فیلم های برگزیده نخل طلا: تفاوت میان نسخه‌ها

(به فرانسوی: Palme d'Or‎) مهم‌ترین جایزۀ بخش اصلی [[جشنواره فیلم کن|جشنوارۀ فیلم کن]]. این مقاله به اسامی فیلم‌هایی اشاره دارد که برندۀ مهم‌ترین جایزۀ بخش اصلی جشنوارۀ فیلم کن، نخل طلا، شده‌اند. اتحادیه اقیانوس آرام (ساختۀ سیسیل بی. دمیل) نخستین فیلمی بود که در سال 1939م توسط هیأت داوران کن برگزیده شد؛ بی‌آن‌که اصلاً به دلیل آغاز [[جنگ جهانی دوم]] جشنواره برگزار شود. با وقوع جنگ و اشغال فرانسه، برگزاری این رویداد بزرگ سینمایی تا سال 1946 به تعویق افتاد. تا پیش از سال 1955، این جایزه تحت عنوان «جایزهٔ بزرگ جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم» اهدا می‌شد و از این سال با طراحی جایزه به شکل نخل، فیلم‌های برگزیدۀ هردوره به عنوان برندگان نخل طلا جشنواره معرفی می‌شوند. نخل طلا را نباید با جایزه بزرگ<ref>Grand Prix</ref> که از نظر اعتبار بعد از نخل طلا قرار می‌گیرد اشتباه گرفت. فیلم قهرمان [[اصغر فرهادی]] در سال 2021 برندۀ جایزه بزرگ جشنوارۀ کن شده است.

تولیدات کشورهای امریکا (19 اثر)، فرانسه (13 اثر) و ایتالیا (12 اثر) بیش‌ترین توفیق را در دریافت این جایزۀ مهم سینمایی داشته‌اند. از میان کارگردانان ایرانی تنها [[عباس کیارستمی]] موفق شده است در سال 1997 برای فیلم [[طعم گیلاس]] این جایزه را به طور مشترک با شوهی ایمامورا، کارگردان ژاپنی (برای فیلم ''مارماهی'') به دست بیاورد. تاکنون برخی از کارگردانان بزرگ، از جمله همین شوهی ایمامورا، [[کن لوچ]]، [[کاپولا، فرانسیس (۱۹۳۹)|فرانسیس فورد کاپولا]]، میشائیل هانکه و امیر کوستوریتسا موفق به دریافت دو نخل طلا شده‌اند. از دیگر کارگردانان بزرگ جهان که نخل طلا گرفته‌اند به [[بیلی وایلدر]]، [[ولز، اورسون (۱۹۱۵ـ۱۹۸۵)|اورسون ولز]]، [[آکیرا کوروساوا (۱۹۱۰ـ۱۹۹۸)|آکیرا کوروساوا]]، [[ویلیام وایلر]]، [[فدریکو فلینی]]، [[بونوئل، لوئیس|لوئیس بونوئل]]، [[لوکینو ویسکونتی]]، [[آنتونیونی، میکل آنجلو (۱۹۱۲ـ۲۰۰۷)|میکل‌آنجلو آنتونیونی]]، [[مارتین اسکورسیزی]]، [[دیوید لینچ]]، [[مور، مایک (۱۹۴۹)|مایکل مور]] و [[رومن پولانسکی (۱۹۳۳)|رومن پولانسکی]] می‌توان اشاره کرد. و کارگردانانی چون [[برناردو برتولوچی]]، [[کلینت ایستوود]] و [[وودی آلن]] ناکامان بزرگ جشنواره کن هستند.

رم، شهر بی‌دفاع ([[روبرتو روسلینی]]- ایتالیا)

برخورد کوتاه ([[دیوید لین]]- بریتانیا)

تعطیلی ازدست‌رفته ([[بیلی وایلدر]]- امریکا)

۱۹۴۹: مرد سوم ([[کارول رید]]- بریتانیا)

۱۹۵۱: خانوم جولی (آلف خوباریا- سوئد) و معجزه در میلان ([[ویتوریو دسیکا (۱۹۰۱ـ۱۹۷۴)|ویتوریو دسیکا]]- ایتالیا)

۱۹۵۲: اتلو ([[اورسون ولز]]- امریکا) و دو شاهی امید (رناتو کاستلانی- ایتالیا)

۱۹۵۶: جهان خاموش (ژاک-ایو کوستو و [[لویی مال]]- فرانسه)

۱۹۵۷: ترغیب دوستانه ([[ویلیام وایلر]]- امریکا)

۱۹۶۰: زندگی شیرین ([[فدریکو فلینی]]- ایتالیا)

۱۹۶۳: یوزپلنگ ([[لوکینو ویسکونتی]]- ایتالیا)

۱۹۶۶: یک مرد و یک زن ([[کلود للوش]]- فرانسه) و پرندگان، زنبورهای عسل و ایتالیایی‌ها (پیترو جرمی- ایتالیا)

۱۹۷۰: مش ([[رابرت آلتمن]]- امریکا)

۱۹۷۱: واسطه ([[جوزف لوزی]]- بریتانیا)

۱۹۸۰: این‌طور چیزها (باب فاسی- امریکا) و کاگه‌موشا ([[آکیرا کوروساوا (۱۹۱۰ـ۱۹۹۸)|آکیرا کوروساوا]]- ژاپن)

۱۹۸۱: مرد آهنین ([[آندری وایدا]]- لهستان)

۱۹۸۴: پاریس، تگزاس ([[ویم وندرس]]- آلمان غربی)

۱۹۹۰: از ته دل وحشی ([[دیوید لینچ]]- امریکا)

۱۹۹۳: بدرود همخوابۀ من (چن کایگه- چین) و پیانو ([[جین کمپیون (۱۹۵۴)|جین کمپیون]]- نیوزیلند)

۱۹۹۶: رازها و دروغ‌ها ([[مایک لی]]- بریتانیا)

۲۰۰۲: پیانیست ([[رومن پولانسکی (۱۹۳۳)|رومن پولانسکی]]- فرانسه و لهستان)

۲۰۰۶: بادی که کشتزار جو را تکان می‌دهد ([[کن لوچ]]- بریتانیا)

۲۰۱۶: این‌جانب، دانیل بلیک ([[کن لوچ]]- بریتانیا)