امیر سهام الدین غفاری: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

(معروف به: ذکاءالدوله) دولتمرد و دیپلمات ایرانی در دوره [[قاجاریه، سلسله|قاجار]] و [[پهلوی، سلسله (۱۳۰۴ـ۱۳۵۷ش)|پهلوی]]، فرزند نظام‌الدین مهندس‌الممالک، و از خانواده غفارى كاشى است. در تهران متولد شد. تحصیلات ابتدایى و متوسطه را در تهران انجام داد. همزمان با نهضت [[مشروطیت، انقلاب|مشروطیت]]، براى ادامه‏ تحصیل به آلمان رفت و در رشتۀ علوم سیاسی و اقتصادی، موفق به اخذ مدرک دکترا شد. او به زبان‌های آلمانی، فرانسه و انگلیسی آشنا بود. بعد از [[استبداد صغیر]] به ایران آمد. در آن زمان، پدرش وزیر فواید عامه و تجارت بود. او نیز در همان وزارتخانه مدیر شد و لقب "ذكاءالدوله" گرفت. بعد از مدتی، در وزارت معارف به ریاست ادارۀ تعلیمات عمومى كه از اهم مشاغل بود، رسید و بعد رئیس بازرسى شد. مدتی هم رئیس اداره انطباعات بود. به عضویت شوراى عالى معارف هم انتخاب شد. او مدتی نیز حاکم مازندران بود. سپس به سفارت ایران در سوئیس رفت و وزیرمختار در سوئیس شد و همزمان سرپرستى محصلان ایران در اروپا و نمایندگى ایران در جامعه‏ ملل را بر عهده داشت. در 1313ش كه [[دانشگاه تهران]] تأسیس شد، او براى تدریس در دانشكده‌هاى ادبیات و حقوق آن دانشگاه دعوت شد. او در عین حال، مدیریت مدرسۀ صنعتی آلمان‌­ها را نیز عهده دار بود. بعد از 1320ش، مدتی رئیس اراده کل انتشارات و تبلیغات شد. در بهمن 1324ش در کابینۀ [[قوام ، احمد (تهران ۱۲۵۶ـ تهران ۱۳۳۴ش)|قوام‌السلطنه‌]]، مدت کوتاهی وزیر پست و تلگراف و تلفن شد، اما با ورود وزرای حزب توده به کابینۀ قوام، دکتر [[اقبال، منوچهر (مشهد ۱۲۷۸ـ تهران ۱۳۵۶ش)|منوچهر اقبال]] جایگزین او شد.[[پرونده:امیرسهام الدین غفاری.jpg|بندانگشتی|امیرسهام الدین غفاری]]