‌های‌ زیرساز پیچیدۀ‌ هارمونی‌ و ریتم‌ را پنهان‌ می‌دارد. ازجمله‌ آثار اوست: پیانو و ارکستر دو کنسرتو در می‌ مینور و فا مینور (۱۸۲۹-۱۸۳۰)؛ چهار اثر دیگر با ارکستر، ازجمله ''آندانته‌ اسپیاناتو''<ref>Andante Spianato</ref> (۱۸۳۴). تک'''‌'''نوازی'''‌''' پیانو ۵۰ مازورکا<ref>mazurka</ref> در سیزده دسته (۱۸۳۰-۱۸۴۹)، ۲۷ اتود، ۲۶ پرلود<ref>prelude</ref> (۲۴ پرلود در تمامی‌ گام‌ها)، اپوس ۲۸ (۱۸۳۶-۱۸۳۹)، ۲۹ نکتورن‌<ref>nocturne</ref>، نوزده والس‌ (۱۸۲۷-۱۸۴۱)، شانزده پولونز، چهار بالاد در سل‌ مینور، فا، لابمل‌، فا مینور (۱۸۳۱-۱۸۴۲)، چهار امپرومپتو<ref>impromptu</ref>، چهار اسکرتسو<ref>scherzo</ref> در سی‌ مینور، سی‌بمل‌ مینور، دودیز مینور، می‌ (۱۸۳۱-۱۸۳۹)، سه روندو<ref>rondo</ref>، ''بارکارول''<ref>Barcarolle</ref> در فادیز، ''لالایی''<ref>Berceuse</ref>، ''بولِرو''<ref>Bolero</ref>، فانتزی‌ در فا مینور، ''تارانتِلاّ''<ref>''Tarantella''</ref>، و قطعه‌های‌ پیانویی‌ متفرقۀ‌ دیگر. مجلسی سه سونات‌ در دو مینور (۱۸۲۸)، سی‌بمل‌ مینور (۱۸۳۹)، سی‌ مینور (۱۸۴۴)، تریوی‌ پیانو (۱۸۲۹)؛ سونات‌ [[ویولنسل|ویولن‌سل‌]] و پیانو (۱۸۳۲).