مارتینو، بهوسلاف یان (۱۸۹۰ـ۱۹۵۹): تفاوت میان نسخه‌ها

مارتینو، بُهوسلاف‌ یان‌ (۱۸۹۰ـ۱۹۵۹)(Martinu, Bohuslav Jan)

 

 

</ref> (۱۹۵۹)، سمفونی‌ها، و موسیقی مجلسی. مارتینو در سال‌های ۱۹۰۶ـ۱۹۱۳ در کنسرواتوار پراگ<ref>Prague Conservatory </ref> به تحصیل ویولن مشغول بود و در همان حال در ارکستر فیلارمونیک پراگ<ref>Prague Philharmonic Orchestra </ref> نیز نوازندگی می‌کرد. در ۱۹۲۲ از یوزف سوک<ref>Joseph Suk </ref> در کنسرواتوار پراگ درس آهنگ‌سازی گرفت، و بعد از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۴ زیرنظر آلبر روسل<ref>Albert Roussel </ref> در پاریس به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت، و آثاری متأثر از جاز و نئوکلاسیک‌گرایی ساخت. طی دهۀ ۱۹۳۰ اپراهایی با موضوع‌هایی دربارۀ چِک پدیدآورد، و در ۱۹۴۱ پس از پناهندگی به امریکا خود را بیشتر وقف موسیقیِ سازی کرد. تا ۱۹۴۶ در امریکا ماند و در آن سال استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پراگ شد، در ۱۹۴۸ به امریکا بازگشت و به تدریس در پرینستون<ref>Princeton </ref> و مرکز موسیقی بِرکشِر<ref>Berkshire Music Center </ref> پرداخت. پس از به‌قدرت‌رسیدنِ کمونیست‌ها در ۱۹۴۸ تصمیم گرفت دیگر به چکسلوواکی برنگردد، و از ۱۹۵۷ در سوئیس اقامت کرد. موسیقی او اغلب سبکی نئوکلاسیک دارد، و سرشار از ملودی‌های ترانه‌های محلی چک است، و بر ریتم و کنترپوآن تأکید می‌کند. ازجمله آثار اوست: اپرا باله‌های ''بازدید از آشپزخانه''<ref>''La revue de cuisine'' </ref>، کُرال ''دسته‌گل''<ref>''Bouquet of Flowers'' </ref>، ''مس مزرعه''<ref>''Field Mass'' </ref> برای تک‌خوان‌ها، کُر، و ارکستر؛ ''حماسۀ گیلگمش''<ref>''The Epic of Gilgamesh'' </ref>، اوراتوریو (۱۹۵۵). ارکستری شش سمفونی (۱۹۴۲ـ۱۹۵۳)؛ پوئم سمفونیکِ ''دیوارنگاره‌های پیِرو دِلاّ فرانچسکا''<ref>''Frescoes of Piero della Francesca''</ref> (۱۹۵۵)؛ ''سینفونیِتّا جوکوزا''<ref>''Sinfonietta giocosa''</ref>. موسیقی مجلسی دو کوینتت پیانو (۱۹۳۳، ۱۹۴۴)؛ سه سونات ویولن‌سل و پیانو؛ ''ریتورنِلّوها''<ref>''Ritournelles''</ref>.