Automoderated users، رباتها، دیوانسالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار
۴۷٬۳۱۳
ویرایش
دانشور، سیمین: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) جز (Mohammadi3 صفحهٔ دانشور، سیمین (شیراز ۱۳۰۰ـ۱۳۹۰ش) را بدون برجایگذاشتن تغییرمسیر به دانشور، سیمین منتقل کرد) |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه زندگینامه | {{جعبه زندگینامه | ||
|عنوان =سیمین دانشور | |عنوان =سیمین دانشور | ||
| خط ۲۹: | خط ۲۷: | ||
|پست تخصصی = | |پست تخصصی = | ||
|باشگاه = | |باشگاه = | ||
}}رماننویس و مترجم و استاد تاریخ هنر در دانشگاه تهران. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در شیراز بهپایان رساند و در ۱۳۲۸ش در رشتۀ ادبیات فارسی دکتر شد. یک سال پس از آن با جلال آل احمد ازدواج کرد. سالهای ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۳ش را با استفاده از بورس تحصیلی به مطالعه در زمینۀ زیباییشناسی در دانشگاه استنفورد امریکا گذراند. از ۱۳۳۸ تا ۱۳۵۸ش در دانشگاه تهران «باستانشناسی و تاریخ هنر» درس میداد. چندی عضو هیئت دبیران مجلات ''نقش و نگار''، ''علم و زندگی'' و ''کیهان ماه'' بود. در ۱۳۴۷ش بهعنوان نخستین رئیس کانون نویسندگان ایران برگزیده شد. چاپ داستانهایش را از ۱۳۲۷ش آغاز کرد. دغدغۀ اصلی او در بیشتر آثارش، وضعیت اجتماعی زنان ایرانی است. در داستانهای او، زندگیِ قهرمانان خیالی، در پیوند با واقعیتهای سیاسی و فرهنگی شخصیتهایی چون دکتر مصدق، خلیل ملکی و جلال آلاحمد است. در ۱۳۸۲ش به پاس عمری تلاش در راه آفرینش ادبی، جایزۀ ادبی مهرگان به او اعطا شد. در ترجمه نیز دستی دارد و آثاری از برنارد شاو، چخوف، شنیتسلر و جز آنها را به فارسی برگردانده است. برخی آثار او نیز به زبانهای آسیایی و اروپایی ترجمه شده است. از آثارش: ''شهری چون بهشت'' (۱۳۴۰ش)؛ ''سووشون'' (۱۳۴۸ش)؛ ''جزیرۀ سرگردانی'' (۱۳۷۲ش)؛'' ساربان سرگردان'' (۱۳۸۰ش)؛ ''در'' ''شناخت هنر''، که مجموعهای از مقالههای ترجمهای و تألیفی او در زمینۀ هنر و ادبیات است. | }}دانشور، سیمین (شیراز ۱۳۰۰ـ۱۳۹۰ش)<br> | ||
[[پرونده: 20045800.jpg | بندانگشتی|دانشور، سيمين]]رماننویس و مترجم و استاد تاریخ هنر در دانشگاه تهران. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در شیراز بهپایان رساند و در ۱۳۲۸ش در رشتۀ ادبیات فارسی دکتر شد. یک سال پس از آن با جلال آل احمد ازدواج کرد. سالهای ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۳ش را با استفاده از بورس تحصیلی به مطالعه در زمینۀ زیباییشناسی در دانشگاه استنفورد امریکا گذراند. از ۱۳۳۸ تا ۱۳۵۸ش در دانشگاه تهران «باستانشناسی و تاریخ هنر» درس میداد. چندی عضو هیئت دبیران مجلات ''نقش و نگار''، ''علم و زندگی'' و ''کیهان ماه'' بود. در ۱۳۴۷ش بهعنوان نخستین رئیس کانون نویسندگان ایران برگزیده شد. چاپ داستانهایش را از ۱۳۲۷ش آغاز کرد. دغدغۀ اصلی او در بیشتر آثارش، وضعیت اجتماعی زنان ایرانی است. در داستانهای او، زندگیِ قهرمانان خیالی، در پیوند با واقعیتهای سیاسی و فرهنگی شخصیتهایی چون دکتر مصدق، خلیل ملکی و جلال آلاحمد است. در ۱۳۸۲ش به پاس عمری تلاش در راه آفرینش ادبی، جایزۀ ادبی مهرگان به او اعطا شد. در ترجمه نیز دستی دارد و آثاری از برنارد شاو، چخوف، شنیتسلر و جز آنها را به فارسی برگردانده است. برخی آثار او نیز به زبانهای آسیایی و اروپایی ترجمه شده است. از آثارش: ''شهری چون بهشت'' (۱۳۴۰ش)؛ ''سووشون'' (۱۳۴۸ش)؛ ''جزیرۀ سرگردانی'' (۱۳۷۲ش)؛'' ساربان سرگردان'' (۱۳۸۰ش)؛ ''در'' ''شناخت هنر''، که مجموعهای از مقالههای ترجمهای و تألیفی او در زمینۀ هنر و ادبیات است. | |||
<br><!--20045800--> | <br><!--20045800--> | ||
[[رده:ادبیات فارسی]] | [[رده:ادبیات فارسی]] | ||