وازاری، جورجو (۱۵۱۱ـ۱۵۷۴): تفاوت میان نسخه‌ها

مورخ هنر، معمار، و نقاش ایتالیایی. شهرتش بیشتر به‌سبب تألیف کتابی است با نام ''شرح احوال عالی‌ترین معماران و نقاشان و مجسمه‌سازان ایتالیایی''<ref>The Lives of the Most Excellent Italian Architects, Painters, and Sculptors/Le vite de’Piu eccelenti architetti,'' Pittori, et sculteri italiani''</ref> (۱۵۵۰م؛ بسط در ۱۵۶۸م)، که منبع اطلاعات ارزشمندی از هنرمندان [[رنسانس، معماری|رنسانس]]<ref>Renaissance</ref> ایتالیاست. مهم‌ترین اثر معماری او [[اوفیتسی|کاخ اوفیتسیِ]]<ref>Uffizi Palace</ref> [[فلورانس]]<ref>Florence</ref> بود، که اکنون موزۀ آثار هنری است. در دورۀ حیاتش در مقام نقاش و معمار شهرت داشت، و سبک [[مانریسم|مانریستی]]<ref>Mannerist</ref>اش از [[میکلانژ]] بسیار متأثر بود. علاوه‌بر اوفیتسی، کاخ وِکّیو<ref>Palazzo Vecchio</ref> در فلورانس و دیوارنگاره‌های آن را نیز پدید آورد (۱۵۵۵م). شمار بسیار نقاشی‌های خانه‌اش در [[آرتسو، شهر|آرتسو]]<ref>Arezzo</ref> (۱۵۴۷م) نیز توجه‌برانگیزند؛ این خانه اکنون موزه است. همچنین کاخ‌ها و کلیساهایی را در [[پیزا، شهر|پیزا]]<ref>Pisa</ref> و آرتسو طراحی کرد. هرگز او را نقاش بزرگی نشناخته‌‌اند، و آثارش تنها بدین سبب توجه‌‌برانگیزند که نمونه‌هایی از اغراق مانریستی حاصل از سرسپردگی به میکلانژ را به‌نمایش می‌گذارند. کتابش اثری ماندگار است، و گرچه قسمت‌هایی از آن را پژوهشگران معاصر تصحیح کرده‌اند، هنوز گزارش بی‌نظیری از سیر تکامل هنر [[ایتالیا]] از قرون وسطا تا دورۀ رنسانس به‌شمار می‌رود. در ۱۵۶۸م تا حدی آن را بازنویسی کرد و بسط داد، و زندگی‌نامۀ خویش را هم در آن گنجاند. وازاری در آرتسو به‌دنیا آمد، و مدت کوتاهی در فلورانس نزد میکلانژ، که او را می‌پرستید، و نیز نزد [[آندرآ دل سارتو]]<ref>Andrea del Sarto</ref> و [[باندینلی، باتچو (۱۴۸۸م ـ۱۵۶۰)|باتچو باندینلّی]]<ref>Baccio Bandinelli</ref> هنر آموخت. از آثار [[رافایل سانتسیو|رافائل]]<ref>Raphael</ref> در [[رم، شهر|رم]] اتود برداشت.