پونتورمو، یاکوپو دا (۱۴۹۴م ـ۱۵۵۷): تفاوت میان نسخه‌ها

{{جعبه زندگینامه|عنوان=جعبه زندگینامه|نام=|نام دیگر=|نام اصلی=|نام مستعار=|لقب=|زادروز=|تاریخ مرگ=|دوره زندگی=|ملیت=|محل زندگی=|تحصیلات و محل تحصیل=|شغل و تخصص اصلی=|شغل و تخصص های دیگر=|سبک=|مکتب=|سمت=|جوایز و افتخارات=|آثار=|خویشاوندان سرشناس=|گروه مقاله=|دوره=|فعالیت های مهم=|رشته=|پست تخصصی=|باشگاه=}}پونْتورمو، یاکوپو دا (۱۴۹۴م ـ۱۵۵۷)(Pontormo, Jacopo da)

(نام اصلی: یاکوپو کارّوتچی<ref>Jacopo Carucci</ref>) نقاش ایتالیایی. از مانریست‌<ref>Mannerist </ref>های (شیوه‌گران) سرآمد بود. با نقاشی بدن‌های لاغر متشنج و رنگ‌های تند چشم‌آزار، سبکی کاملاً بدیع را پروراند. از پرآوازه‌ترین آثارش، ''خاکسپاری''<ref>''The Deposition'' </ref> (ح ۱۵۲۵؛ سانتا فِلیچیتا<ref>Santa Felicità </ref>، فلورانس<ref>Florence </ref>) درخور ذکر است، که ترکیب‌بندی خارق‌العاده‌ای با پیکرهای به‌هم‌پیچیده در رنگ صورتی، زردِ لیمویی، و سبزِ روشن دارد. سبک اولیۀ او که منادی مانریسم (شیوه‌گری) فلورانسی بود از آندرِ‌آ دل سارتو<ref>Andrea del Sarto </ref> و فرا بارتولومئو<ref>Fra Bartolommeo </ref> مایه می‌گرفت؛ تابلوی ''یوسف در مصر''<ref>''Joseph in Egypt'' </ref> (۱۵۱۷؛ نگارخانۀ ملی لندن<ref>National Gallery, London </ref>) و نخستین نقاشی محرابی<ref>altarpiece</ref> مهم او برای سان میکله ویسدومینی<ref> San Michele Visdomini</ref> (۱۵۱۸) از آن جمله‌اند. در دهۀ ۱۵۲۰ سبک کارش، با تأثیر از میکلانژ تغییر کرد؛ ازجمله در دیوارنگارۀ<ref> fresco </ref> ''وِرتومنوس و پومونا''<ref>''Vertumnus and Pomona''</ref> در ویلای مدیچی<ref> Medici </ref> در پودجو آکایانو<ref>Poggio a Caiano </ref>. دیوارنگاره‌های پونتورمو در چِرتوزا دی وال دِما<ref>Certosa di Val d’Ema </ref> (۱۵۲۳) نیز از آشنایی‌اش با آثار آلبرشت دورِر<ref>Albrecht Dürer </ref> و میکلانژ خبر می‌دهند. دیوارنگاره‌اش در جایگاه همسرایان<ref>choir </ref> کلیسای سان لورنتسو<ref>San Lorenzo </ref> با درگذشتِ او نیمه‌تمام ماند، و بروندزینو<ref>Bronzino</ref> آن را به‌انجام رساند. خاطرات اواخر عمر پونتورمو، از گوشه‌گیری و تنهایی‌اش حکایت دارد.