پرش به محتوا

بهمنی، محمدعلی: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۳۰: خط ۳۰:
شاعر و ترانه‌سرای ایرانی. با اصالتی تهرانی در دزفول به دنیا آمده؛ بخش عمدۀ زندگی‌اش را (جز رفت‌وآمدهای مدامش به تهران) در بندرعباس گذرانده است. هم در شیوۀ سنتی و هم در شیوۀ جدید شعر گفته است، اما اغلب، با غزل‌های خود، که به‌لحاظ مضمون و تصویر به شعر نیمایی نزدیک است و برای زبان ساده و صمیمی‌اش شناخته شده است. بهمنی به امور چاپ و نشر نیز پرداخته و از اواخر دهۀ 1340ش هم علاوه ‌بر شعرگویی به ترانه‌سرایی روی آورد. کما این‌که از سال‌های پیش از انقلاب تاکنون تعداد زیادی از ترانه‌ها و غزل‌هایش توسط خوانندگان موسیقی پاپ و سنتی اجرا شده‌اند. از جملۀ معروف‌ترین این آثار، ترانه‌های خرچنگ‌های مردابی (با صدا و آهنگسازی حبیب محبیان)، دهاتی (با صدا و آهنگسازی شادمهر عقیلی)، رودخونه‌ها (با صدای [[رامش]] و آهنگسازی صادق نجوکی) و بهار بهار (با صدا و آهنگسازی [[عبداللهی، ناصر|ناصر عبداللهی]] و [[شعبان خانی، تورج|تورج شعبانخانی]]) است.   
شاعر و ترانه‌سرای ایرانی. با اصالتی تهرانی در دزفول به دنیا آمده؛ بخش عمدۀ زندگی‌اش را (جز رفت‌وآمدهای مدامش به تهران) در بندرعباس گذرانده است. هم در شیوۀ سنتی و هم در شیوۀ جدید شعر گفته است، اما اغلب، با غزل‌های خود، که به‌لحاظ مضمون و تصویر به شعر نیمایی نزدیک است و برای زبان ساده و صمیمی‌اش شناخته شده است. بهمنی به امور چاپ و نشر نیز پرداخته و از اواخر دهۀ 1340ش هم علاوه ‌بر شعرگویی به ترانه‌سرایی روی آورد. کما این‌که از سال‌های پیش از انقلاب تاکنون تعداد زیادی از ترانه‌ها و غزل‌هایش توسط خوانندگان موسیقی پاپ و سنتی اجرا شده‌اند. از جملۀ معروف‌ترین این آثار، ترانه‌های خرچنگ‌های مردابی (با صدا و آهنگسازی حبیب محبیان)، دهاتی (با صدا و آهنگسازی شادمهر عقیلی)، رودخونه‌ها (با صدای [[رامش]] و آهنگسازی صادق نجوکی) و بهار بهار (با صدا و آهنگسازی [[عبداللهی، ناصر|ناصر عبداللهی]] و [[شعبان خانی، تورج|تورج شعبانخانی]]) است.   


بهمنی طی دو دهۀ آخر زندگی‌اش در رأس یا عضو ارشد شوراهای شعر و ترانۀ دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و همچنین صداوسیمای جمهوری اسلامی بود و همچنین سابقۀ داوری در جشنواره‌های شعر فجر و دیگر جوایز حکومتی را نیز در سوابقش داشت. وی به همراه شاعرانی چون [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[منزوی، حسین (زنجان ۱۳۲۵- همان جا ۱۳۸۳ش)|حسین منزوی]]، [[پرنگ، نوذر|نوذر پرنگ]] و [[بهبهانی، سیمین ( تهران ۱۳۰۶ـ ۱۳۹۳ش)|سیمین بهبهانی]] از شاعرانی است که ضمن ایجاد تغییراتی در غزل سنتی باعث رونق دوبارۀ این قالب طی سال‌های پس از انقلاب شده‌اند.  
بهمنی طی دو دهۀ آخر زندگی‌اش در رأس یا عضو ارشد شوراهای شعر و ترانۀ دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و همچنین صداوسیمای جمهوری اسلامی بود و همچنین سابقۀ داوری در جشنواره‌های شعر فجر و دیگر جوایز حکومتی را نیز در سوابقش داشت. وی به همراه شاعرانی چون [[نیستانی، منوچهر|منوچهر نیستانی]]، [[منزوی، حسین (زنجان ۱۳۲۵- همان جا ۱۳۸۳ش)|حسین منزوی]]، [[پرنگ، نوذر|نوذر پرنگ]] و [[بهبهانی، سیمین|سیمین بهبهانی]] از شاعرانی است که ضمن ایجاد تغییراتی در غزل سنتی باعث رونق دوبارۀ این قالب طی سال‌های پس از انقلاب شده‌اند.  


محمدعلی بهمنی به دنبال سکته و خونریزی شدید مغزی در بیمارستان تندیسِ تهران درگذشت.
محمدعلی بهمنی به دنبال سکته و خونریزی شدید مغزی در بیمارستان تندیسِ تهران درگذشت.
۴۷٬۷۳۶

ویرایش