تئورل، آکسل: تفاوت میان نسخه‌ها

|عنوان =آکسل تیورل

|ملیت=سویدی

|تحصیلات و محل تحصیل=دکترای پزشکی از موسسه کارولینسکای استکهلم (۱۹۳۰)

|سمت =دانشیار بیوشیمی دانشگاه اوپسالا (۱۹۳۲ تا ۱۹۳۳)، ریاست بخش زیست شیمی موسسه پزشکی نوبل (۱۹۳۷)، رییس آکادمی سلطنتی علوم سوید، رییس اتحادیه بین المللی زیست شیمی

|جوایز و افتخارات =نوبل پزشکی و فیزیولوژی، به سبب پژوهش هایش درباره آنزیم های تسهیل کننده واکنش های اکسایش (۱۹۵۵)

|فعالیت های مهم =کشف لیپوپروتیین های موجود در خون، تهیه آنزیم میوگلوبین بصورت خالص

}}<p>زیست‌شیمی‌دان سوئدی. پژوهش‌هایش دربارۀ آنزیم‌های تسهیل‌کنندۀ واکنش‌های اکسایش، منجر به درک بهتر سازوکار عملکرد آنزیم‌ها و کشف چگونگی استفادۀ بدن از مواد مغذی برای تولید انرژی در حضور اکسیژن شد. این پژوهش‌ها باعث شد که جایزه نوبل پزشکی و فیزیولوژی ۱۹۵۵ را به‌دست آورد. تئورل دانشنامۀ دکترای پزشکی خود را در ۱۹۳۰ از مؤسسه کارولینسکا<ref>Karolinska Institute</ref>ی استکهلم گرفت. در دوره دانشجویی، لیپوپروتئین‌ها<ref name=":0">Lipoproteins </ref>ی موجود در خون را کشف کرد. از ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۳، دانشیار بیوشیمی دانشگاه اوپسالا بود و با اِسوِدبِرگ<ref>Svedberg</ref> در زمینۀ اولترا سانتریفوژ تحقیق می‌کرد. در این دوره، آنزیم میوگلوبین<ref>myoglobin </ref> را به‌صورت خالص بلوری تهیه و بررسی کرد. همچنین، مطالعاتی هم در زمینۀ آنزیم سیتوکروم سی<ref>cytochrome-C </ref> صورت داد که در تنفس یاخته‌ای دخالت دارد. از ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۵، تئورل با اوتو واربورگ<ref>Otto Warburg </ref> دربارۀ آنزیم زرد به تحقیق پرداخت. این آنزیم در مخمر، قلب، و شیر یافت می‌شود. او کشف کرد که این آنزیم حاوی نوعی کوآنزیم<ref>Coenzyme </ref> غیر پروتئینی با نام ریبوفلاوین فسفات<ref>riboflavin phosphate</ref> (ویتامین ب۲) و نوعی آپوآنزیم<ref>opoenzyme </ref> پروتئینی است. تئورل در ۱۹۳۷، به ریاست بخش زیست‌شیمی مؤسسه پزشکی نوبل<ref>Nobel Medical Institute </ref> در استکهلم انتخاب شد. همچنین، رئیس آکادمی سلطنتی علوم سوئد<ref>Swedish Royal Academy of Science</ref> و اتحادیۀ بین‌المللی زیست‌شیمی<ref>International Union of Biochemistry</ref> نیز بود.</p><!--14316300-->