هنتسه، هانس ورنر: تفاوت میان نسخه‌ها

هنتسه،هانس ورنر (۱۹۲۶)(Henze, Hans Werner)<br/> {{جعبه زندگینامه

آهنگ‌ساز آلمانی. از لحاظ سبک پرتنوع و ناآرام و به‌سبب نوعی حساسیت شدید و گیرایی ادبی و استفادۀ فریبنده از رنگ‌آمیزی ارکستری شاخص است، که نمونه‌های آن در اپرای ''مرثیه برای عشاق جوان<ref>Elegy for Young Lovers</ref>'' (۱۹۶۱) و کانتات ''زیبا بودن<ref>Being Beauteous</ref>'' (۱۹۶۳) دیده می‌شود. از میان آثار اخیر او، اپرای ''خیانت به دریا<ref>Das Verratene Meer/The Sea Betrayed</ref>'' (۱۹۹۲) درخور ذکر است. هِنتسه در [[هایدلبرگ]]<ref>Heidelberg </ref>، [[سوییس|سوئیس]]، زیرنظر ولفگانگ فورتنِر<ref>Wolfgang Fortner</ref> و در [[پاریس، شهر|پاریس]]، زیرنظر رنه لایبوویتس<ref>René Leibowitz</ref> تحصیل کرد. از آرنولد شونبرگ<ref>Arnold Schoenberg</ref> تأثیر پذیرفت، هر چند یک آهنگ‌ساز دودکافونیک متعصب و سرسخت نشد، برای پیشرفت باله در [[آلمان]] نیز تلاش‌های بسیاری انجام داد؛ از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲ مشاور باله در اپرای ویسبادن<ref>Wiesbaden Opera</ref> بود. در ۱۹۵۳ به [[ایتالیا]] نقل مکان کرد، و در آن‌جا موسیقی او گستردگی بیشتری یافت، که این موضوع در اپرای ''باساریدها<ref>The Bassarids</ref>'' (۱۹۶۶) نیز آشکار است. درپی ناآرامی‌های دانشجویی ۱۹۶۸ ناگهان بنای موسیقایی ارزشمند را به سود یک موضع سوسیالیستی ستیزه‌جویانه رها کرد و آثاری تند و گزنده همچون ''اِل سیمارون<ref>El Cimarrón</ref>'' (۱۹۷۰) و ''صداها<ref>Voices </ref>'' (۱۹۷۳)، شامل آهنگ‌هایی تلخ بر ۲۲ شعر انقلابی، ساخت که اغلب آن‌ها سونوریته‌ای جادویی داشتند. اپرای ''ما به سوی رودخانه می‌آییم<ref>We Come to the River</ref>'' (۱۹۷۶) و بالۀ ''اورفئوس<ref>Orpheus </ref>'' (۱۹۷۹) با همکاری [[باند، ادوارد (۱۹۳۴)|ادوارد باند]]<ref>Edward Bond</ref> ساخته شدند. در سال‌های اخیر، هِنتسه به گذشتۀ موسیقی روآورده و بیشتر تغزلی و تفصیل‌گرا شده است: بازسازی او از اپرای ''بازگشت اولیس<ref>Il ritorno di Ulisse</ref>'' اثر [[مونته وردی ، کلاودیو جووانی (۱۵۶۷ـ۱۶۴۳)|مونته‌وردی]]<ref>Monteverdi </ref> در ۱۹۸۵ در سالزبرگ، به‌روی صحنه رفت. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای ''لرد جوان<ref>Der Junge Lord</ref>''، ''گربۀ انگلیسی<ref>The English Cat</ref>''، ارکستری ''دوپّیو کنچرتو (کنسرتوی دوتایی)<ref>Doppio Concerto</ref>'' برای اُبوآ، هارپ و سازهای زهی (۱۹۶۶)، ''رکویِم<ref>Requiem </ref>'' (۹ کنسرتوی روحانی) برای [[پیانو]]، [[ترومپت]]، و ارکستر مجلسی (۱۹۹۲). آوازی ''ترانه‌های ناپلی<ref>Neapolitan Songs </ref>'' (پنج ترانه) برای باریتون و ارکستر (۱۹۵۶)، ''نکتورن‌ها و‌ آریاها<ref>Nocturnes and Arias</ref>'' برای سوپرانو و ارکستر (۱۹۵۷)، ''کامِرموزیک (موسیقی مجلسی)<ref>Kammermusik </ref>'' برای [[تنور]]، [[گیتار]]، و ارکستر مجلسی (۱۹۵۸)، ''آریوزی<ref>Ariosi </ref>'' برای [[سوپرانو]]، [[ویولن]] و ارکستر از روی تاسّو<ref>Tasso </ref> (۱۹۶۳)، ''شناور مدوسا<ref>Das Floss der Medusa </ref>''، اوراتوریو به‌یاد ''چه گوارا<ref>Ché Guevara</ref>'' (۱۹۶۸)، ''جستاری دربارۀ خوک‌ها<ref>Versuch über Schweine/Essay on Pigs </ref>'' (۱۹۶۹)، ''موسیقی سلطنتی زمستانی<ref>Royal Winter Music</ref>''.